Maandag 06/07/2020

'Straffe verhalen: JA Maar liegen? NEE

Drie maanden wou Ditte Van de Velde het proberen als hoofdredacteur van Dag Allemaal, maar de kans dat ze Ilse Beyers zou opvolgen, achtte ze klein. Wie het met wie doet, boeit haar net te weinig. Maar ze kreeg de smaak te pakken en blijft zitten. Om van Dag Allemaal een optimistischer tijdschrift te maken dat BV's correct behandelt.

Hoofdredacteur van Vlaanderens grootste weekblad worden mag dan al een topjob zijn, als dat weekblad Dag Allemaal heet, leggen sommigen meteen een cordon sanitaire rond je. Ditte Van de Velde, die half september het roer overnam bij Dag Allemaal, kon er al snel over meespreken toen ze aan haar tocht langs premières en feestjes begon om de BV-wereld te leren kennen.

Van de Velde: "Op zo'n feestje kwam ik Annick Segal (een actrice uit Thuis, JDB/PD) tegen. Zij kende me nog van bij Libelle. Het was een leuk gesprek, tot ik vertelde dat ik voor Dag Allemaal werk. Haar gezicht vertrok en ze wenste me alleen nog veel succes.Later op de avond sprak ze me toch opnieuw aan. Ze wenste me nu weloprecht succes en wou binnenkort eens afspreken om het over Dag Allemaal te hebben."

Segal is niet de enige die haar relatie met het blad wil herzien, geeft Van de Velde aan. "Veel mensen laten me weten dat het tijd werd dat er iemand met een goed hart aan het hoofd van Dag Allemaal kwam. Maar er zijn er natuurlijk ook nog steeds anderen die me komen vragen wat me bezielt om voor 'het Vlaams Belang van de boekskes' te werken."

Voor wie eraan twijfelt: Van de Velde is er alles aan gelegen om dat imago te veranderen. Al wordt dat een werk van lange adem en zal ze ook nog wel eens de mist in gaan. "In mijn tweede week hadden we een stuk over Kathy Pauwels, die op de korrel werd genomen omdat ze er niet goed uitzag tijdens haar deelname aan De slimste mens ter wereld. Dan bellen wij Jef Hoeyberghs, of all people, die mag zeggen dat het komt door de antidepressiva die ze nam, en haar 'veranderd vochtmetabolisme'. Dat doe je toch niet? Alsof het voor een vrouw nog niet erg genoeg is dat op haar vijftigste haar lichaam begint te veranderen. Het laatste wat je dan nodig hebt is een halve zot die suggereert dat je ook aan de drank zit. Dat is voor mij een no go. Ik ga BV's geen rozengeur en maneschijn beloven en zeggen dat dit nooit meer zal gebeuren, maar ik wil wel met iedereen rond de tafel gaan zitten voor een goed gesprek."

'Ik ben wellicht niet de meest geschikte persoon om Ilse Beyers (die twaalf jaar hoofdredacteur was, JDB/PD) op te volgen', vond u zelf toen u half september als hoofdredacteur ad interim werd aangesteld. Intussen is die 'ad interim' in uw titel verdwenen. Wat is er veranderd?

Ditte Van de Velde: "Bij de start dacht ik dat de nieuwsgierigheid mis die een hoofdredacteur van dit soort bladen nodig heeft. De voorbije weken heb ik ontdekt dat hier veel dingen voor verbetering vatbaar zijn, die minder te maken hebben met de honger naar de laatste nieuwtjes maar meer met het vak 'bladen maken'. En laat ik net daar wel goed in zijn. Zo vertrekken we hier elke week met enkel lege pagina's. Er is niets op voorhand gepland. Dat zorgt voor een helse werkdruk. Terwijl je met een paar leuke reeksen of rubrieken ademruimte voor de redactie kunt creëren. Veel van mijn mensen hebben nu nauwelijks de tijd hebben om de krant te lezen of om gewoon evenniets te doen. Ik geloof nochtans erg in de kracht van verveling. Mijn beste ideeën krijg ik wanneer ik ergens vast zit met niets om handen om me te verstrooien.

"Mijn visie is ook een andere dan die van mijn voorgangster, over wie ik voor de rest niets wil zeggen; ik heb haar nooit ontmoet. Maar het pad dat zij volgde verder afwandelen, was geen optie."

Geen verhalen meer over wie het met wie doet dus?

"Toch wel. We blijven een showbizzblad. Maar onder anderedoor de concurrentie met Story - denk ik -zijn er de voorbije jaren vaak dingen overdreven of uitgelokt. Dag Allemaal kan voor de lezer de deur op een kier zetten, maar dat wil niet zeggen dat je om de vijf voeten die deur moet openstampen. Als je een deur op een kier zet en wat geduld hebt, gaat ze soms gewoon vanzelf open.

"Door op een andere manier met BV's om te gaanen andere formats te gebruiken - niet alleen een interview waarbij gehoopt wordt op een geheim of een slip of the tongue - hoop ik dat het vertrouwen kan hersteld worden. Dag Allemaal moet een veilige haven voor bekende mensen worden om hun verhalen te vertellen."

