Maandag 28/11/2022

Straattheaterfestival u De liefde verbeeld onder de blote hemel

Locaties maakten voorstellingen tot een unieke belevenis voor publiek en artiesten,

Dansen In onderbroekperspectief

Gent

Van onze medewerkster ter plaatse

Els Van Steenberghe

Momenteel liggen ze met de benen in de lucht, de dansers die zich door de 'Gentse Fieste' dansten. Van 21 tot en met 25 juli vond in het kader van het Gentse feestgedruis het Internationaal Straattheaterfestival (ISTF) plaats. Goed voor een rist voorstellingen, waaronder enige danscreaties. Er werd zowat overal gedanst behalve op een podium: tussen of boven de mensen, al huppelend in het gras of in een arena. Eén wet: de locatie maakt de voorstelling voor publiek en kunstenaars tot een uitzonderlijke belevenis.

De dansers fascineren immers niet zozeer door een vernieuwende danstaal of subtiele choreografie. Ze boeien in hun charismatische dialoog met publiek en locatie. Zo bereiken ze de gedroomde doelstelling van de artistiek leider van het ISTF, Fabien Audooren. Hij wil met locatietheater mensen letterlijk dichter bij de schoonheid van podiumkunsten brengen. Bovendien is hij ervan overtuigd dat momenteel de meest vernieuwende artistieke impulsen vanuit locatieprojecten komen. Een waardevolle overtuiging, hoewel niet alle dansvoorstellingen die tijdens het festival te zien waren, zulke impulsen bezitten. Maar dat hoeft ook niet.

De meest integere creatie, Multi Solo Provisoire van en met Ben Benaouisse (HHH), speelt op een graspleintje. Op Debussy's Prélude à l'apres-midi d'un faune waggelt een bolronde zwerversfiguur (met een tiental lagen kleren aan) het gras op. Hij blijft een tijd met een zielig gebogen rug voor het publiek staan, draait zich om en begint stokkend te bewegen. De bewegingen tonen hoe eenzaamheid een verkrampte (levens)houding veroorzaakt. Als Benaouisse zich ontkleedt, zie je een chronometer en een jerrycan op zijn borst. Om zijn hart op te blazen als de totale eenzaamheid is opgetreden. Maar dat hart sputtert krachtig tegen en 'neemt het woord' als Benaouisse zijn borst heftig tegen de microfoon stoot. Aangedreven door emotiegeladen muziek, zoals Serge Lama's 'Je suis malade', verbeeldt hij met hoekige, ingehouden krachtige bewegingen uitzichtloze eenzaamheid. Eenzaam omdat communiceren met zijn medemensen niet lukt. Zijn tong, vastgegrepen door zijn vingers, spreekt hun taal onvoldoende. De creatie staat bol van sterke, vereenzaamde beelden maar boet hierdoor wat aan coherentie in. Vervolgens brengt Benaouisse het publiek naar 'zijn' Kabaa (reconstructie van het graf van Mohammed in Mekka). De enorme zwarte doos waaruit orgelmuziek klinkt, staat op de binnenkoer van het Caermersklooster, omringd door tafeltjes waar telkens een geofferde schaapskop op ligt. De koppen liggen met de neuzen tegen wijzerzin, conform de draairichting van een carrousel en de richting waarin men in Mekka rond het graf loopt. Een betekenisvolle toevoeging aan de performance, die toch wat meer omkadering mocht krijgen.

Ook origineel maar veel oppervlakkiger is Mirando al cielo van Producciones Imperdibles (HHH). In een strandstoel onder het glazen podium lig je oog in oog met de dansers die een liefdesduet brengen op zoete, romantische muziek. Dit unieke onderbroekperspectief bezorgt je diep oogcontact met de performers. Heerlijk gevoel zonder meer.

Hetzelfde geldt voor het Spaanse Erre Que Erre dat met Vaivén (HH), zaterdagavond ingesloten tussen marktkramers door een communicatiefout van de Stad Gent, het Kouterplein trakteerde op kille beats en zwierende lijven.

De IJslandse choreografe Helena Jonsdottir dook in de Arena Van Vletingen, aan de rand van het centrum, om er een onderkoelde, te gewild abstracte voorstelling te brengen. Uitgangspunt: het probleem rond bronvermelding, nu internet ons met informatie overlaadt. Degelijk colloquiumvoer maar te ijzig om er een boeiende dansvoorstelling uit te puren. De vonk springt niet over omdat er geen vuur is. Het uitgangspunt van Open Source (HH) wordt, zowel door het sombere decor - wetenschappelijke formules in krijt op de vloer geschreven en een immense strook donkere herenkostuums - als door een te beperkte taal van de dansers, weinig begeesterd verbeeld. Dit programmabuitenbeentje sloeg de plank enigszins mis. De meeste (dans)voorstellingen binnen ISTF 2004 willen iedereen een bijzondere dans- en theaterervaring bezorgen. De unieke, rustige locatie maakt elke voorstelling tot een belevenis, in een losse sfeer en met een lage drempel. Locatietheater kortom dat de pijlen naar de buik richt. De meeste danscreaties gebruikten daarom een eenvoudige danstaal waarin het elkaar puur fysiek uitdagen en het verbeelden van de liefde centraal staat. Benaouisse torent hier sterk en eenzaam bovenuit.

Info: www.istf.be of 09/.324.36.63

WAT Internationaal Straattheaterfestival WAAR Gent, van 21 tot en met 25 juli

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234