Maandag 14/06/2021

CD-recensie

Talent genoeg op het debuut van Loyle Carner

null Beeld Vicky Grout
Beeld Vicky Grout

Alweer een sociaalvoelende huis, -tuin -en keukenrapper uit Engeland? Yep, maar Loyle Carner is the real deal. En, niet onbelangrijk: hij heeft soul.

Ben Coyle-Larner gaf zijn gegeerde plaats als dramastudent aan de beroemde BRIT-School op in 2014 toen zijn stiefvader overleed en zijn gezin zonder kostwinner kwam te zitten. Op zijn debuut Yesterday’s Gone mag zijn moeder een gedichtje over hem voorlezen. Hij rapt over pannenkoeken bakken voor een imaginair zusje. In het interludium 'Swear’ plaagt hij zijn moeder omdat ze zo vaak vloekt in huis. Ah, en hij organiseert kookcursussen voor minderbedeelde tieners met ADHD.

Slacker

Wie een hardleerse gangsta-pimp verwacht is bijgevolg aan het verkeerde adres. Onder het alias Loyle Carner vertelt de Londenaar over de zwarte sneeuw die hij heeft gezien, over zijn familie, over verliefdheid en over zijn drankzucht (whiskey is een favoriet, zo blijkt). Hij beschikt over een nogal neuzelende stem en een flow die lekker loom kabbelt. Carner maakt zich nooit boos, zo lijkt het wel. In het door een weeë saxofoon aangedreven 'Ain’t nothing changed’ komt hij zowel ontnuchterend als grappig uit de hoek: "I kinda miss my student loan / I miss sitting in a student home / Sharing stories now I simmer / sipping, sorta roam / Walking like I’ve been talking the talk but can’t afford a phone”. Klinkt als de ultieme slacker-rapper, maar Carner is geen stonede luiwammes, dat was u al duidelijk.

Zijn melancholische bespiegelingen en het feit dat Carner zich tot zijn eigen micro-universum beperkt, doen denken aan Mike Skinner van The Streets. De geconcentreerde auto-dissectie en de meedogenloze analyse van de medemens leunen dan weer aan bij het werk van Kate Tempest. Carner doet eerder als een beat poet aan dan als een traditionele rapper.

In tegenstelling tot bovenstaande hiphopvernieuwers zweert Carner bovendien bij een behoorlijk behoudsgezind muzikaal kader: dat van de conscious hiphop uit de jaren negentig.

Kinderziektes

In 'No worries’ hoor je een kurkdroog moordritme dat A Tribe Called Quest vergat te schrijven voor zijn laatste plaat. In 'NO CD’ weersta je niet aan Carners onwrikbare flow die relaxed galoppeert op een groove die van The Jungle Brothers had kunnen zijn.

Loyle Carner - 'Yesterday’s Gone’ Beeld RV
Loyle Carner - 'Yesterday’s Gone’Beeld RV

In de wervelende opener 'The Isle of Aran’ gaat een koortsachtige sample van een gospelkoor met de pluimen lopen, maar Carner steelt het spotlicht in de staart van de song met een rhyme over de begrafenis van een dierbare. "Worst is, wanting me to speak at the service / So I penned a couple bars / Didn’t need to rehearse this”. Zout in de wonde, met hopen.

Jazeker, stillistisch vertrouwt Carner te vaak op één simpel ideetje (een gitaarriff, een sample) dat hij een heel nummer lang tot in den treure herhaalt. Bovendien kan zijn lijzige, eentonige flow geen album lang de aandacht vasthouden. Maar die kinderziektes zijn eruit bij zijn volgende plaat. Daar vertrouwen we op. Talent genoeg, anders wel.

Loyle Carner - Yesterday’s Gone (AMF) is nu verkrijgbaar.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234