Zondag 09/08/2020

Stuurloos schip zonder kapitein

De titel lijkt gaan vliegen, het vuur is uitgedoofd. De aanpak van coach Michel Preud'homme heeft al even geen vat meer op de spelers. Toch moet Club Brugge nog zes wedstrijden afwerken in play-off I. En dan gaan ze maar beter als vrienden uit elkaar.

Club Brugge lijkt wel de Titanic. Met Michel Preud'homme met wijd gespreide armen op de voorsteven van zijn zinkende schip. "I am the king of the world", schalde Leonardo DiCaprio in 1997. Twintig jaar later, in de perszaal van het Astridpark, klonk dat uit de mond van Preud'homme helemaal anders: "De toestand is problematisch." Is Club Brugge in deze play-offs nog te redden?

Brussegem, 29 mei vorig jaar. De rode wijn op restaurant is uitstekend. Michel Preud'homme heeft zopas beslist om één jaar langer trainer van Club Brugge te blijven. Al wist hij niet goed of hij daarmee de juiste keuze had gemaakt. "Ik deed het in de eerste plaats voor mijn kinderen, voor mijn vrienden, voor enkele spelers, voor de supporters en voor Bart (Verhaeghe, SK) en Vincent (Mannaert, SK)", zal Preud'homme later toegeven.

Het hart en de rede hebben tijdens de gesprekken met het bestuur een middenweg gevonden: coach naar Engelse stijl. Nu zegt daarover een van zijn jarenlange vertrouwenspersonen: "Het was het begin van het eind."

Het is analist Johan Boskamp - weliswaar geen vriend van Preud'homme - die als eerste, na de Champions League-wedstrijd in Kopenhagen, luidop de vraag durft te stellen of Preud'homme er wel goed aan doet om af en toe in Bordeaux de teugels te vieren.

Preud'homme en Mannaert lachen die hypothese tot op heden hard weg, maar betrokkenen in de kleedkamer vertellen een ander verhaal. "Als Michel er niet was (tijdens interlandperiodes, SK), zag je de sfeer omslaan en was de dynamiek van de trainersstaf anders."

Voor de spelersgroep en de stafleden was al heel snel in het seizoen duidelijk dat Preud'homme in de zomer niet nog eens kon worden overtuigd om in Brugge te blijven. Spelers gingen daarom niet alleen anders kijken naar hun hoofdtrainer, maar met name ook naar assistent Philippe Clement, van wie iedereen zijn ambities kende. 'Argwaan' is een zwaar woord, maar elke schouderklop, iedere omhelzing kon die van hun toekomstige baas zijn.

Preud'homme is geen peoplemanager

De T1 die zou vertrekken, de onduidelijkheid rond de T2 ... Het werd week na week anders leven met elkaar op Olympia, anders trainen. Sommige spelers haalden hun schouders op, zij zouden toch andere oorden opzoeken, anderen wisten ineens niet meer waar zij aan toe waren. De artiesten lagen samen in de lappenmand - Izquierdo, Refaelov, Limbombe. Weinigen stelden de ploeg nog voorop. De boodschap van Preud'homme waaide steeds meer mee met de wind.One team brokkelde geleidelijk aan af.

Als je trainers kunt opdelen in twee categorieën, peoplemanagers en tactische trainers, dan is Michel Preud'homme zeker niet het eerste. Preud'homme is er wel voor zijn spelers, zijn deur staat altijd open, maar echt emoties delen met hen, neen. Toenadering zoeken, hun hoofden leegmaken, lief en leed delen, daar begint Preud'homme niet aan. Het is de aard van het beestje.

Het maakt dat hij de amechtige prestaties van zijn spelersgroep altijd maar weer voetbaltechnisch en -tactisch trachtte op te lossen. Preud'homme zwoer bij de succesformule van zijn hele trainerscarrière: analyse, looplijnen, wedstrijdintelligentie, grinta. Spelers met hetzelfde DNA zal hij daarbij zelden of nooit laten vallen: Simons, Vormer, Claudemir, Poulain. Zij zijn als zijn (voetbal)kinderen.

Naarmate het seizoen langer duurde, ging bij Preud'homme steeds meer dagen dat zijn voetbaldiscours de afbrokkeling van de ploeg niet kon tegenhouden. "Het probleem is mentaal", herhaalde Preud'homme meer dan eens. Het spookte in de hoofden van zijn spelers. Zo sprak hij niet zo lang geleden: "Ze zijn op training al van slag als ze eens niet gevreeën hebben 's nachts."

Enter Rudy Heylen, de psycholoog. Maar ook hij kon het zaakje niet rechttrekken. Het is op. Een spelersgroep die nog moeilijk vooruit te branden is en een trainer die het vuur nog moeilijk aan gepookt krijgt. Het overkomt de allerbesten. FC Barcelona en Pep Guardiola, destijds. Chelsea en José Mourinho, vorig jaar - quasi dezelfde spelers als dit seizoen en een 'Special One' als manager. Toch wilden hoofd en benen van Eden Hazard en maats niet meer mee en wist Mourinho het niet meer. Antonio Conte is misschien geen betere trainer, maar Chelsea wordt straks wel landskampioen en Hazard is weer de oude. No way, José: een citroen kun je niet blijven uitpersen.

Wapenstilstand

En toch moeten Club Brugge en Michel Preud'homme nog zes speeldagen voort, zullen zij nog een beetje een aanvaardbaar figuur moeten slaan in deze play-offs. Of je kunt, worstcasescenario, eind mei nog een testduel om Europees voetbal gaan spelen.

Als iedereen in de kleedkamer, spelers en trainers, de verantwoordelijkheid blijft doorschuiven naar elkaar vergaat het schip gegarandeerd met man en muis. En dat zou zo zonde zijn na drie geweldige jaren tezamen. Laat de wapens vallen. Ga uit elkaar als vrienden. De reünie over tien jaar zal des te gezellig zijn.

Club Brugge kan er maar het beste van maken. Krampachtig vechten tegen zichzelf, alles en iedereen heeft nog weinig nut. Bosko Balaban maakte ooit eens vier doelpunten tegen Zulte Waregem nadat hij recht van een dancing in Kuurne kwam. Een gouden raad voor José Izquierdo?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234