Woensdag 30/11/2022

Tabasco

Lezersbrieven zijn wellicht de beste barometer voor de gevoeligheden van de kopers van een krant, en daarom was het verhelderend dat hier meer dan één boze brief binnenliep, al dan niet voor publicatie bestemd, om te laten weten dat die ene zin, maandag op de voorpagina - 'Eigen jeugd verslaat Luikse import' - ver over de schreef ging, zeker als die voorpagina in het teken staat van de Dag van de Democratie. Wat de concrete, Vlaams Blok-achtige formulering van de ene frase betreft (die overigens niet op de sportredactie werd verzonnen), is het ongenoegen niet onterecht, ook al werd die zin zonder kwade intenties opgesteld en bedoelde men precies hetzelfde als de titel binnenin: 'Lierse jeugd verslaat Luikse import'.

Want van de strekking van de berichtgeving over de bekerfinale nemen we niet één woord terug. Prachtig dus, als jeugdpolitiek rendeert. En jippie-jee als een poenploeg op de bek gaat. Want geld, daarrond draait het op Sclessin. Sinds de uitverkoop aan Cirio en Jean-Louis Dreyfuss (Adidas) koopt en dumpt Standard voetballers op een nog genadelozer tempo dan voorheen.

Zich afzetten tegen die trend heeft geen fluit te maken met sluipend racisme. Integendeel, wie het goed voor heeft met buitenlandse voetballers, wie ze graag ziet spelen, en het liefst meer dan één seizoen, zou het fatsoen moeten hebben niet meer voor Standard te supporteren. Neen? Overloop dan eens de Luikse boodschappenlijst van de laatste twee jaar. Bij het begin van het seizoen dumpte of verkocht Standard én Dos Santos, én Edmilson, én Kubica, én Wamberto, én Dinga, én Amuzu, én Zefilho, én Luciano, en wellicht ontbreekt er wel een naam. Mochten blijven: Jaskulski, Blay en Afolabi. Werden vervolgens binnengehaald: én Runje, én Bilic, én Aliaj, én Lukunku, én Mornar, én Folha, én Cruz. Is er hiervoor een andere term dan 'import', en zelfs en vrac? Een jongen kopen of huren, even proberen, lukt het niet, weg (want een foute investering), lukt het wel, ook weg (want dan een prima investering). Als er één ploeg is die buitenlanders niét respecteert, die hen geen faire kans geeft, dan wel Standard. Correctie: buitenlandse voetballers. Andere buitenlanders krijgen meer egards. Vlak voor de aftrap van de bekerfinale verscheen Bernard Tapie in de eretribune van het Koning Boudewijnstadion. Door het gerecht ontmaskerd als bedrieger, wel een Marseillaise zakenrelatie van Dreyfuss. Net zoals de louche makelaar Luciano d'Onofrio trouwens, ook in Frankrijk veroordeeld, ook wegens corruptie, maar in Luik kind aan huis - maar dan van het soort 'verwende kinderen', grut dat de wetten stelt of begint te krijsen. En d'Onofrio krijgt wat hij wil, zo legde Voetbal Magazine onlangs uit in een meesterlijk stuk. Haarfijn analyseerde het blad hoe Standard verworden was tot een lokaal bijhuis in d'Onofrio's business, namelijk het handelen in en verhandelen van voetbalspelers. Standard heeft daarin een dubbele functie. Eén als stageplaats voor jong talent (Afolabi, Blay, maar ook de Mpenza's), proefdraaien in een competitie van tweede rang, voor ze rijp zijn voor de absolute top, geschikt voor verkoop, voor de slacht - van het gouden kalf. Twee: warming-up voor internationaal talent dat in topclubs even op een zijspoor kwam: Cruz bij AC Milan, Folha bij Porto. Het verwijt van die importstrategie slaat niet op de spelers van Standard, wel op het beleid. Alleen dwazen denken dat Standard buitenlanders koopt omwille van de multiculturaliteit.

Standard is het meest opzichtige voorbeeld van die trend, niet het enige. Vorig jaar deed Eddy Wauters hetzelfde met Antwerp. Club Brugge en Racing Genk lijken soms in hetzelfde bedje ziek, al proberen zeker die twee laatste clubs ook hun buitenlandse spelers in de mate van het mogelijke te 'fideliseren' - zelfs Oulare hoeft niet weg - dienen spelers niet als louter middel voor het creëren van een snelle meerwaarde. De modale voetbalsupporter ziet die ontwikkeling met lede ogen aan, de reacties beginnen er dan ook niet om te liegen. Wie de lezersreacties napluist in de belangrijke sportkranten - Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad, ook De Gazet/Het Belang en Het Volk - of in Voetbal Magazine, vindt daarin geschreven wat de tribunes zeggen. Twee voorbeelden: "Genk is het niet waard zich kampioen van België te noemen. Van de elf basisspelers waren er ten minste acht buitenlanders." Of: "Voor volgend seizoen wil Sollied ook drie buitenlanders aantrekken. Waarom altijd buitenlanders?" Jawel, de Standard-aanpak kwéékt racisme.

Is de oplossing daarom de eigen jeugd te bezingen, op te hemelen tot mythische proporties? Neen. Als Lierse applaus krijgt, dan omdat het duidelijk investeert in jeugdopleiding, en die jongens aanvult met ervaring. Als die buiten de grenzen te vinden is - de Nederlandse doelman Stanley Menzo, de discrete Duitse spelverdeler Zdebel, de Australische spits Joe Spiteri - prima. Internationale uitwisseling kan de competitie maar verrijken. Als Belgische clubs Europees niveau haalden, was dat (bijna) altijd met een buitenlandse oefenmeester: Standard kende zijn beste periode met een Fransman (René Hauss), Anderlecht won zijn eerste Europa-beker met een Hollander (Hans Croon), KV Mechelen ook (Aad De Mos), Club Brugge was nooit beter dan onder het Oostenrijkse bewind (Ernst Happel). Als er al een Belg hoge ogen gooide, dan heette die zowel bij Standard als bij Anderlecht Raymond Goethals, niet toevallig de enige Belgische trainer die het ook in het buitenland heeft gemaakt. In die zin is het zelfs spijtig dat er in de eerste klasse amper een handjevol trainers is met buitenlandse background (dus niet Gzil en Houwaart, twee echte voetbalbelgen): Ivic bij Standard, Hulshoff bij Aalst, Trond Sollied bij Gent. Dat mag meer.

Neen, laat ze blijven komen, die buitenlanders, later we er van proeven, ze smaken. Een beetje voetballiefhebber smekt nog na van Giba bij Waregem, van Pudelko in Waterschei, Sjlivo bij FC Luik, Scifo bij de Rode Duivels. Ze waren het zout en peper van het Belgische voetbal, en laat dat zo blijven. Alleen is Standard geen streekrestaurant meer waar het aangenaam tafelen is, maar een filiaal van een internationale fastfoodketen, gespecialiseerd in de snelle hap, tuk op de snelle winst. Geen peper en zout voor Standard vandaag, maar tabasco. Té rode pepersaus voor Les Rouches, verbrande papillen bij de fijnproevers op de tribune.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234