Zaterdag 03/12/2022

RecensiePukkelpop

Tame Impala op Pukkelpop: Macca tevreden, iedereen tevreden ★★★★☆

Tame Impala. Beeld Stefaan Temmerman
Tame Impala.Beeld Stefaan Temmerman

Als het waar is wat Paul McCartney ooit zei, dat het ideale concert in de vorm van een W verloopt – drie keer knallen met twee rustpunten onderweg – dan speelde Tame Impala op Pukkelpop de perfecte show. Persoonlijk waren wij met één rustpunt minder ook toegekomen.

Jurgen Beckers

Een dame in witte labojas heette ons vanop het grote scherm achteraan op het podium welkom en meldde dat dit wellicht het juiste moment was om onze pretpilletjes te pakken, aangezien het twintig tot dertig minuten duurt vooraleer die effect beginnen te sorteren. Blij dat wij die van ons niet bijhadden, want de lichtshow van Tame Impala was er eentje waarvan je vanzelf begon te hallucineren.

Volledig conform de wet van McCartney begonnen Kevin Parker en de zijnen – ze waren met vijf – met ‘One More Year’, ‘Borderline’ en ‘Breathe Deeper’, drie prijsbeesten van recentste plaat The Slow Rush, tussendoor aangelengd met ‘Nangs’ van Currents.

De Morgen op Pukkelpop

Nog meer Pukkelpop? Volg alles op onze liveblog.

Het eerste rustpunt duurde eigenlijk amper één song – ‘Love/Paranoia’ – waarna Parker ons toesprak, zei dat we er goed uitzagen en vroeg of ze een tandje mochten bijsteken: ‘Shall we do it Belgium style?’ Het signaal om ‘Elephant’ van de ketting te laten, en duidelijk te maken waarom op hun intro-tape zoveel Black Sabbath stond. Een eerste hoogtepunt waarbij ook de lichtshow in een hogere versnelling ging. Boven de hoofden van de groep begon een ufo te cirkelen, licht en lasers schietend, om drie songs later badend in regenboogstralen pal boven het drumpodium te landen.

Een tweede hoogtepunt volgde snel: terwijl de ufo zich langzaam weer omhoog hees, verstoorden overstuurde noise-stoten een atmosferisch tussenmuziekje, een indrukwekkende intro voor het al even indrukwekkende ‘Let It Happen’. En hier had Tame Impala wat ons betreft plankgas mogen blijven geven. ‘Eventually’ is een prachtsong, maar liet hier de zaak wat inzakken, en ‘Feels Like We Only Go Backwards’ van Lonerism hadden wij persoonlijk vervangen door ‘On Track’, onze favoriet van The Slow Rush.

Met nog een kwartier op de klok kregen we een eerste “thank you”, met nog tijd voor twee bissen en een fotomoment. “I’ve never done this before”, biechtte Parker op terwijl hij het publiek voor de Main Stage binnen het kader van zijn smartphone probeerde te krijgen. “Know what, let’s go panorama’” ‘New Person, Same Old Mistakes’ sloot af. De ufo mocht nog een laatste keer naar beneden, en dan waren ze echt weg. McCartney tevreden, iedereen tevreden.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234