Donderdag 01/12/2022

'Sterke vrouwen worden snel bazig genoemd'

Op het einde van het interview met de Amerikaanse actrice Kathleen Turner besluit ik afscheid te nemen met een gemeend complimentje. 'You are smart', zeg ik, en nog voor ik mijn zin kan afmaken, reageert ze met een duidelijk gecharmeerde 'thank you'. Dan voeg ik eraan toe: 'I like that in a woman.' Nu lacht ze haar bekende, hese en nog steeds verleidelijke lach, want zij heeft de hint natuurlijk begrepen. door Jan Temmerman

Het was in de zwoele thriller Body Heat van regisseur Lawrence Kasdan uit 1981 dat Kathleen Turner haar opgemerkte filmdebuut maakte als femme fatale Matty Walker. Daarin deed ze tegen het personage van William Hurt de van sarcasme doordrongen uitspraak: "You aren't too smart. I like that in a man." Later volgden avonturenkomedies, zoals Romancing the Stone en Jewel of the Nile, erotische thrillers zoals Crimes of Passion, gitzwarte komedies zoals Prizzi's Honor en War of the Roses, romantische komedies zoals Peggy Sue Got Married, enzovoort. De laatste film draaide ze in 1986 met Francis Ford Coppola. Vele jaren later zou ze met dochter Sofia Coppola samenwerken aan The Virgin Suicides.

Maar de hoofdrollen werden stilaan schaarser. Toen La Turner ook nog getroffen werd door reumatische artritis, zag het er even naar uit dat haar carrière definitief afgelopen was. Maar ze genas en keerde terug naar haar eerste liefde, het theater, met vertolkingen in onder meer Cat on a Hot Tin Roof, The Graduate, Who's Afraid of Virginia Woolf? en de speciaal voor haar geschreven onewomanshow Tallulah. Inmiddels is Kathleen Turner ook aan het regisseren geslagen. Begin volgend jaar zal Crimes of the Heart in New York in première gaan op Broadway. Dat vooruitzicht vindt ze "very exciting!". Het toneelstuk van Beth Henley werd in 1986 verfilmd door Bruce Beresford, maar Turner was daar blijkbaar niet erg van onder de indruk.

Toen u Who's Afraid of Virginia Woolf? opnieuw op de planken bracht, zorgde u ook al voor ophef door te verklaren dat u de verfilming door Mike Nichols niet zo geslaagd vond, omdat de humor van Edward Albee daarin onvoldoende aan bod kwam.

Kathleen Turner: "Dat heb ik inderdaad gedaan. En het is niet zonder trots dat ik nu kan zeggen dat Edward Albee zelf verklaard heeft dat de nieuwe theaterproductie de beste was die hij ooit van Who's Afraid gezien heeft. Hij hoefde dat heus niet te zeggen. De man geeft trouwens niet vaak complimentjes."

Wat is de grootste misvatting die over u bestaat?

"Och, als ik aandacht moet besteden aan alles wat men ten onrechte over mij denkt, dan zou ik niet zeer gelukkig zijn. Ik kan alleen iets zeggen over een misvatting over mij die ik met vele andere vrouwen moet delen. Als een sterke vrouw weet wat ze wil, haar eigen weg gaat en af en toe laat horen wat ze van anderen verwacht, dan wordt ze snel moeilijk, onaangenaam en bazig genoemd. Als een man zich zo gedraagt, vindt men hem besluitvaardig."

In Peggy Sue Got Married krijgt het titelpersonage de kans terug te keren naar het verleden en bepaalde zaken anders aan te pakken. Fantasie, natuurlijk. Maar áls het kon, wat zou u dan willen veranderen?

"Dat ik niet door reumatische artritis getroffen zou worden! Dat was verschrikkelijk. Ik heb een tijdlang zelfs gedacht dat ik nooit meer zou kunnen werken, wat voor mij zou neerkomen op levenslange opsluiting. Acteren is voor mij altijd het enige geweest wat ik wilde doen. De ziekte maakte mij niet alleen fysiek kreupel, maar ook psychologisch. Ik was mijn zelfvertrouwen kwijt. En ik besefte dat ik niet langer onkwetsbaar was. Dat viel zeer moeilijk te aanvaarden; ik ben toen ook beginnen te drinken. De medicatie die ik kreeg was zo zwaar dat er ook mentale bijverschijnselen waren: woede, depressie... Het is toen een groot gevecht geweest om mezelf niet te verliezen."

Toen u debuteerde, werd u meteen vergeleken met Lauren Bacall, Ava Gardner, Lana Turner, Barbara Stanwyck en nog een paar legendarische sterren. Als men zou beslissen om een remake te maken van Body Heat, welke actrice zou dan volgens u de rol van Matty moeten spelen?

