Woensdag 19/06/2019

Sultan swingt met kunstheup

Sinds de split van Dire Straits in 1995 heeft Mark Knopfler geen echte hits meer gehad, maar toch trekt de Londense zanger-gitarist nog steeds een vol Sportpaleis. Zondagavond presenteerde hij in Antwerpen Privateering, zijn jongste solo-cd.

Anderhalf jaar geleden verzorgde Mark Knopfler nog nederig het voorprogramma van Bob Dylan in het Sportpaleis, maar dat had minder met financiële noodzaak te maken dan met het feit dat hij een onvoorwaardelijke fan is. Knopfler ontbond Dire Straits destijds omdat de groep te groot geworden was om er zelf nog plezier aan te beleven, en sindsdien beperkt hij zijn publieke profiel tot het strikte minimum.

Knopfler, 63 inmiddels, maakt ongestoord de platen die hij wil maken, en de zeldzame keren dat hij zich toch tot samenwerkingen met bekende collega's als Emmylou Harris of Chet Atkins laat verleiden, is dat eerder uit liefde voor de muziek dan om een nieuw marktsegment aan te boren. Naast een handvol soundtracks heeft Knopfler ondertussen zeven soloplaten uit, maar Privateering is de eerste dubbelaar uit zijn carrière. Met de jaren is hij steeds verder afgedreven van de popmuziek ten voordele van een ambachtelijker, ruraler geluid waarbij blues, country en Keltische folk hoog op de inhoudstafel staan. Twee elementen zijn wel gebleven: Knopflers glasheldere, uit de duizenden herkenbare gitaarspel staat nog steeds centraal, en ook zijn mompelende manier van zingen neemt als vanouds een plaats op het voorplan in.

Virtuositeit

Helaas is Knopfler nooit een charismatische frontman geweest. In Antwerpen compenseerde hij dat door zijn muzikale virtuositeit, maar toch werd het geen onvergetelijke avond. Het rommelige geluid zorgde ervoor dat het zichtbare plezier waarmee Knopfler en zijn zevenkoppige band op het podium stonden lang niet altijd de laatste rijen bereikte. En dat niemand bij een productie in een enorme zaal als deze op het idee was gekomen om een videoscherm op te hangen - al was het maar voor een paar close-ups van dat adembenemende gitaarspel - daar kon je als weldenkend mens met je verstand niet bij.

Er werd dus enkel gecommuniceerd met de muziek. Op zich niet erg, want Knopfler schrijft ook nu nog knappe, ambachtelijke nummers, en het samenspel met de rest van de band was - als de galm even ging liggen tenminste - om duimen en vingers bij af te likken. Knopfler behoort op de koop toe tot de witte raven die vijf minuten kunnen soleren zonder dat je één keer de behoefte voelt om op je horloge te kijken.

Intiem

En toch: te vaak dreven je gedachten af. Doordat het geluid niet goed zat, bleef er van zijn karakteristieke gemompel nog weinig over. Bovendien werd in veel van de nummers een intimiteit aangehouden die wat verloren ging in een zaal met de afmetingen van het Sportpaleis.

Zeker: de songs waren heel inventief ingekleed - 'Privateering' zelf kreeg bijvoorbeeld een kleurig palet van viool, lap steel, fluit en orgel aangepast -, maar jammer genoeg kabbelden ze te vaak in een te gezapig tempo voorbij, zodat je op de duur zelfs als doorgewinterde fan moeite moest doen om een geeuw te onderdrukken. De schelle doedelzak die het instrumentale 'Father and Son' domineerde, sneed als een slagersmes door je trommelvliezen en van het op een voorzichtig boogiewoogieritme gemonteerde 'Corned Beef City' raakte je evenmin opgewonden.

Knopfler is nooit erg kwistig met Dire Straits-classics in de set, en dit keer had hij er vier uitgezocht. Zowel 'Romeo & Juliet', misschien wel zijn beste nummer, als het fraai uitgesponnen 'Telegraph Road' kregen knappe uitvoeringen mee, maar 'Sultans of Swing' klonk alsof de heren uit de titel intussen een kunstheup hadden laten steken, en ook het tot in de bisronde bewaarde 'So Far Away' klonk als een verplicht nummertje. De groep was nog het best als er nieuw werk werd aangesneden. Bij de zompige swamprock van 'Gator Blood' en het melancholische 'Haul Away' voelde je ook dat Knopfler zélf een tandje bijstak. Maar eerlijk: die momenten waren te zeldzaam om de rest met de mantel der liefde te bedekken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden