Maandag 24/06/2019

Interview

Steven Defour over zijn moeilijkste jaar ooit: “Papa had pijn. Het was beter dat hij ging”

Ex-Rode Duivel Steven Defour kan binnenkort weer spelen bij Burnley. 'Uit scans blijkt dat mijn knie goed geneest.' Beeld Photo News

2018 was niet het jaar van Steven Defour: een knagende knieblessure, het WK gemist en vooral het verlies van zijn vader Jacques. “Die week op een veldbedje in het ziekenhuis, naast pa, is een van de mooiste die ik ooit heb gehad.”

'Ik mis dat berichtje op vrijdag, de dag voor de wedstrijd. 'Speel je?' Een heel stom bericht. Was het antwoord ja, dan stuurde hij: 'Oké, doe je best.' En als het een neen was: 'Oké, als je invalt, doe je best.' Na de match belde papa altijd. Ik ga niet zeggen dat ik dat toen irritant vond, maar het kwam niet altijd uit. Wanneer de wedstrijd afgefloten was, begon hij een minuut erna te bellen. En als ik dan niet meteen opnam, wel vijf tot tien keer. En telkens moest ik hem dan zeggen: 'Nu niet, papa, ik moet me nog omkleden, ik heb nog recuperatie.' Elke week weer diezelfde conversatie. En nu mis ik dat, snap je?

"De laatste jaren was pa veel milder geworden. 'Als de trainer content is, ben ik ook content', zei hij dan. Toen ik vorig jaar op Boxing Day, op Old Trafford, die vrijschop tegen Manchester United in de bovenhoek krulde: (imiteert zijn pa) 'Schone goal, hé. Was dat de bedoeling?' 'Ja natuurlijk, papa.'"

In Tast Cuina Catala in Manchester, een restaurant met Pep Guardiola als een van zijn aandeelhouders, haalt Steven Defour (30) tussen de tapas door herinneringen op. Soms lacht hij. Soms vertelt hij zaken enthousiast, zoals de anekdotes hierboven. Soms breekt hij abrupt zijn zinnen af en valt er een stilte. Het afscheid van zijn vader, die eind oktober aan een slepende ziekte overleed, valt hem nog altijd zwaar.

"Ik ben een gesloten persoon", zegt Defour. "Ik verwerk dingen op mijn eentje, in mijn hoekje. Dan zet ik meestal muziek op. Liedjes roepen bij mij bepaalde herinneringen op. Als ik 'Beautiful Day' van U2 hoor, denk ik automatisch aan de Gouden Schoen, die ik in 2008 kreeg. Dat weerklonk toen ik op het podium kwam. De laatste tijd heb ik vaak liedjes afgespeeld van papa's begrafenis. 'Hero' van Mariah Carey.

"Papa zal altijd mijn held zijn. Vanaf het moment dat we hoorden dat hij kanker had, heb ik beslist om een tattoo te laten zetten. Gelukkig hebben we ook het perfecte portret gevonden en een goede tattoospecialist. Ik wilde dat voor mezelf doen, als een soort ode. Papa kijkt nu voor altijd vanaf mijn schouder mee. Hij heeft zijn plaatsje gekregen. Op mijn lijf, in mijn hart."

WK kijken in cockpit

Flashback naar 6 juli 2018. België-Brazilië op het WK in Rusland. Terwijl zijn kameraden bij de Rode Duivels in Kazan geschiedenis schrijven, landt Defour net op Zaventem. "Ik mocht bij de piloten zitten voor de landing. Het duurde een tijdje. Er was een technisch probleem. Ze kregen de lift niet tegen de deur. Samen met de piloten heb ik op mijn gsm de eerste twee goals gezien. Die owngoal, vervolgens de knal van Kevin De Bruyne. De referentiematch waarover heel de wereld heeft gezegd: Eden Hazard speelt weer een niveau hoger. Vooral omdat het tegen de Brazilianen was. Op zich kon ik ermee leven dat ik er niet bij was. Ik had al eens een WK meegemaakt. En sowieso had ik me voor mijn blessure al bedacht dat Rusland mijn laatste kunstje zou worden met de nationale ploeg. Maar hoe verder ze in het toernooi raakten, hoe harder het toch ging kriebelen. Verdomme, ik had daarbij kunnen zijn.