"Oh, maar ze moeten geen remake draaien van Body Heat! Mensen die de film opnieuw zien, zeggen me dat hij nog altijd werkt, dat hij niet gedateerd is. In Amerika betekende de film toen een echte doorbraak op seksueel vlak. Die impact kan niet geëvenaard worden, hoogstens gekopieerd."

Met de controversiële cultregisseur John Waters hebt u Serial Mom gedraaid, hoewel zowat iedereen u probeerde te overtuigen om het niet te doen.

"Ja, men zei dat die film het einde van mijn carrière zou betekenen. (lacht uitbundig) Jammer voor hen hebben ze geen gelijk gekregen. Toen ik het scenario las, vond ik het eerst ook erg extreem en gewelddadig. Ik heb het zelfs verschillende keren weggelegd. Dat was niets voor mij. Maar ik kon het toch niet laten om het helemaal uit te lezen. John beloofde mij dat het niet om brutaal en realistisch geweld zou gaan. Wat ook zeer belangrijk was: hij kon me aan het lachen brengen."

U hebt ook meegespeeld in enkele afleveringen van Friends, meer bepaald als Charles Bing, een man. Of juister: een dragqueen!

"Ik was in San Francisco bezig met het stuk Tallulah, toen een van de schrijvers van Friends mij benaderde met wat hij zelf 'this weird idea' noemde. Toen hij begon te vertellen, zei ik: 'Wacht eens even! U vraagt een vrouw of zij een man wil spelen, die doet alsof hij een vrouw is?' Precies, zei hij. En mijn reactie was: 'Wel, dat is iets wat ik nog niet eerder gedaan heb. Oké!' Zo simpel is het gegaan."

U hebt toen zelfs een paar liedjes gezongen.

"Ik zou dat niet zingen noemen. En ik ben absoluut niet van plan om mijn dagjob op te geven voor een carrière als zangeres. Mijn dochter Rachel is de zangeres in de familie."

In 1988 hebt u de stem gedaan van het tekenfiguurtje Jessica Rabbit in Who Framed Roger Rabbit?. Maar uw naam staat niet eens op de generiek?

"De reden is heel eenvoudig. Ik heb die film gedaan omdat het een project was van Robert Zemeckis, met wie ik een goede band had omdat hij ook Romancing the Stone had geregisseerd. En ook omdat ik die mengeling van live-action en animatie zo interessant vond. Ik heb een paar weken aan die film gewerkt, maar gezien mijn status zou mijn naam even groot - 'equal billing', noemt men dat - op de generiek hebben gestaan als die van Bob Hoskins, die zes maanden aan de film gewerkt had. Fantastische acteur, trouwens. Heb je hem ooit gezien in de serie Pennies from Heaven? Ik vond het niet fair tegenover Bob, en wilde daarom geen credit. Het was een vorm van eerbetoon aan Bob, want hij had het grootste werk gedaan."

U geeft ook les, meer bepaald in New York aan de Tisch School of Art.

"Ik geef daar een cursus, waarvan men de titel pas na enig aandringen heeft willen aanvaarden, namelijk 'Practical Acting: Shut Up and Do It'. Na audities van een honderdtal studenten hou ik er zestien over, want ik wil ze allemaal aan het werk zetten tijdens mijn lessen. Dat is de bedoeling. Praktische oefeningen. Niet op stoelen zitten en praten over acteren, maar het gewoon doen. Er is geen betere manier."

U bent hier in Gent als voorzitster van de jury. Enkele jaren geleden zat u al in de competitiejury van Cannes. Herinnert u zich onze landgenoot Benoît Poelvoorde nog?

"Natuurlijk! Wat een gekke man! Ik was dol op hem."

Binnenkort komt er ook een boek van u uit?

"Ja, ik heb het samen met een vriendin geschreven, de titel is Send Yourself Roses. Het zijn deels mijn memoires - geen roddel, sorry - en deels mijn levensfilosofie. Ik ben 53 jaar geworden, ik bevind mij in de helft van mijn leven en ik schrijf dus ook nog over mijn toekomst, waarin ik wil voortbouwen op wat ik allemaal geleerd heb. En ik vertel over onze generatie vrouwen; wij kunnen als eerste generatie ooit financieel afhankelijk zijn en onszelf heruitvinden."

Is die titel Send Yourself Roses iets wat u, in de verre toekomst uiteraard, op uw graf wil laten zetten?

"Oh nee, een goede vriend heeft mij al iets aan de hand gedaan wat bruikbaar kan zijn, namelijk 'More of a woman than you'll ever have and more of a man than you'll ever be'. Cool hè. (lacht)"

Ik ben 53, bevind me in de helft van mijn leven en heb nog een hele toekomst, waarin ik wil voortbouwen op wat ik allemaal geleerd heb

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234