Woensdag 29/01/2020

Stijn, wijn & web

Hij was de getalenteerde net-droog-achter-de-orensommelier van het Hof Van Cleve, maar zag na 6 jaar op tegen een heel leven in een jachtige driesterrenzaak. Dus vertaalde Stijn Van der Beken zijn wijnliefde onlangs in een website en heeft hij voortaan als dubbel doel flessen te verkopen én consumenten tot méér plezier 'op te voeden'. Hoog of te hoog gegrepen?

Sinds kort kan u zich abonneren op gemengde of thematische proefpakketten bij Stijn Van der Beken, de nu ex-sommelier van Hof Van Cleve. Sleutelvraag: wanneer werd hij professioneel wijngek? Stijn: "Eigenlijk dacht ik er altijd aan om kok te worden. Daarom ging ik naar hotelschool Ter Groene Poorte in Brugge. Om de basis iets uit te breiden, kluste ik tijdens de weekends en vakantieperiodes bij en kwam ik zo terecht in Hof Van Cleve. Er was geen plaatsje meer vrij in de keuken en zo belandde ik in de wereld van de wijn. Ik volgde na de hotelopleiding een specialisatiejaar wijn- en drankenkennis en, in datzelfde schooljaar 1997-1998 heb ik de titel behaald van Beste Junior Sommelier van België." Stijn klom van barman tot rangkelner tot assistent-sommelier in 'De Karmeliet' (Brugge), waarna 6 jaar Hof van Cleve volgden: "Bij Peter Goossens is mijn smaakpalet nog verder ontwikkeld en zijn mijn ambities sterker geworden om gasten meer op hun gemak te stellen."

En nu is er dan de website. Of Stijn het gevoel heeft dat hij consumenten via themapakketten en wijnabonnementen kan 'opvoeden', en tegen de heersende smaak(voor)oordelen kan inroeien? "Het feit dat mensen al interesse tonen en een abonnement bestellen - ze lopen trouwens vlot binnen - betekent dat ze al geen te hardnekkige vooroordelen hebben", dixit Stijn. "Of ik de mensen kan opvoeden, is iets anders. Ik wil wel de mensen laten genieten van goede wijnen. Tonen dat er geen drempel is om een goede fles te openen. Dat wijn iets voor elke dag is of kan zijn of je nu jong of oud bent."

Fraaie ambitie die we alleen maar kunnen toejuichen, maar welk type aanbod steekt er nu in die fameuze, vaak honderden euro's kostende abonnementen? De goed ogende website werkt met bijvoorbeeld een druiventhema (chardonnay, tempranillo...), een aangepaste-wijnenformule (waarbij flessen worden voorgesteld bij mosselen, fazant, hertenkalf...) of een landthema, zoals Toscaanse wijnen. Bij de pakketten zit er telkens een fiche met praktische uitleg van de wijn, volgens Stijn "een technische maar in mensentaal geschreven uitleg zonder nieuwe vaktermen uit te vinden." Soms wordt die mensenvertaalde informatie iets te gratuit. Over chardonnay onder minpunten schrijven dat dit wijntype "... soms te veel op houten vaten wordt gelagerd en soms saai en oninteressant is" brengt de bezoeker/klant natuurlijk niet écht veel bij. Of wat te denken bij de stelling dat de grenachedruif "...weinig kleur heeft en daardoor denken velen aan een fletse wijn", terwijl ik zo tientallen diepgekleurde varianten kan opsommen, zeker als we over de garnacha praten. Daarentegen zijn de achtergrondinformatie en bepaalde proefcommentaren wel heel à point en wordt er een eerlijke poging ondernomen om ook bruikbare gastronomische tips te geven. Toch blijkt dat er een kloof gaapt tussen talentvol en doelgericht kunnen selecteren of proeven, en de journalistiek zinvolle invulling van een site. Zeker logisch, aangezien het hier om een onemanshow gaat. Ook de nogal duidelijke commerciële liaison met één Spaanse wijnimporteur - laat het nu objectief zelfs een van de allerbeste op onze markt zijn - kan voor sommige bezoekers verdacht overkomen, ook al bevat de site tientallen niet-Spaanse referenties. Maar: het blijft commercieel koorddansen.