"Maar niet die avond. Ik supporterde wel, maar had andere zaken aan mijn hoofd. Het was het laatste vrije weekend voor onze zomerstage, een dat ik sowieso in België zou doorbrengen. Net voor de afreis had mijn zus me gebeld om te zeggen dat papa kanker had. De dokters hadden de resultaten van alle testen. Hij zat op het laatste niveau. Het ergste. Kanker die ze niet meer konden genezen. Afhankelijk van de behandeling zou hij nog drie tot vijf jaar kunnen leven. Met dat vooruitzicht was papa best wel tevreden. Toch hadden de dokters hem ook gewaarschuwd. Hij had hartproblemen en veel mensen die dan kanker krijgen, sterven aan een hartfalen. Hij moest juist zijn nieuwe defibrillator krijgen. En omdat ze kanker hadden vastgesteld, kwam hij niet meer in aanmerking voor een nieuwe. Vanaf dan is het snel gegaan omdat zijn hart, door de chemotherapie, het moeilijk begon te krijgen.

"In oktober kreeg ik plots telefoon van mijn zus. Ze huilde. Ze had de dokter gesproken en die had laten verstaan dat zijn laatste dagen eraan kwamen. Papa moest eigenlijk chemo ondergaan, maar hij voelde zich helemaal niet goed. 'Kijk, ik kom af', zei ik tegen Jessie. Ik heb daarop meteen de trainer gecontacteerd om vrijaf te vragen. Die was erg begripvol. Mijn zus heeft papa dan ingefluisterd: 'Hou je sterk, Steven komt.' Hij moest nog een kleine bijkomende ingreep ondergaan. Hij verzette zich daartegen. Hij wilde absoluut niets laten doen tot ik er was, wellicht omdat hij zijn einde ook voelde naderen. Ik ben net binnengekomen op dat moment. Hij was aan het schreeuwen: 'Ik wil nu niet gaan, ik wil nu niet gaan.'"

Frans praten

"Papa heeft nog twee superdagen gehad. Echt, dat hij tegen mijn zus en mij zei: 'Ik wil nu naar buiten en we gaan een wandeling maken.' Met de rolstoel dan. Geweldig. Ik herinner met nog dat ik de dokter erop attendeerde: 'Het gaat heel goed, hij heeft twee echt heldere dagen.' Hij had naar KV Mechelen gekeken op tv. En naar Anderlecht. Hij was commentaar aan het geven op de wedstrijden.

"'Hoe zie je zijn evolutie?', vroeg ik aan de dokter. 'Want ik kan hier ook geen weken blijven.' Die bleef op de vlakte. Mijn zus had dan al zijn beste vrienden laten komen om afscheid te nemen. Mentaal heeft pa toen een moeilijke dag gehad. Ik denk dat hij daar heeft beseft: het is bijna zover. De dag erna had hij het zwaar. Hij begon plots in het Frans tegen mij te praten, iets wat hij nooit heeft gedaan. Toen wisten we dat hij achteruitging. Hij was ook over zijn legerdienst bezig. Dat we zijn bagage moesten maken.

"Mijn zus en ik besloten op een gegeven moment snel iets te gaan eten. We zeiden nog tegen papa: 'We komen direct terug.' 'Ja, ja', zei hij. Het is het laatste wat we hem zouden horen zeggen. We hadden nog maar net iets besteld of de telefoon rinkelde al. Het nieuws dat papa overleden was. De verpleegster vertelde me dat patiënten vaak wachten tot ze alleen zijn, om dan alles los te laten. Papa had pijn. (slikt) Op zich was het beter dat hij ging, maar we hebben zo weinig tijd gehad.

