Zondag 15/12/2019

straatblog

Stuur alle staatsecretarissen van migratie naar het Red Star Line-museum

Beeld Koen Broos

Maarten Inghels, dichter, schrijver en coördinator van de Eenzame Uitvaart, blogt op regelmatige basis over wat hij hoort, ziet en meemaakt in Antwerpen.

Ik liep het museum in en aan alles was te zien dat het spiksplinternieuw en eenentwintigste-eeuws was. De touchscreens blonken als spiegels, de wachtrijen waren via internet al opgedeeld in ploegen die precies in één autobus pasten, en de sleutelhangers, linialen en postkaarten uit de museumshop deden nog niet gedateerd aan. Dit was, kortom, een degelijk en net museum. Een museum dat ook een toren heeft om te beklimmen, zoals zijn grotere broer aan de stroom al jaren zijn nut bewijst. De mensen kunnen zeggen het museum te bezoeken, zonder ooit een lui oog op de collectie te werpen. Zo liet ik me al talloze keren met de roltrap naar het twaalfde verdiep van de rode toren voeren, om gratis en voor niets naar de vuurpluimen van de olieraffinaderijen in de bocht van de Schelde te kijken, zonder de tentoonstelling binnen te lopen.

Ook het nieuw museum doet er alles aan om mee met de tijd te zijn. De bezoeker moet niet te veel schrik hebben dat hij of zij zich zal vermoeien met het lezen van lange teksten in klein lettertype. Alles is bevattelijk gemaakt met educatieve plaatjes die in het gros van de gevallen via digitale schermen worden vertoond. Wat is bevattelijk gemaakt? Een verhaal. En niet zomaar een verhaal. De bezoeker wordt er ten allen tijde aan herinnerd dat het hier om het verhaal van zijn mogelijke voorouders kan gaan, dat het hem of haar in die tijd ook kon overkomen, de grote oversteek naar een exotisch land. Het verhaal in dit museum wordt zo verteld dat de geïnteresseerde precies in de voetsporen van zijn overoverovergrootouders treedt, de reis van puntje A tot puntje B opnieuw maakt, met alle tegenslag, obstakels uit die tijd, maar dan met touchscreens en digitale kaarten. Tot zelfs een ruikmuurtje waar je de geur van de migrant kan opsnuiven. 'Het leven zoals het is: De reis naar Amerika'.

Ik bezocht deze week in een andere stad een vergelijkbaar museum dat bijna over dezelfde tijd handelt, en dat eveneens 'modern en interactief' wordt genoemd, en als ondertitel 'sharing history' meekreeg. 'Het leven zoals het is: De Groote Oorlog'. Er was ook een toren die je kon beklimmen voor twee euro toeslag, en voor het budget 'digitale presentatie' hadden ze een apart excel-werkblad nodig. De bezoeker werd geringeloord met een polsbandje dat zijn doen en laten in de wandelgangen van het museum kon volgen. Met het polsbandje kon de bezoeker op zijn beurt apps activeren die hem op de hoogte bracht van de verhalen van zijn mogelijke compagnons de route in een vorige eeuw. Ik moest daarvoor mijn naam, woonplaats, geslacht en leeftijd in een computer ingeven, mijn hele identiteit en tien euro gaf ik aan de ingang af, en werd zo gekoppeld aan vier onfortuinlijke figuren die zouden sneuvelen op het slagveld. Van op de achtergrond werd ik via flatscreens toegesproken door acteurs die de Groote Oorlog naspeelden alsof ik in het decor van een prestigieuze fictiereeks rondliep.

Tussen de pixels door kon ik af en toe een versleten kostuum, een oud kanon met een dikke stoflaag en een stukgeschoten brief herkennen. De tijd dat ik met de schoolbus naar het Afrikamuseum ging om een opgezette mummie de hand te schudden ligt nog niet eens gek ver van me af. Toen kon je zoveel je wilde op televisieschermen drukken, het ding gaf geen krimp.

Een glazen kast vol verstofte rariteiten is ook niet alles, dus geef me voor nu nog maar even de anachronistische teletijdmachine van het Red Star Line-museum waar ik een virtueel paspoort krijg, ontluisd word, de koffers pak als was ik een gelukzoeker, maar ook iets bijleer over migratie over de eeuwgrenzen heen. Alle staatsecretarissen van migratie, burgemeesters en OCMW-schepenen, en al zeker die van Antwerpen, zouden hun fingerspitzengefühl moeten aanscherpen met de touchscreens van dat nieuwe museum. Zo kunnen ze tot in den treuren kennismaken met de dromen en mislukkingen van generaties migranten, met als toetje een beklimming van de toren om te kijken naar die bocht van de Schelde waar al tientallen jaren mensen vertrekken én aankomen.

 
Ze kunnen tot in den treuren kennismaken met de dromen en mislukkingen van generaties migranten, met als toetje een beklimming van de toren om te kijken naar die bocht van de Schelde waar al tientallen jaren mensen vertrekken én aankomen.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234