Zaterdag 19/10/2019

Stoffel loodst je door de Gentse wateren

De zomer komt eraan, en wat wil een mens dan meer dan smakelijk eten, een verkwikkend boottochtje en wat prettig entertainment. Goesting sprak drie mensen die je vakantie gegarandeerd net dat tikkeltje beter maken.

Veertig seizoenen geleden gingen de eerste Bootjes van Gent te water. Het hele jaar door varen ze bezoekers langs de belangrijkste bezienswaardigheden van de Arteveldestad. Bootgids Stoffel helpt als zoon van de oprichter al jaren mee.

"Het begon bij inspringen waar nodig, maar na verloop van tijd ging ik zelf gidsen. Sinds ik afgestudeerd ben, is het mijn broodwinning. Het is een veelzijdige job, en leuk om buiten te werken. Belgen klagen vaak over het weer, maar eigenlijk is het hier altijd goed. In de wintermaanden is het rustig, maar vanaf april komt het seizoen op gang. Tussen mei en september is het echt druk. Dan hebben we een heel internationaal publiek.

Mensen die aan boord komen zijn op vakantie, dus goedgemutst. Dat maakt een boottocht heel dankbaar. Je moet je als gids de vraag stellen: zijn mijn passagiers er voor de uitleg of de ervaring. Zestig procent van de belevenis is het bootje zelf. Ik probeer een evenwicht te vinden tussen historische verhalen, een overzicht van de stad, en humor.

Het is opvallend dat veel Vlamingen een bootje nemen. Zij kiezen vaak voor thematochten, zoals een trip naar de Malem of de Bourgoyen. Het is fijn dat je dan kan praten met mensen met kennis van de streek. Gentenaars maken die tochtjes vanuit de gedachte dat ze er al hun hele leven wonen, maar te weinig van hun stad hebben gezien.

Tijdens de Gentse Feesten kan je vaak niet echt gidsen, al is het maar door de muziek van Polé Polé. Dan vaar ik rond en geef ik commentaar op wat we zien, en dat vindt het publiek plezant. We organiseren dan speciale boottochten, zoals een piratenboot voor kinderen. Op een warme dag waarop mensen uitgelaten zijn, krijg je wel eens bier naar je hoofd, of durft al eens iemand in het water springen.

Vrijgezellenfeesten zijn niet mijn favoriete tochten. Meestal willen ze gewoon zingen en drinken. Ook huwelijksaanzoeken maken we wel eens mee. Dan boekt een man een boottochtje en fluistert hij ons in het oor om bij het Rabot even niet te gidsen. Dat is zo'n romantisch plaatsje onder de bomen, en zo zijn we af en toe getuige van iets moois."

Zij maken

je Z MER

Gino en Winny spelen standbeeld

Tijdens de zomermaanden komt iedereen ze tegen: de statige figuren die stokstijf regen en hitte trotseren en je sporadisch belonen met een beweging. Een van die levende standbeelden is Gino Verbraeken, samen met Winny Haentjens het enige standbeeldenkoppel in België.

Gino: "Mijn ouders stonden met hun schildersbedrijf elk jaar op een braderie, maar vijftien jaar geleden was mijn vader dat beu. Dus dacht ik na over een alternatief. Toevallig zag ik in Parijs iemand als standbeeld bij de kerk van Montmartre. Dat bracht me op een idee. Ik zocht witte kleren bijeen, schminkte me, en met een reclamebord voor het familiebedrijf en een verfpot vol borstels ging ik op de braderie staan.

Na die vuurdoop zocht ik contact met de toeristische dienst van Oostende. Zij vertelden me dat er het volgende weekend een wedstrijd voor levende standbeelden plaatsvond. Ik nam deel, en rolde zo die wereld in. Wat later leerde ik Winny kennen. Ook zij kwam uit de kunstwereld, en had wel zin om mee te doen. De eerste keer trad ze aan als Cleopatra, en viel meteen in de prijzen.