"Ik ben eigenlijk wel blij dat we die week nog samen hebben kunnen doorbrengen. Pa, mijn zus en ik. Van die momenten waarop je beseft dat er veel belangrijkere zaken in het leven zijn. Papa besefte niet alles meer, maar we hebben toch kunnen praten over wat er tussen ons is misgegaan. De hele weg die we samen hebben afgelegd. Hij vertelde dat hij fier was, ondanks de wrijvingen en de ruzies die we hebben gehad. In mijn laatste jaar bij Porto (in 2013-2014, KTH) hebben we alles bijgelegd. Maar ook in de periodes dat het moeilijk ging, heb ik er altijd voor gezorgd dat hij nog kon komen kijken. Hij was echt wel trots op mij. De tranen bij hem toen ik debuteerde als profvoetballer en zo zijn gebroken droom als profvoetballer waarmaakte. Mooie herinneringen. Wij maakten ook om kleine zaken ruzie. Futiliteiten. Hij heeft altijd het beste met me voorgehad, maar ja, wij waren beiden ongelooflijke koppigaards. Dat klikt, dat botst, maar ik ben blij dat we elkaar teruggevonden hebben.

"Ik heb zijn droom verwezenlijkt, maar ik had zo graag gewild dat hij me nog een keer live aan het werk had kunnen zien in het stadion. De laatste keer dat hij een match van Burnley heeft bijgewoond, was in september 2016 tegen Hull City. Een wedstrijd waarin ik scoorde ook. Pa durfde het vliegtuig niet zo goed meer te nemen. Toen we wisten dat hij kanker had, wou hij mij absoluut nog een keer zien voetballen. En ik ook. Alles hebben we in gereedheid gebracht om hem over te brengen, maar ik was geblesseerd. En toen ik weer fit was, was zijn hart te zwak geworden."

Warme chocomelk

Zijn eerste kerst zonder pa bracht Defour in Manchester door met vriendin Ornella, dochtertje Ariana, zus Jessie en haar vriend. "Kerst staat voor mij synoniem voor warmte, gezelligheid, warme chocomelk, kerstfilms, familiesfeer. Ik wilde eerst naar België reizen omdat we een vrije dag hadden, maar er waren geen vluchten meer. Dus heb ik mijn zus en haar vriend laten overkomen. Jessie heeft het echt moeilijk. Het is nu mijn verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat zij niks tekort komt. Zij was heel close met pa. Altijd bij hem. Als er een probleem was, vroeg zij raad aan pa. Nu moet ik er voor haar zijn.

"Ik vind het erg dat ik niet vaker naar België kan voor haar. Ik ben geen prater. Voor haar probeer ik dat wel te doen. Ze stuurt me veel berichten. Ze wil de herinneringen aan papa levend houden. Soms weet ik niet goed wat te zeggen, maar ik sta altijd paraat voor haar. Het overlijden van papa heeft ons dichter bij elkaar gebracht. Je hebt familie nodig.

"Ik wil 2018 niet zomaar vergeten. Het is mijn zwaarste jaar ooit geweest. Op sportief vlak, met die zware knieblessure, en op persoonlijk vlak. Toch denk ik dat ik er als mens sterker uit zal komen. Ik relativeer nog meer dan ervoor. Zelfs mijn blessure. De knie is nog altijd gevoelig, maar uit de scans blijkt dat ze goed geneest en dat ik uiteindelijk weer mijn topniveau kan bereiken. Zonder iets te forceren. Door wat er papa overkomen is, komen genieten met mijn gezin en de gezondheid nog meer op de eerste plaats. En dat wens ik iedereen in 2019 ook toe.

"En pa, die ga ik elke dag missen. Mijn held, mijn inspiratie. Er is die troostende gedachte dat hij trots op mij was. Heel trots."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden