Maandag 17/01/2022

Streken uithalen met rock

Brussel

Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Het Amerikaanse Pavement leverde sinds het begin van dit decennium een dermate verfrissende bijdrage tot het alternatieve rockwereldje, dat we ons een leven zonder de band haast niet meer kunnen voorstellen. Dat het kwintet donderdagavond al voor de derde keer dit jaar een Belgisch podium betrad, mocht dus geen bezwaar zijn. In een nagenoeg volgelopen AB strooiden ze tussen de slierten nonchalance immers weer met parels.

Opwarmer van dienst was Solex, het Nederlandse trio rond sampleverzamelaarster Elisabeth Esselink. Haar pop-uit-een-doosje klonk door een gebrek aan songstructuur bijzonder hoekig waar het speels had moeten zijn, en bovendien joeg de schrille, vaak valse stem van de Amsterdamse ons meer dan eens de gordijnen in. Na een half uurtje knarsende klanken en emotieloze beats kregen we het zelfs koud.

Maar de feeërieke verlichting waarmee de hoofdact de bühne had laten draperen, verhielp dat euvel in een wip. Opener 'Father to a Sister of Thought' - verstrooide country die uitmondde in stotterende gitaren - maakte meteen duidelijk dat het Pavement nooit om gestroomlijnde songs te doen is geweest. Geen fijne melodie of ze wordt door een dwarse gitaarsolo of zwalpend geschreeuw gepareerd, en ook in zijn teksten legt songschrijver Stephen Malkmus een deugddoende ironie aan de dag. Hoewel die moedwillige slordigheid met de jaren wat is gaan slijten (het recente Terror Twilight klinkt bijwijlen behoorlijk volwassen), wil een teveel daaraan de optredens al eens in chaos doen ontaarden.

Maar tijdens een hecht 'Cream Of Gold' was daarvan helemaal geen sprake. De verstrengelende gitaren van Malkmus en Scott Kannberg en het bandeloze gegier van percussionist Bob Nastanovich zorgden voor een van de memorabelste concertmomenten van het jaar. Met typische eigenzinnigheid zette de groep met 'Platform Blues' vervolgens een streep Captain Beefheart-gejam in, maar enkele minuten later was het weer prijs: in 'Spit on a Stranger' vielen Beatles en Big Star elkaar broederlijk in de armen, en het op mooi aanzwellende passages drijvende 'Grounded' was al helemaal om in te lijsten. Met een weerbarstig 'Summer Babe (Winter Version)', uit het onvolprezen debuut Slanted and Enchanted uit '92, toonden de vijf zich een stel kwajongens dat eropuit is streken uit te halen met rockmuziek. Het overduidelijke speelplezier deed de prestaties merkelijk goed, want het enige wat gedurende deze 70 minuten echt wankel klonk, was het Frans van Malkmus.

Net toen we dachten dat Pavement een zeldzaam consistent concert had afgeleverd, bevestigden de twee rommelige bisrondes ons aanvankelijke vooroordeel. 'Stop Breathing' stokte tot tweemaal toe in een valse start, waarna de vijf ook nog wat met Steve Miller rotzooiden, maar die finale kon de glimlach al niet meer van ons gezicht vegen.

Parels van het Amerikaanse Pavement in Brusselse AB

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234