Vrijdag 15/11/2019

STIJN VAN DE VOORDE

StuBru-presentator Stijn Van de Voorde geeft hedendaagse kunstwerken iedere week van dit jaar een eerlijke kans.

De film The Beatles: Eight Days a Week - The Touring Years is fantastisch!

Toegegeven, ik ben erg snel enthousiast als het over de meest legendarische popband aller tijden gaat. Ik vond zelfs de Cirque du Soleil-show Love met muziek van The Beatles fantastisch. Zo ver gaat dat.

Regisseur Ron Howard mocht met de zegen (en het archief) van Paul McCartney, Ringo Starr, Yoko Ono en Olivia Harrison een documentaire maken over de jaren waarin The Beatles concerten gaven in een interessant stukje wereld.

Vijftig jaar geleden speelde de band zijn laatste (volwaardige) concert in San Francisco. De mannen hadden er genoeg van. Begrijpelijk, want zoals ze zelf zongen op het album Yellow Submarine: 'It's all too much'. Het ging vooral wat ver. Het hysterische gekrijs van de extatische fans overstemde alles. Ringo baseerde zijn drumspel op de ritmische bewegingen van John en Paul, want hij hoorde zelf niets. Hun klanken gingen totaal verloren in de woeste kreten van het uitzinnige publiek.

Daarnaast wilden The Beatles meer experimenteren in de studio. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) was een eerste succesvol gevolg van deze verstandige beslissing.

Er zitten geen Belgische beelden in de film omdat het viertal nooit tot bij ons raakte. In de periode 1957-'66 deden The Beatles ruim 1.400 optredens in 19 landen (inclusief Japan en de Filipijnen). Ze gaven het beste van zichzelf in Duitsland, Frankrijk en Nederland. Dat is aardig in de buurt. Wat hadden wij hen in godsnaam misdaan?

Het is de schuld van onze voorvaderen. Je kunt veel zeggen over ons land in het begin van de jaren 60, maar de term rock-'n-roll zou ik achterwege laten. België was een achtergesteld gebied, op muzikaal gebied. In Vlaanderen bleef men steken bij Amerikaanse en Vlaamse muziek. In Wallonië luisterde men enkel naar Franstalige artiesten. Britse muzikanten met haar tot over de oren joegen iedereen schrik aan: politie, organisatoren en 'de pers'.

BRT/RTB kreeg The Beatles in 1963/'64 aangeboden tegen een onkostenvergoeding. Er werd wat heen en weer gebeld, maar niemand maakte er deftig werk van.

In Nederland bedroegen de onkosten voor de band 250 gulden (100 euro). Dat was zelfs in die tijd niet duur. De vibe hing er simpelweg niet. Ons land was op dat ogenblik klaar voor Paul Anka en Adamo, maar niet voor de belangrijkste rockband ooit.

Guy Mortier schreef als eerste Belg een recensie over een Beatles-nummer in Humo. Hij vond 'Please, Please Me' maar niets. Er vielen woorden als 'halfzacht gekweel', 'een merkwaardig samenzang-procedé' en 'rabauwelijke mondharmonicastoten'. Ook de AB in Brussel bleek niet geïnteresseerd in een concert. Raar.

Daarom moesten Belgische fans tot 22 augustus 1972 wachten om een Beatle live aan het werk te zien. Die dag speelde Paul McCartney met zijn Wings in de Roma in Borgerhout. Macca speelde énkel nummers uit zijn solorepertoire. Bummer.

Afgelopen zomer stond McCartney op Rock Werchter. Er prijkten maar liefst 18 Beatles-klassiekers op de setlist. Een dagticket kostte 100 euro. Dat is een normale ticketprijs in 2016. Dik vijftig jaar geleden liet je hem (en zijn vrienden) voor dat bedrag op jouw barbecue spelen.

Tijden zijn veranderd en de waarde van geld ook. Enkel muziek blijft. 'You never give me your money / You only give me your funny paper / And in the middle of negotiations / You break down'.

Misschien heeft België de Fab Four toch op een bepaalde manier geïnspireerd...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234