Wil de lezer niet liever de smeuïge schandalen?

"Het is simpel: een slechtnieuwscover zorgt voor een meerverkoop. Als het puur over geld gaat, moeten we gewoon blijven doen waar we mee bezig zijn. Dat brengt veel op. Met BV's die alleen maar komen vertellen hoe gelukkig ze zijn, verkoop je geen boekskes.

"We moeten voor straffe verhalen blijven gaan. Maar als je gaat liegen en overdrijven, verlies je elke geloofwaardigheid. De Vlaming is niet naïef, die weet heus wel dat niet elke BV een klootzak is. Misschien zullen we met de nieuwe koers een deel van de lezers teleurstellen, maar ik hoop dat we andere dingen in de plaats kunnen geven."

Zoals?

"Ik heb ondertussen een hele longlist van dingen die anders kunnen. Dag Allemaal bestaat nu uit drie bladen: je hebt het BV-gedeelte vooraan, een dikke tv-gids in het midden en een derde stuk met human interest en lifestyle. Ik vind dat heel raar. Dat is geen bladformule.

"Dag Allemaal is ook een blad met bijna alleen maar interviews. Een echt magazine bestaat uit meer: reportages, verschillende formats en invalshoeken, ... We hebben bijvoorbeeld Dany Verstraeten geïnterviewd toen hij zestig werd. Dat leverde een kabbelend interview op. Terwijl je met zo'n icoon duizend andere dingen kunt doen: zijn leven reconstrueren aan de hand van zijn platencollectie, belangrijke momenten uit het nieuws, ...

"Of neem de modepagina's, heb je die al eens gezien? Dat soort concepten vind je alleen nog in het zuiden van Portugal. Moeten we mode brengen? Misschien, maar dan zijn er heel veel andere manieren om dat te doen.

"Dag Allemaal was misschien ook nogal somber geworden. Als je het helemaal uit had, kon je alleen besluiten dat het niet goed gaat met de wereld, de BV's en de gewone mensen. Ik heb het ook Jaak Smeets (directeur-uitgever bij De Persgroep, JDB/PD) gezegd: ofwel trek je na het lezen een fles wijn open, ofwel spring je in de Schelde. Die negatieve toon is passé, wat niet wil zeggen dat je niet meer kritisch of verontwaardigd kunt zijn."

Dag Allemaal moet fundamenteel optimistischer worden?

"Ja. Zonder dat ik het las, had ik de indruk dat de journalisten die er werkten mensen niet graag konden zien. Wat niet zo is, want ik heb hier een enthousiast, positief team aangetroffen. Alleen merkte je dat niet in het blad. Daar sloop iets negatiefs in, wat je bijvoorbeeld ook in de fotografie zag. Iemand met een uitzonderlijke ziekte fotograferen we met een versleten fleece. Als je hem mooi portretteert, blijft dat verhaal even sterk. Die overtreffende trap is nergens voor nodig. Een ziekte of een armoedeverhaal is al erg. Je moet niet per se ook nog klappen krijgen van je man of een zoon hebben die aan de drugs zit."

Hoe past het coververhaal van deze week over de minnares van Frank Galan in dat optimistische plaatje?

"Je moet ook niet alleen het positieve brengen. Frank Galan heeft veel aan Dag Allemaal gehad toen hij het nodig had."

Begint het artikel over het liederlijke liefdesleven van Galan daarom met een opsomming van alle artikels die in Dag Allemaal over hem zijn verschenen toen het goed met hem ging?

"Dat is een soort verantwoording, ja, en ik weet niet of mijn aanwezigheid hier iets mee te maken heeft. Moet dat? Ik weet het niet, maar voor mij is dat de eerste verandering. Als zo'n verhaal binnenkomt, vragen we ons nu eerst en vooral af of we dat wel moeten brengen. In het geval van Galan was het antwoord positief. Iemand die eerst geld vraagt voor zijn trouwfoto's en dan later naast de post pist terwijl we er op staan te kijken, vraagt daar zelf om.

"Maar moeten we, wanneer Steven Van Herreweghe zijn vrouw verlaat, haar verhaal en dat van hun kinderen brengen? Dat is een ander verhaal. Zijn vrouw bleef altijd op de achtergrond, dus vind ik niet dat we nu foto's van haar moeten publiceren. Ik geniet niet van dat soort denkoefeningen, maar die discussies zijn nu eenmaal een essentieel onderdeel van showbizzbladen."

Bent u hard genoeg voor deze job? Onder uw voorgangster Ilse Beyers...

"... zouden die foto's van de vrouw van Steven misschien wel gebracht zijn. Het verhaal van Frank Galan had wellicht ook anders geklonken.

"Ik wil het verhaal van de vrouw van Steven brengen, maar alleen als zij het zelf wil vertellen. We mogen haar de arm niet omwringen. Voor mij zijn die dingen noodzakelijk om deze job te kunnen doen. Maar alles hangt natuurlijk af van de reactie van de lezers. Als die mijn ideeën niet smaakt, dan moeten we opnieuw rond tafel gaan zitten."

U hebt een achtergrond als artdirector. Wanneer gaat u met de vormgeving van Dag Allemaal aan de slag?

(zucht) "Volgend jaar rond deze tijd, denk ik. Mijn handen jeuken. Ik had de eerste week thuis al mijn eigen cover gemaakt. Met aangepast logo. Maar het is een gevaarlijke operatie natuurlijk. Dag Allemaal heeft een grote herkenbaarheid. De artdirector zegt me nu al dat de cover veel simpeler is geworden, terwijl ik nog altijd vind dat er veel op staat. De kleuren, de lettertypes: daar is nog veel werk aan. Die restyling zal misschien mijn moeilijkste taak worden. Ik kan me heel goed inleven in een brede doelgroep, maar die vormgeving steekt enorm mijn ogen uit. Dag Allemaal is op dat vlak in de jaren 90 blijven steken."

Hebt u lang getwijfeld voor u de stap naar Dag Allemaal zette?

"Er werd al een aantal jaar aan mijn mouw getrokken om De Persgroep te vervoegen. Ik heb altijd neen gezegd, maar deze zomer dacht ik dat ik het misschien toch maar moest doen. Dat Karen Hellemans (met wie Van de Velde lang samenwerkte bij Sanoma, JDB/PD) hier directeur magazines was, heeft geholpen om de stap te zetten. In vorige gesprekken met De Persgroep had ik het gevoel dat dit een heel mannelijk bedrijf was. Een bedrijf waar altijd wel iemand klaar staat om je een mes in de rug te steken en waar je pas iets kunt betekenen als je al die valstrikken weet te ontwijken. Maar toen ik hier begon, had ik snel door dat daar niets van aan is. Er zitten wel een aantal pittige discussies aan te komen, maar die worden niet gebruikt om je op je plaats te zetten.

"Die sfeer in een bedrijf vind ik heel belangrijk. Als creatief moet je duizend beslissingen nemen. Dan is het belangrijk dat je eens kunt wankelen zonder dat er meteen drie mensen klaar staan om een mes in je rug te planten. Mede daarom ben ik weggegaan bij Sanoma. Ik wou mijn bed niet meer uitkomen voor Aimé Van Hecke (destijds CEO bij Sanoma, JDB/PD). Ik had het gehad met die mens. Maar er wordt hier ook veel minder gemopperd dan bij Sanoma. Daar was iedereen constant aan het zeuren. En wie dat niet deed, zat aan de prozac. Het ging er ook constant over de teloorgang van het papier. Maar laat ons alstublieft niet te zielig doen: dat papier brengt nog steeds heel veel geld op."

Nochtans zijn de verkoopcijfers van Dag Allemaal ook niet van die aard om vrolijk te worden. De verkoop is in vijf jaar tijd met meer dan 100.000 stuks gezakt, tot nog 286.000 exemplaren per week.

"We dalen minder snel dan de voorspellingen in huis. Al kan dat ook een goede truc zijn. Als je roept dat je aan het sterven bent en je kunt nog een hele tijd in palliatieve zorgen overleven, is dat ook reden voor een feestje. (lacht)

"Natuurijk zal het niet simpel zijn. Maar er zijn ook te lang te slordige of te slechte bladen gemaakt. Ik vergelijk het graag met de situatie bij Libelle toen ik daar aankwam. Libelle was een afdeling waar je niet per se uit vrije wil terechtkwam. Een te mijden redactie. De doelgroep verouderde met de snelheid van het licht en de verkoop tuimelde naar beneden. Door met de juiste mensen naar dat blad te kijken en een aantal ingrepen door te voeren, is Libelle opnieuw beginnen stijgen.

"Ik ben ervan overtuigd dat je de verkoop van een blad als Dag Allemaal ook nu nog kunt stabiliseren. Print zal zijn ding blijven doen, alleen zal het niet meer opbrengen wat het in de hoogdagen deed. Maar dat was dan ook ontiegelijk veel geld."

Wanneer is uw passage bij Dag Allemaal geslaagd?

"Als het team met nog meer goesting komt werken. En wanneer ik leuke reacties krijg van lezers en BV's. Het mag van alle kanten komen. Al blijft het ook een financieel verhaal. Dag Allemaal is een van de moneymakers binnen De Persgroep. Als Dag Allemaal lijdt, dan lijdt iedereen. Hoeveel positieve reacties ik ook krijg, ik kan niet tevreden zijn wanneer de verkoop keldert."

Keert u wanneer dat gebeurt terug naar de harde lijn van uw voorgangster?

"Neen. Dat kan ik niet."

Dan moet De Persgroep iemand anders zoeken?

"Ja. Dat klinkt misschien raar, maar het is wel zo. Ik zal niet al mijn plannen voor de volle 100 procent waar kunnen maken, zo naïef ben ik niet. Maar ik denk wel dat er een aantal essentiële dingen moeten veranderen, wil ik deze job kunnen blijven doen. En wat het was, was vaak te negatief. Het leven is te kort om azijn te drinken."

Ditte Van de Velde over het Frank Galan-verhaal deze week: 'Sommige mensen vragen erom dat we hun verhaal brengen.'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234