Donderdag 23/05/2019

Opvallend

Stofzuigers, slijpschijven en superlijm: de meest inventieve en meest idiote inbrekers

De Daltons achter tralies. Beeld Baert Marc

In Antwerpen hebben misdadigers een clandestiene kruiptunnel gegraven. Niet om uit de gevangenis te geraken, maar om in een bankkantoor binnen te dringen: ze haalden tientallen kluizen in een filiaal van BNP Paribas Fortis leeg. Terwijl banken zich volop wapenen tegen cybercriminelen, grepen deze krakers handig terug naar de beproefde tunnelvisie en de ouderwetse schop. Want zo zijn inbrekers: ze denken out of the box en zijn moeilijk voor één gat te vangen. 

Door de jaren heen heb ik allerhande knipsels over dieven, inbrekers en overvallers verzameld. Niet omdat ik er zelf één ben, maar omdat er in totaal viermaal is ingebroken in mijn eigen én in m'n ouderlijk huis. Een mens wordt dan nieuwsgierig naar die beroepscategorie.

Wat in die knipsels vaak terugkomt, is dat inbrekers 'stoutmoedig' of 'inventief' worden genoemd. Ze hebben geen sleutels, ze staan voor gesloten ramen en deuren: uiteraard zijn ze dan genoodzaakt creatief te denken. In juni 2014 schreef Gazet van Antwerpen over inbrekers die 'halsbrekende toeren' hadden uitgehaald. In het Herentalse bedrijf waar ze binnendrongen, stapelden ze palletten op om een gat in het plafond te maken. Zo kwamen ze op een dak terecht, vanwaar ze hogerop konden klimmen naar een feestzaal op een tweede verdieping. Daar kropen ze weer op het dak en in de koker van de afzuiginstallatie. Langs een 'continu draaiende ventilator' (!) en een 'zeer smalle buis belandden ze via de dampkap in de keuken', en vervolgens in de feestzaal, waar ze de kluis openbraken. Over vingerafdrukken wordt niet gesproken, wel is er een lang spoor van vettige voetsporen, want in de afzuigbuis zat 'een vetlaag van enkele centimeters'. Uitgerekend de schoonmaakploeg deed hen op de vlucht slaan, weliswaar met een aanzienlijke buit.

In Herentals hadden ze zwaar materieel mee, in Lokeren arriveerden de inbrekers met lege handen in het VTI Sint-Laurentius. Eerst drongen ze binnen in het werkhuis van de school. Daar pikten ze een lasapparaat, waarmee ze vervolgens in het secretariaat een kluis openbrandden. Zo is dat: in Vrije Technische Instituten wordt vrij technisch ingebroken.

Soortgelijke feiten in een pluimveeslachterij in Torhout. Daar werd eerst de bedrading van het alarm doorgeknipt, zodat de inbrekers 'ongestoord te werk konden gaan'. Met een slijpschijf, een houweel en een sloophamer maakten ze een gat in de muur waarachter zich een kluis bevond. Die kluis kregen ze niet open, maar omdat de kluis een brievengleuf had en omdat ze in het bedrijf een 'krachtige professionele stofzuiger' aantroffen, was de oplossing snel gevonden. De slang en 'het smalle opzetstukje' van de stofzuiger werden in de gleuf gewurmd en zo konden ze 'cheques en geldbiljetten' opzuigen, maar ook een hoop nutteloze facturen.

Dwergdieven

Sinds de opkomst van indoorklimwanden kweken we ook een nieuwe generatie inbrekers. Zo was er in Anderlecht een 'Spider Man' actief, die 'ruim dertig inbraken pleegde' en voor wie geen gevel te hoog was. De man koos bij voorkeur appartementsblokken uit en klom via de gevel 'soms tot op de twaalfde verdieping, of veertig meter hoog'. De 31-jarige werd gesnapt toen een vrouw hem vanaf een belendend balkon zag staan en luidop vroeg 'of hij het ook zo warm had?' Waarop de geveltoerist ijlings verdween en de verontruste vrouw de politie belde. Die trof een man aan met een rugzak vol juwelen, gsm's en kredietkaarten. En: hij had 'Adidas-klimschoenen aan zijn voeten'.

Inbreken kan ook heel simpel zijn, en soms is een dun karton voldoende. Zo pakte de Poolse politie in 2010 de 39-jarige Stanislaw Muchy op na meerdere ingenieuze diefstallen. Hij liet zichzelf door een pakjesdienst in een doos afleveren bij zijn slachtoffers. Niet thuis, maar wel op hun kantooradres. 's Nachts klom hij dan uit de doos, hij stal zijn buit bij elkaar 'en kroop daarna in een nieuwe doos, die hij retour naar zijn huis liet sturen'. Hoe je jezelf inpakt, van een adres voorziet en dichtkleeft, werd er niet bij gezegd.