Niet gezanikt of getreurd, tenslotte komt alles op de waarheid en het plezier in het glas aan. Wij proefden ons daarom door een tiental wijnen uit de diverse abonnementen en de algemene indruk was zeker heel positief. Bij de allerbeste flessen uit het aanbod noteren we het Domaine Font Sarade 2004, een mooi getypeerde vacqueyras (mineralig, animaal, met een bende gekonfijt zwart pit - en bosfruit, een enigszins rustieke, kloeke karakterfles met nog een flinke dosis tannines) en de uitstekende Italiaan Serrata di Belguardo 2003, een maremma toscana, die duidelijk bonus heeft gehad aan zijn 12 maanden eiklagering en zijn bordeauxgedomineerde druivenblend. Heerlijk rijp parfum en dito smaak van theeblaadjes, gesausde tabak en rode- plus blauwepruimencompote, maar voorzien van een voortreffelijke fraîcheur, heel elegant, de tannines mooi versmolten. Idem voor Michele Satta Bolgheri Rosso 2004, een minder evidente appellatie: vooral een heerlijk boeket van bramen, noten en specerijen, lichtjes animale toets, maar vooral zalig vet en rond, heel veel terroiraspecten. Stijn heeft duidelijk neus voor Italianen met temperament, want ook de Rosso di Montalcino 2004 van Fanti (Tenuta San Filippo) oogt felrood en fonkelend, met een rijp boeket van rode en zwarte besjes, bosaardbeien en framboos, die ook in de mond weerkaatsen naast witte peper, kruidnagel, bittere chocolade en véél frisse zuren. Liever koeler drinken. En om toch met een Spanjaard te eindigen: de Artazuri Garnacha Tinto 2004 uit Navarra is de antihese van de stelling dat grenache "makkelijk tot fletse producten" leidt, want hij fonkelt en schittert paarsrood en jeugdig, met dikke olietranen. Onstuimig rijpe neus van frambozen en braambessen plus een vleugje saffraan en rijstpap, heel expressief maar duidelijk niet-eikgelagerd qua smaak, vlezig, met een pak rijpe bosvruchten in het centrum en opnieuw saffraanimpressies in het staartstuk. Andere producten vonden we dan weer iets té vlotjes (de Les Persanes Montesquieu Graves 2003 bijvoorbeeld met zijn fijn kruidig, naar pistachenoten en marascinokersen geurend boeket, maar al te rond en te weinig échte diepgang) en bij de Carmen Puthod 2004 Bianco di Toscana van het nochtans gereputeerde Teruzzi & Puthod vroegen we ons echt af wie dit in de fles durft stoppen: deze blanc de noir geurt naar boenwasimpressies, galettebrood en wat verdrukt wit fruit en sterfruit, mineraal onderbouwd, maar in se zo overrijp alsof de wijn al 5 jaar ouder is.

Conclusie: blij dat Stijn erbij is, maar is dit soort internetprojecten op langere termijn wel levensvatbaar ? Webwijnwinkels hebben vooral behoefte aan grote afstanden, moeilijke bereikbaarheid, onvoldoende dekking in de distributie, terwijl wij Belgen op wijngebied in een landje van melk & honing leven. De doorsneewijndrinker is bovendien een zapper geworden, steevast op zoek naar het volgende koopje, the next big thing. Volstaat zo'n platform en abonnementenformule m.a.w. om er de volgende 10 à 15 jaar commercieel van te leven? Mijn bronnen souffleren me immers dat wijnhandelaars, die de voorbije jaren serieus investeerden in een informatieve wijnsite met vlotte leverservice, amper 7 à 10% van hun totale omzet via het www realiseren. Er 100% afhankelijk van zijn zoals Stijn lijkt me dus geen akkefietje.

INFO

www.wijnvanstijn.be,

wijnvanstijn@telenet.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234