Zaterdag 18/09/2021

Subtiele horror, hopeloosheid en vervreemding in ‘Never Let Me Go’

Regisseur Mark Romanek en scenarist Alex Garland creëren in de best mogelijke navolging van Never Let Me Go, Kazuo Ishiguro’s gelijknamige roman, een bevreemdende wereld die baadt in de atmosfeer van Orwells 1984.

Traag maar zeker, net als in het boek, kruipt de waarheid in Never Let Me Go naar buiten, maar al voor ze haar ware gelaat laat zien, kijk je gehypnotiseerd naar de empathieloze samenleving waarin menselijke klonen worden gekweekt om als donor te fungeren.

Kathy, Tommy en Ruth zijn drie zulke onfortuinlijke wezen, die in de jaren rond 1967 als vrienden opgroeien op een deftig internaat waar ze in hun dienstbaarheid worden gevormd, te midden van honderden andere lotgenoten. Ze weten niet beter dan dat ze donor zullen worden. Enkel een elektronisch armbandje registreert hun bestaan telkens wanneer ze het gesticht in- of uitgaan. We volgen hen in hun hopeloze pogingen om aan hun lot te ontsnappen, tot in de jaren ’90, wanneer Kathy en Tommy verliefd zijn geweest en de jaloerse Ruth (Keira Knightley) wat ze tussen de twee heeft tenietgedaan niet meer ongedaan kan maken.

Wezenloos

Het strakke stilisme van Romanek verwijst de kijker resoluut naar zijn fysiek observerende standpunt, en laat hem over aan een eenzaam meevoelen met de protagonisten en hun tragische lot dat zich, orgaan per orgaan, voltrekt. Hun emoties worden met subtiele horror ten top gedreven, maar tegelijkertijd moeten ze al hun hoop op een normaal leven onderdrukken. Leven met een hart is dubbel lastig in Never Let Me Go. Je dreigt het niet alleen vroegtijdig kwijt te spelen, gevoelens krijgen een of twee ladingen meer in een leven dat eindiger is dan het gewoonlijk al is. Wat betekenen liefde en een kinderwens als je niet vrij bent en zelfs niet tot de volwaardige mensensoort wordt gerekend? En a fortiori, als je weet dat dra je functie als kloon op aarde zijn ‘voltooiing’ nabij is?

De natuur is de enige troost in de frêle levens van het jonge drietal, dat sterk wordt vertolkt door Carey Mulligan (An Education), Andrew Garfield (The Social Network) en Keira Knightley (Pirates of the Caribbean). Romanek viert in gefilterd licht, zachte kleuren en gedempte geluiden (net als in zijn vorige langspeler, One Hour Photo) zijn formidabele formalisme bot en laat ons anderhalf uur leven in een akelige droom van iemand die we niet kennen. Zelden zijn we zo wezenloos uit de zaal geslopen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234