Woensdag 30/09/2020

Concertverslag

Superorganism speelt Tetris met de popgeschiedenis in de Botanique

Superorganism klikte amper bij elkaar passende blokjes pop toch samen tot een sprankelend geheel.Beeld Illias Teirlinck

Veertig minuten. Langer had Superorganism in Brussel niet nodig om te bewijzen dat ze meer zijn dan een geinige gimmick of hijgerige hype. Het zevenkoppige, multinationale collectief knutselde een stadionshow ineen met een doe-het-zelf-pakket: een collage van hits en gifjes die knipperde tussen test- en breedbeeld.

Is er nog een band die meer het internet incarneert dan Superorganism? De leden leerden elkaar online kennen, wisselden via het web hun eerste geluidsbestanden uit en zelfs toen ze in Londen samenhokten, zaten ze elkaar nog vanuit aparte kamers te bestoken met gifjes, memes en muziekjes. Hun eerste successen waren dan ook louter viraal: het internet had er de mond van vol, zonder dat iemand wist wie achter de songs schuilging.

Gelukkig blijkt zo’n virtueel bestaan vlot te vertalen naar het ‘echte’ hier en nu. Het album Superorganism is een van hot naar her schietend popfeestje, de band speelt geweldige sessies en ook op het podium van de Orangerie, voor een ademend publiek, bracht Superorganism het www tot leven met een weirde, wriemelende en ook wel een tikje wispelturige show.

Ananasbier

Om met dat laatste te beginnen: het was geen goed idee van frontvrouw Orono Noguchi om de hele band uitgebreid te vragen naar hun favoriete drank – het hare is ananasbier, en champagne smaakt naar pis – en vooral niet om vlak voor de finale ‘Nai’s March’ te spelen. Met zijn kakofonie van klotsend water en gameboy-bleeps riep dat nummer wel treffend de sensorische overload van de Japanse hoofdstad op – “Tokyo, oh, Tokyo, you’re too tall of a truth to take in”. Maar tegelijk drukte het ook de uitbundige sfeer de kop in.

Het hitje ‘Everybody Wants to Be Famous’, met zijn live vervormde stemmetjes, was daardoor niet het hoogtepunt dat het had moeten zijn – alsof je een spetterend vuurwerk zou afsluiten met een onnozel rotje. Het deed ons even denken aan het lot van The Ting Tings, ook zo’n knip-en-plakbandje. Een jaar of tien geleden kwam dat heel snel opzetten, om even gauw roemloos te verdwijnen.

Beeld Illias Teirlinck

Dat het voor Superorganism lang niet die kant op hoeft te gaan, bewees ‘Something for Your M.I.N.D.’, die andere hit en de enige bis van deze korte show. Die song knalde wél als een grand bouquet door de Orangerie. Jammer voor de fans met de aandachtspanne van een Snapchat-filmpje die de zaal al hadden verlaten: dit had een mooi plaatje op hun Instagram opgeleverd.

In de projecties van Superorganism passeerde de hele visuele internetcultuurBeeld Illias Teirlinck

‘Something for Your M.I.N.D.’ liet ook nog eens horen en zien wat Superorganism zo cool maakt: de band speelde een slim spelletje Tetris met de popgeschiedenis. Op het eerste gehoor en gezicht amper bij elkaar passende blokjes klikten toch samen tot een sprankelend geheel. 

Zo paarde ‘Nobody Cares’ de semi-ongeïnteresseerde slackerzang en creatieve onzinteksten van Pavement aan de spektakelshows van Katy Perry. ‘Night Time’ lijmde dan weerde eurodance-geluiden en Nokia-ringtones aan eighties-synthesizers en breakbeats uit de jaren negentig. De meisjes in het publiek met Fila-schoenen, trainingsbroeken, heuptasjes en andere ninetiesattributen vonden het allemaal geweldig. Had Superorganism daarna een Spice Girls-cover gespeeld, het zou ons niet eens hebben verbaasd.

Flaming Lips-glitter

We moesten wel vaker aan de jaren negentig denken. ‘Prawns’ lonkte met zijn luie triphopbeat naar Cibo Matto en ‘SPRORGNSM’, inclusief verwrongen gitaarsolo, stuiterde door de zaal zoals de fluorescerende britpop van Bis dat ooit deed. Naar één band had Superorganism heel goed geluisterd én gekeken: The Flaming Lips. Zie de serpentines, de glitterschmink en de kleurrijke regenjassen van het driekoppige koor, en vooral het laagje doe-het-zelf-psychedelica dat over de hele show was gegoten. Ook het oehoe-gezang en de overstuurde beats uit ‘Nobody Cares’ kwamen recht uit een Lips-hit. Orono Noguchi – ze is 18, maar ziet er 12 uit – zong zelfs net zo wankel als opper-Lip Wayne Coyne in ‘Reflections on a Screen’.

Beeld Illias Teirlinck

Over schermen gesproken: er werden beelden geprojecteerd op het volledige podium, bandleden incluis. Daarop passeerde de hele visuele internetcultuur: testbeeldkleuren, illuminati-driehoeken, dolfijnen, pratende nijlpaarden, iPhones, old skool screensavers, figuurtjes uit videogames en – Joke Schauvliege nog aan toe – een psychedelische boswandeling. Wie had trouwens al die experimentele MTV-filmpjes uit de nineties door de blender gedraaid?

Op zijn beste momenten – wanneer een leeggeplunderd Pinterest en een kaalgeplukt Spotify hand in hand gingen – was Superorganism inderdaad de spannendste popband van 2018: dat moment waarop je een Tinder-contact voor het eerst in levenden lijve ziet, en er van awkwardness amper sprake is.

Straks opnieuw daten tijdens Best Kept Secret en Pukkelpop? Lachende emoji. Hartje. Regenboog. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234