Ik kijk naar schilderijen en beeldhouwwerk, en haal daar inspiratie uit. Elk jaar zijn de wedstrijden er, en prijzen win je met iets nieuws. Zo ben ik onder meer Rembrandt, cowboy of dichter geweest, en Winny Eleonora van Aquitanië, zeemeermin of Zeeuws meisje. We hebben intussen een garage vol kostuums.

Via Theaterimpresariaat XL krijgen we opdrachten door. Doordat we er niet van leven, kunnen we selectief zijn. Het liefst stappen we gewoon in de wagen, rijden we naar een stad, en doen ons ding op straat. Hoe drukker, hoe beter. Meestal vertrekken we samen, maar ter plaatse nemen we afstand. Dan heb je geen afleiding. Levend standbeeld spelen is flirten met het publiek. In het begin was ik daar zenuwachtig voor, maar na verloop van tijd leer je op niets te reageren.

Ooit landde een wesp op Winny's gezicht, maar ze slaagde er in om in rol te blijven. Dat leverde bewonderende reacties op. Die waardering doet deugd. We doen het niet voor het geld, maar vaak geven toeschouwers iets als teken van waardering. De opbrengst daarvan investeren we in onze act voor het volgende jaar."

Wouter en Daniel

verrassen met patatten

Hun restaurant ligt midden in de Gentse studentenbuurt. Zomervakanties waren dus voor Wouter Van Snick en Daniel Newitt van Potatolicious behoorlijk kalm. Door de grote vraag naar hun gepofte aardappelen, waagden ze zich aan een mobiel alternatief: een foodtruck.

"Toen Daniel en ik zes jaar geleden openden, vond je in Gent als snelle hap ofwel junkfood, ofwel extreem gezond voedsel. Wij zochten iets tussenin. De foodtruck was een logische aanvulling. Het is leuk dat een simpele aardappel zo kan verrassen. We hebben een leuk concept, en daar genieten mensen van.

Omdat we zomers wilden overbruggen, was onze foodtruck op festivals gericht. Nu zijn we selectiever. Foodtrucks zijn hip geworden, dus standplaatsen kostelijk. We zijn met twee en runnen ook het restaurant, dus keuzes maken is belangrijk. Eigenlijk zijn kleinschalige privéfeestjes soms het leukst. Iedereen is er blij, en wij kunnen het eten makkelijk inschatten.

Festivals doen we als ze ons bevallen. We moeten op dezelfde golflengte zitten als de organisator. Zo stonden we onlangs op dunk!festival, een driedaags postrockfestival in Zottegem. Daar heerste een fantastische sfeer. Vaak is het onvoorspelbaar. Neem nu een foodtruckfestival in Dok Noord. Daar verwacht je veel publiek, maar dat viel de laatste keer tegen. Een andere keer ben je tegen acht uur al uitverkocht. Barrio Cantina, daarop kunnen we vertrouwen. Dat doen we nu een drietal jaar, en telkens is het een reusachtig succes met veel boekingen achteraf.

Op een van onze eerste festivals hadden we niet veel verkocht, dus bleven we wat langer. Voor we het goed beseften, probeerde een zatlap over de toog jetons te stelen. Dan schrik je even. Maar even vaak maak je leuke dingen mee. Zo was niet zo lang geleden een vrouw kwaad omdat onze menu in het Engels is. Daniel is Australiër, dus dat is het concept: de naam in het Engels, de ingrediënten in het Nederlands. Uiteindelijk heeft ze iets gekocht, en achteraf is ze teruggekeerd om te zeggen dat het echt lekker was.

De sfeer onder foodtruckers is gemoedelijk. Eigenlijk zijn we concurrenten, maar dat voel je niet. Waar het kan helpen we. Soms kan je even jaloers zijn op de lange rij bij je buur, maar dat is gezonde jaloezie."

www.potatolicious.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234