In Zweden waarschuwde de politie in 2008 voor oneerlijke mensen op lange busreizen. Kleine mensen werden in een sportzak gestopt door een dievenbende en vervolgens ingeladen in de bagageruimte van een langeafstandsbus. Tijdens het traject kropen ze uit de sportzak en haalden ze de waardevolle voorwerpen uit de andere koffers en reistassen, om dan weer in hun eigen sportzak verder te reizen naar hun bestemming. Zo gaven ze een nieuwe betekenis aan het woord 'zakkenroller'. Enige tijd later moest de politie ook waarschuwen voor copycats die 'kleine kinderen' inschakelden.

Kleine mensen zijn een hulp bij diefstallen, maar deeg en slagroom zijn dat ook. In Anderlecht stapte een ruziemakend koppel een bakkerij binnen. Terwijl hun ruzie hoog opliep, grepen ze in de koeltoog 'naar taarten om mekaar te bestoken, en terwijl iedereen dekking zocht, graaide de man de gehele kassa mee.'

Dat ook kerken niet verschoond blijven van stelende zondaars, bleek in Rijkevorsel. Daar stal een onbekende uit de sacristie de autosleutels en de gsm van de pastoor, terwijl die de mis opdroeg. De paarse Volkswagen van de parochieherder werd gestolen, en de krant vergat niet te vermelden dat in de ontvreemde auto ook 'Heilige Olie aanwezig was'.

En dan was er nog de dief die op 11 augustus 1999 handig gebruik wilde maken van de zonsverduistering. Doordat het enigszins duister werd in een Antwerpse supermarkt en veel klanten en personeel buiten naar de eclips stonden te kijken, had hij enkele sloffen sigaretten kunnen verdonkeremanen – het woord is hier op zijn plaats. Hij werd echter betrapt door een alerte winkelbediende.

Sorry voor het storen

Soms gaan dieven bijzonder driest te werk. in een voorstad van Londen werd een 24-jarige melkventer bedreigd door twee kerels met een mes. De twee boeven plakten de handen van de man met superlijm aan zijn stuur om 'rustig zijn povere bezittingen te stelen'. Ze liepen weg met amper twintig pond, zijn horloge en een kredietkaart. De brandweer diende de stuurstang los te zagen; artsen wisten ten slotte ook zijn handen vrij te maken.

Een zeer ongewone modus operandi, maar zo ken ik er zelf ook één. Toen bij mijn ouders was ingebroken, kon de politie de voetafdrukken volgen tot achteraan tegen het tuinmuurtje, en daar lag ook een ferme mensendrol. De politie was niet verwonderd, dat hoorde bij een 'bekende inbreker' die zich na de spanning altijd wilde ontlasten; dat was zijn 'signatuur'. Een zekere beleefdheid kon hem niet ontzegd worden, want in ons moestuintje had hij een groot rabarberblad geplukt, waarmee hij zijn gat had afgeveegd en zijn kak had toegedekt.

Het gebeurt natuurlijk ook dat slachtoffers oog in oog komen te staan met een inbreker. In Neerpelt was een dief via een kelderraam en een ventilatiekoker in een kerk geraakt, waar de koster hem betrapte. De twintiger beweerde dat hij bij de kaarsen 'een vuurtje zocht voor zijn sigaret', waarna hij toch maar wegvluchtte. Korte tijd later betrad dezelfde dief de kerk opnieuw, maar die keer werd hij opgepakt door een agent in burger, aan wie hij verklaarde dat hij opnieuw was binnengeklommen 'om zijn verontschuldigingen aan te bieden'.

Soms ontspint zich tussen dader en slachtoffer zelfs een kort gesprek. In een Borgerhoutse textielzaak hoorde de uitbaatster verdacht gerommel in haar magazijn. Ze riep in het donker: “Is daar iemand?” Een stem antwoordde: “Ja! Ik ben een inbreker!” De vrouw liep naar buiten, deed de winkeldeur op slot en wachtte op de politie. Die kon de dief arresteren en ook hij had een smoes: hij had de deur van de winkel zien openstaan en had 'willen controleren of er niemand de zaak was binnengedrongen'.

In Berchem werd een man wakker toen een dief zijn woonkamer betrad. Het verbouwereerde slachtoffer kon zelf geen woord uitbrengen, maar 'hij hoorde de dief wel beleefd 'sorry' zeggen' vóór hij via de regenpijp in de nacht verdween.

