Woensdag 27/10/2021

Stijlvol op de fiets, broos in het hoofd

Wereldkampioen, maar ook een weerbarstige rebel. Eric De Vlaeminck heeft het veldrijden op veel manieren kleur gegeven. De laatste jaren vergat de wereld Eric, en Eric vergat de wereld.

Eric De Vlaeminck is gistermiddag rond 13 uur overleden in rusthuis Tara in Wilskerke, vlak bij Middelkerke. Wat zullen zijn tegenstanders zich van hem herinneren? De Meetjeslander heeft ze op alle denkbare manieren geklopt, vernederd wellicht ook. Misschien dat zijn stuurmanskunst, naast zijn indrukwekkende palmares, nog de meeste indruk maakte. De Vlaeminck, zo wil het verhaal, kon tientallen meters ver over een spoorwegrail rijden.

Aan durf geen gebrek. Straf, hoe hij in acht jaar tijd zeven keer wereldkampioen veldrijden werd. Zes keer op rij. Eric De Vlaeminck pochte er niet over: "Ik denk dat ik de beste ben geweest", zei hij enkel, bij die zeldzame keer dat hij zijn carrière overschouwde. Nadat hij in 2002 was ontslagen als Belgisch bondscoach veldrijden, zou hij de jonge Niels Albert de fijne kneepjes van het vak leren. Zijn laatste bewijs van vakmanschap. De Vlaeminck trok met Albert naar diens trainingsparcours in de Kempense bossen, keek hoe Albert daar reed, kroop zelf op de fiets en toonde hoe het moest.

Alzheimer en parkinson

Veldrijden was zijn leven. Zijn redding ook. Halfweg de jaren 70 raakte De Vlaeminck verslaafd aan amfetamines. Hij werd veroordeeld voor het vervalsen van doktersbriefjes en voor een ongeval met vluchtmisdrijf. Het zijn donkere jaren: de ex-kampioen kampt met agressieproblemen, belandt even in de gevangenis en moet zich onder psychiatrische behandeling stellen. Zelf wilde hij daar nooit veel over zeggen. "Ieder mens heeft zijn miserie. Het moest me overkomen en het is geweest."

In 1993 verloor Eric zijn zoon Geert. Die overleed bij een cross in Heist-op-den-Berg. Geert De Vlaeminck was amper 26 jaar. Over de oorzaak van het overlijden kwam nooit duidelijkheid.

Toch keerde De Vlaeminck zich niet af van het wielrennen. Hij stortte zich op zijn job als bondscoach en ijverde om het veldrijden naar olympisch niveau te tillen. Toenmalig IOC- voorzitter Jacques Rogge had er geen oren naar.

Ook als bondscoach verzamelde Eric De Vlaeminck de medailles; 29 in totaal. Herygers, De Clercq, Vervecken, Nys, Wellens: allemaal werden ze wereldkampioen onder zijn leiding. Toen hij in 2002 voor bewezen diensten werd bedankt, noemde hij dat een ezelsstamp.

Hij trok zich terug in de buurt van Diksmuide en meed contact met de buitenwereld. Hij bleef ook lang gebrouilleerd met zijn broer Roger. Met de tijd verdwenen wel de harde kantjes, maar die ruzie zou nooit helemaal uitgepraat worden. Daarvoor was de tijd te kort. Zeker toen Eric een alzheimer- en parkinsonpatiënt werd. Die ziekte is hem fataal geworden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234