Woensdag 02/12/2020

Sublieme hommage aan afwezige Ornette

Een zieke Ornette Coleman moest op de valreep afhaken voor Jazz Middelheim, maar invaller John Zorn maakte dat verlies goed met een subtiel en subliem eerbetoon.

Geen sinecure om op de vooravond van het concert een goede invaller te vinden voor een icoon als Ornette Coleman. Organisator Bertrand Flamang stuurde een help met een uitroepteken naar New Yorkse vrienden en kreeg meteen een enthousiaste reactie van John Zorn. "Middelheim? Great, I'm coming."

Zorn pakte bassist Bill Laswell en drummer Milford Graves bij het nekvel en nam het vliegtuig. Geen vast trio, maar deze muzikanten kennen elkaar wel goed en ze weten heel goed wat improviseren is. Het concert (

) ging dan ook in sneltreinvaart van start met een vrije, collectieve improvisatie waarin Zorn het voortouw nam met frenetiek spel vol technische hoogstandjes. Zijn kunsten op altsax waren in detail te volgen op de grote beeldschermen in de tent, in een prachtige beeldregie trouwens - dit jaar een geheim wapen op zowel Gent Jazz als Jazz Middelheim.

Die vlammende improvisatie kwam wel frontaal aan, maar slechts een kleine minderheid haakte af. Waarom ook? Wie op Ornette is voorbereid, moet ook dit kunnen smaken. Halfweg kregen we trouwens Ornette, want de tweede improvisatie nam een lange, sierlijke bocht om te belanden bij Colemans 'Mob Job' (bekend van de plaat Song X met Pat Metheny). Op zo'n moment vraag je je af: hoe doen die kerels dat? Geen partituren, geen precieze afspraken, hooguit een marsbevel met een einddoel. En toch zo coherent en ogenschijnlijk feilloos samenspelen.

Kraai en nachtegaal

De magie werd nog groter toen drummer Milford Graves (71) het woord nam. Hij legde uit dat hij veertig jaar geleden al op Middelheim speelde en dat hij nu wilde bewijzen dat de oudjes nog meetellen. Hij begon te zingen en zette een magistraal dansende drumsolo in, heel sterk Afrikaans geïnspireerd. Hoe het van daaruit lukte om uit te komen bij de ontroerende melodie van 'Lonely Woman' is nog altijd een mysterie. Het eerbetoon aan de afwezige Ornette Coleman was daarmee compleet. Klein minpuntje: nadien nodigde Zorn gitarist Larry Coryell op het podium uit. Die improviseerde driftig en vaardig mee, maar miste de telepathische verstandhouding die de anderen hadden.

Coryell (

) had voordien moeiteloos de handen op elkaar gekregen met zijn kwartet van vier gitaristen en een showcase waarin hij solo de 'Bolero' van Ravel deconstrueerde. Het hoogtepunt van dat concert was echter de ontmoeting met Philip Catherine, een duo mooi om te zien. Vergelijk Coryell met een kraai en Catherine met een nachtegaal. Niemand beroert de gitaar zo precies als Catherine, niemand kan ze zo zachtjes doen zingen. Bij Coryell knetterden de snaren, bij Catherine walsten ze. En het mooiste was nog de genereuze manier waarop Catherine altijd de loper uitrolde voor zijn partner. Hele grote Belg.

Ook Kris Defoort (

), die een beetje nerveus het startschot mocht geven met zijn nieuwe trio, was in een erg lyrische bui. Hoogtepunten: 'Le lendemain du lendemain' en 'Bebop Dreams'.

Zaterdag en zondag op Jazz Middelheim o.a. Paolo Conte en Abdullah Ibrahim. www.jazzmiddelheim.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234