Donderdag 20/01/2022

Storm op zee blijft uit in Zeebrugge

Onder een zacht zomerzonnetje kwam Bon Jovi zondagavond een concert spelen op het strand van Zeebrugge. De 35.000 fans kregen twee uur lang een erg statisch concert voorgeschoteld, dat kabbelde als de golfjes die op het zandstrand aanspoelden.

Er moet iets mis geweest zijn met de grote catwalk die als een halve cirkel in het publiek slingerde. Een te labiele constructie op het zand wellicht? Dat vermoeden we toch, want Jon Bon Jovi durfde er amper op te komen. Welgeteld één keer, om er in de ondergaande zon 'Bed of Roses' te spelen, toen het concert al ruim een uur bezig was.

Onbegrijpelijk. Zeker voor een groep als deze, die samen met Bruce Springsteen en U2 eigenhandig het draaiboek voor stadionconcerten heeft meegeschreven. Dan weet je als zanger toch dat je de massa pas echt betrekt door zo dicht mogelijk bij hen te komen spelen, om de ruimte te verkleinen? Niets van dat alles zondagavond in Zeebrugge. Bon Jovi stond erg futloos op het podium, hier zat evenveel beweging in als in een zandsculptuurfestival. Zelfs gitarist Richie Sambora, die ene uitnodiging van Jon op de catwalk niet meegerekend, bewoog nooit meer dan drie vierkante meter van zijn plekje onder de spots.

Zwakkere broertjes

Ook muzikaal was het bij dit zestal - er deed een extra gitarist mee - nooit storm op zee. En dat had niet alleen met het geluid te maken. Ja, de klankmix stond scherp, de gitaarmuur lag er vingerdik op en de noten waaiden soms af en aan. Maar dat kon je verwachten bij een concert aan de zeedijk. Jon Bon Jovi, in een rode vest die hij uit de garderobe van Michael Jackson ontvreemd had en een spiegelbril op de neus, maakte vooral een vreemde keuze qua setlist. Geen 'Runaway', 'Blaze of Glory' of zelfs 'Always' in Zeebrugge, wel veel zwakkere broertjes als 'Lost Highway' en 'Who Says You Can't Go Home'. Tijdens 'We Weren't Born to Follow' flitsten de Dalai Lama, Barack Obama, Stephen Hawking en Aung San Suu Kyi voorbij op het beeldscherm, maar de boodschap blies over de hoofden heen.

Wanneer tussendoor 'You Give Love a Bad Name', 'Raise Your Hands' en 'Bad Medicine' werden ingezet schrokken de meeuwen wél op en nam het publiek dankbaar het refrein over. Maar telkens wanneer je een volgende punch verwachte, zakte dit concert opnieuw in. Toen de band ook nog eens besloot om het erg obscure 'Garageland' te spelen, konden we een geeuw nauwelijks onderdrukken. Fijn voor de 300 leden van de fanclub, maar zo'n niemendalletje hoefde echt niet.

Zelfs in de bisronde duurde het nog twee nummers voor de vlam ietwat in de pan sloeg. Bij 'Wanted Dead or Alive' toverde Richie Sambora een fraaie solo uit zijn gitaar, begon hij hemelsbreed te lachen en merkte je eindelijk iets van spelvreugde, waarna de gebalde slotsong 'Livin' on a Prayer' volgde. Maar toen konden zelfs de redders op het strand van Zeebrugge niet meer baten. Dit concert was dan al verdronken in saaiheid.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234