In het Engelse Coventry waren de inbrekers zelfs uiterst aimabel. In het huis waar ze binnendrongen, werd alleen een 4-jarige kleuter wakker, en dat kind spraken ze zo vriendelijk toe dat het ging meehelpen. Nadat ze de videocamera en de videorecorder hadden buitgemaakt, wees het kind ook de portemonnee van zijn mama en de boormachine van zijn papa aan. Het hield zelfs de voordeur open toen de dieven met volle armen vertrokken en ging dan opnieuw slapen. Toen zijn ouders 's morgens de inbraak vaststelden en hun zoontje wekten, verkeerde de jongen in de heilige overtuiging dat hij 'vrienden van papa en mama geholpen had'.

Schapendief

Er zijn uiteraard ook tal van kraken die faliekant aflopen. In Berchem probeerden twee mannen het uitstalraam van een KBC-kantoor in te beuken met een gestolen Opel. Bij de derde rampoging bezweek het 19 millimeter dikke veiligheidsglas, maar de wagen kwam klem te zitten omdat hij haast even breed was als het raam. De gewapende, maar ook klunzige inbrekers kregen hun portieren zelfs niet open, en moesten via het raampje uit hun auto geraken. Bovendien hadden ze het verkeerde raam ingebeukt, want ze kwamen in een bureaukamer terecht en niet bij de kluis. Met lege handen en te voet moesten de daders het hazenpad kiezen. Eéntje werd gevat.

Ook in Vilvoorde speelde een gebrekkige voorbereiding in het nadeel van de bankkrakers. In een Fortis-filiaal brachten twee gemaskerde overvallers explosieven aan op een automaat, maar helaas was het die van de rekeninguittreksels. Na de zware explosie dwarrelde het uittrekselpapier door de lucht. 'De boeven zagen hun vergissing en scheurden weg.'

In Lubbock (Texas) werd een 91-jarige gesnapt die in vijf jaar drie banken had overvallen. Bij de laatste overval was hij iets te traag weggereden, waardoor omstaanders zijn nummerplaat wisten te noteren. De man verscheen voor de rechtbank 'leunend op een stok' en met een koptelefoon aangesloten op de microfoon van de rechter 'zodat hij die beter kon verstaan'.

In het eveneens Amerikaanse St. Louis beroofde een man een superette, maar na enkele minuten kwam hij weer binnen om het geld terug te geven: zijn auto wilde niet starten. De eigenaars duwden de auto nog mee op gang en verwittigden pas na een uur de politie. Ze waren dan ook nog eens 'vergeten' om zijn nummerplaat te noteren. “Het is hier een vriendelijk stadje”, verklaarde de politiewoordvoerder.

Dieven nemen soms geld, maar evengoed een loodzware verdenking mee. In een café in Beerse werd naast geld en drank ook het boek met de onbetaalde rekeningen gestolen. De cafébaas zette de politie op het spoor van klant P., die veel op de pof had staan, en P. bekende de feiten.

Dat niet iedere inbreker over een vluchtauto beschikt, bleek in Herk-de-Stad. Daar stopte de politie voor een jongeman die 's nachts stond te liften. De lifter wilde echter niet instappen en liep weg. Eenmaal ingehaald bleek hij in het bezit van cash en een partij juwelen.

Dat kalmte je kan redden, bleek in Antwerpen, waar een jongeman 's avonds bedreigd werd en in zijn auto moest stappen om geld af te halen met zijn bankkaart. Toen het slachtoffer in zijn spiegel een politiecombi zag, doofde hij zijn lichten. De agenten vonden het een vreemde overtreding en deden hem stoppen. Zo kon 'de bestuurder hen inlichten over zijn benarde situatie'.

Hier en daar slaat nog weleens een schapendief toe, maar niet alle schapendieven kénnen iets van schapen. In Lummen had een dief zich op de pechstrook van de E314 geparkeerd; hij was de talud opgelopen naar een schapenwei en had daar met een zware tak de prikkeldraad opengesperd. Door dat gat wilde hij één schaap uit de wei jagen, maar de dief had buiten de kuddegeest van de wollige schepsels gerekend: niet één, maar vijfentwintig schapen sprongen door het gat. De hele snelwegtalud liep ineens vol schapen, en zo moest de dief halsoverkop met de zijn auto wegvluchten. De verwittigde politie kon 'alle dieren weer in de wei drijven'.

Wie in een Hollywood-film een dure auto uit een showroom steelt, doet dat bij voorkeur door het uitstalraam aan diggelen te rijden. In Deurne liep dat scenario minder goed af. Tegen middernacht drongen twee inbrekers een BMW-showroom binnen. Daar kozen ze een splinternieuw model uit. Ze gaven plankgas richting etalageruit, die spatte in duizend stukken, maar op de stoep stond een verlichtingspaal 'die het duo niet gezien had' en zo kwam een abrupt einde aan hun actiefilm.

©Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.