Maandag 23/09/2019

't Gulden Ei

Ik ben niet alleen wielertoerist. Ik ben ook een mountainbiker. Aangezien er bij ons geen mountains zijn, is het begrip ATF van Alle Terrein Fietsen beter op zijn plaats. In het Frans heet dat dan weer VTT en bij ons hebben ze die afkorting dan weer voor veldtoertochten.

Dat alles even ter situering.

Het mountainbike- of veldtoertochtseizoen begint nooit op een vastgestelde datum maar op het moment dat het met de gewone fiets niet meer doenlijk is om op de weg te rijden. Temperatuurgewijs viel het de laatste weken goed mee, maar aangezien onze boeren in plaats van graan maar mais aanplanten tot die hun oren en vooral de oren en darmen van hun varkens uitkomt, is de oogstmaand niet langer augustus maar oktober. En aangezien het in oktober regelmatig regent, waren de idyllische Vlaamse wegen in geen tijd omgetoverd tot modderpoelen en was je na een ritje door de Vlaamse Ardennen een uurtje of twee bezig met je fiets afspuiten en opboenen.

Dát was het sein om de mountainbike uit mijn tweede fietsgarage achteraan te halen en een prominente plaats te geven in mijn eerste fietsgarage vooraan, terwijl het kader van mijn racefiets nu in de bekwame handen is van Eddy Merckx en co. voor een nieuwe laklaag. Ik hoop die te recupereren tegen de Kerst om op de rollen het nieuwe wegseizoen voor te bereiden.

Ik weet niet hoe Nys en Wellens of Meirhaeghe daar over denken, maar ik mag het veldtoertochtseizoen graag openen met een vlakke bosrit. Ploeterwerk is sowieso aan mij(n gewicht) niet besteed, maar als opener kies ik de laatste jaren steevast voor de semi-klassieker in Aalter-Brug, nu al weer twee weken geleden. Goed berijdbaar, niet te slijkerig, het betere boswerk. De vijftig kilometer zaten er zo op, aan een gemiddelde van 24 per uur nog wel. Ik hoor u bewonderend zuchten.

Na Aalter-Brug probeer ik gewoonlijk nog wat ander boswerk onder de wielen te krijgen alvorens mij zuidelijker te begeven en de glooiingen op te zoeken ten einde een eerste minipiek te bereiken ter gelegenheid van de rit in Idegem. Die begint in Geraardsbergen en heeft als bijzonderheid dat je na vijftien en een halve meter al aan de beklimming van de Muur begint, om kort daarop ook nog de Bosberg voor de kiezen te krijgen. Die piek probeer ik dan nog even te verlengen voor mijn jaarlijks hoogtepunt, de Bossen van Vlaanderen (dit jaar op 8 december, allen welkom), die in mijn lieflijke Hertsberge en wijde omstreken wordt gereden.

Zo ben ik met deze zorgvuldige opbouw in het achterhoofd in het begin van mijn MTB-carrière ooit in Kruishoutem beland voor de rit genaamd 't Gulden Ei. Daar in de eiergemeente ben ik verslingerd geraakt aan mountainbiken. Een prachtig parcours, honderd procent landelijk, glooiend, uitdagend, technisch af en toe, goed bereidbaar, kortom het betere klassieke werk in Vlaanderen.

Vorig jaar was het feest over. ... 't Gulden Ei GAAT NIET DOOR... Zo stond het geafficheerd bij de inschrijving in Aalter-Brug. Ik was er niet goed van. De hele rit heb ik gedacht aan welke calamiteit groot genoeg kon zijn voor de afgelasting van de moeder van alle toertochten. "Ze zijn in ruzie gevallen in de club", kwam ik na lang aandringen van een loslippige Kruishoutemnaar te weten.

Dat was vorig jaar.

Dit jaar, twee weken geleden, weer in Aalter-Brug, lag bij de inschrijvingen een vierkleurenfoldertje: ...Veldtoertocht Dwars door Kruishoutem op 11 november op sfeervolle omlopen, met medewerking van gemeentebestuur, politiek en brandweer... Dat kon niet missen: 't Gulden Ei was terug, zij het onder een andere naam.

Vorige week zaterdag echter, bij de rit in Torhout (ook een mooi parcours), lag een ander strooibriefje:

...Veldtoertocht 11 november afgelast. Problemen, lopende rechtszaken enzovoort zorgen ervoor dat de herrie rond het Kruishoutems wielertoeristengebeuren blijft aanhouden. Zij die gemeend hebben een bezieler en stichter van dertig jaar wielertoerisme in Kruishoutem te hebben moeten dumpen als afval, die gieren hebben zich vergist. Ze verliezen het pleit op de rechtbank. 't Gulden Ei in Kruishoutem is afgelast. 11 november wordt geen wapenstilstand in Kruishoutem en het is zeker niet onze bedoeling u als sporter te pesten of te betrekken in een pijnlijke discussie en ruzie... Was getekend De Clercq Roger, voorzitter van WTC De Snokpire.

Vorig week zondag, bij de rit in Ruddervoorde over een schandalig zwaar parcours, hing bij de inschrijving een opvallende affiche: ...Dwars door Kruishoutem op 11 november gaat wel door... Was getekend, WTC De Marolse Duwers.

Maar aan de eerste bocht na driehonderd meter stond WTC De Snokpire met wel drie fluoborden: ...Rit in Kruishoutem afgelast. 't Gulden Ei gaat niet door...

Ik weet het niet meer. Ik denk dat ik spreek in naam van alle MTB'ers in Vlaanderen als ik plaatselijk VLD-wegkapitein André Denys, zelf bij wijlen een gevleugeld wielertoerist, oproep om vrede te stichten. Ik weet wel dat de VLD graag garen spint met de ruzies van anderen, maar in deze komen de belangen van de wielertoeristen-MTB'ers eerst. Snokpire, Marolse Duwers, who gives a fuck?

Wij willen op 11 november rijden in Kruishoutem. Veilig rijden als het even kan. Want dat het lokaal van de WTC Marolse Duwers precies Café 't Slachthuis heet, vind ik een allesbehalve prettige gedachte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234