Woensdag 29/01/2020

Stephen en david dewaele hebben voor het eerst in vijf jaar een nieuwe rockplaat klaar

Soulwax over de ziel van hun platenkast

Soulwax liet ongeveer vijf jaar niets van zich horen, maar de vraag waar de twee broers Dewaele zich ondertussen mee inlieten, hoeft niet gesteld te worden. Wat aanvankelijk The Flyin' Dewaele Brothers heette, waarna Flyin' Fuckin' werd en uiteindelijk 2ManyDJ's, ontplofte op een bepaald ogenblik zo dat ze zich de laatste paar jaar onder de jetset van Tokio tot Madrid mengden. Hebben ze zich vijf jaar lang ondergedompeld in het Laveloze Leven? Niets van aan. 'Zelfs in Los Angeles zag je ons niet op de wilde glamourfeestjes. Wij hoorden bij die zielige gasten die alleen maar over plaatjes konden lullen.'

Brussel

Van onze medewerker

Gunter Van Assche

Om een beter beeld te krijgen van de muzikale woelwalen Dewaele kun je het maar best over toonkunst hebben. Naar aanleiding van hun nieuwste plaat Any Minute Now polsten we daarom naar hun invloeden en smaak. Krijgen we eindelijk zicht op de roots van Soulwax' eclecticisme.

Je zou denken dat de twee broers in een zucht tien torpedo's van songs in hun jukebox kunnen flansen, maar niets is minder waar. Iedere song, iedere muzikant of groep die ze graag hebben, pletten ze wellicht nog het liefst in een knuffelgreep. Bij het vijfde nummer drukt Stephen erop dat ik niet mag vergeten erbij te schrijven "dat hij al kwaad aan het worden is, omdat net die vijf songs en geen andere zijn gekozen".

David Dewaele: "Dit is gewoon te moeilijk. Op tien nummers staat veel te veel druk. Als we er 150 mochten kiezen, zou het minder lastig zijn. Of gewoon 50 groepen opsommen die belangrijk voor ons waren. We zijn in de eerste plaats altijd fans geweest van bands die platen maken waarop het ene nummer het andere uitbalanceert. Als je single A zegt, denk je aan song B."

Stephen Dewaele: "Voor elk liedje dat we kiezen van een bepaalde groep zijn er vijf andere nummers van diezelfde groep die ons ontgoocheld zullen staan aankijken." Ze kiezen uiteindelijk voor de korte pijn.

1. La Horse (Serge Gainsbourg)

Stephen: "Die chanson komt uit de gelijknamige film, waarvoor hij de muziek maakte. Daar haspelt hij, avant la lettre, heel veel stijlen door elkaar. Gainsbourg ploegt zich door een gamma stijlen van funk tot een symfonie. Ronduit geniaal. Veel mensen hadden een verkeerd beeld van hem. Zo was er de cartoon Gainsbarre, het Jane Birkin-stempel, vooral te wijten aan 'Je t'aime... moi non plus'. Nogal wat mensen schijnen te vergeten dat hij iemand was die vooral muzikaal het onderste uit de kan probeerde te halen. Histoire de Melody Nelson is een mijlpaal in de geschiedenis van de Franstalige muziek en beïnvloedde zelfs muzikanten die met die stijl geen uitstaans hadden. Beck heeft zijn laatste twee platen compleet van die legendarische plaat gepikt."

David: "Vaak wordt over Gainsbourg gesproken als een schrijver maar muzikaal ging hij ook heel ver." Stephen: "Hij trok naar Londen omdat hij met die muzikanten daar wilde werken, omdat hij had horen spreken over those hip musicians uit die stad. Daardoor creëerde hij iets dat heel apart was."

2. Welcome To the Jungle (Guns 'N Roses)

David: "'Sweet Child O' Mine'. Of nee! 'Welcome To the Jungle' is nog veel beter. Appetite For Destruction moet verreweg de beste plaat zijn die Guns 'N Roses ooit heeft gemaakt."

3. Rollin' & Scratchin (Daft Punk)

Stephen: "De meeste dansmuziek die voor Homework, het debuut van Daft Punk, uitkwam, vond ik eigenlijk fuckin' vervelend. Behalve 'Stakker Humanoid' van Stakker was die vaak saai en arrogant. Maar 'Rollin' & Scratchin' sloeg in als een voorhamer. Als je dan nog bedenkt wat Stardust (project van Thomas Bangalter, die ook in Daft Punk speelt, GVA) heeft gedaan voor de dancecultuur... Ze hebben de hele pop- en dancewereld, en de tijd op zijn kop gezet. En Homework! Dat is... (rustiger) ik moet stoppen, ik ben me aan het opwinden." David: "Eigenlijk is 'Rollin' & Scratchin' alleen maar een kickdrum en een filter. Hoe simpel dat ook is, het is echt opzwepend. Onbegrijpelijk."

4. I Wanna Be Your Dog (The Stooges)

Stephen: "Een onwaarschijnlijke straffe song, één brok geraas. Zonder Iggy Pop hadden een hoop groepen nooit bestaan."

5. In dubio: Shake Your Rump of Jimmy James (Beastie Boys)

David: "De Beastie Boys moeten er ook zeker in. 'Shake Your Rump', voilà!" Stephen: "(hoofdschuddend) Nee, nee, 'Jimmy James'. Beastie Boys hebben altijd consequent hun eigen zin gedaan en lieten zich door niemand dicteren. Check Your Head of Paul's Boutique werden eerst bespot door critici en andere hiphoppers. Iedereen haatte die plaat aanvankelijk, maar die gasten hebben voet bij stuk gehouden, terecht. Dezelfde mensen die toen beweerden dat ze vuilnis maakten, geven nu grif toe dat het meesterwerken zijn binnen de hiphop en dat de Beastie Boys een nieuwe richting hebben aangegeven."

David: "Zelfs als ik Mix Master Mike nu live aan het werk ziet, ben ik nog altijd zwaar onder de indruk."

6. Writhe (Kyuss)

David: "We kunnen het gewoonweg niet maken om die groep niet te vermelden. Kyuss was de reden waarom we zo graag met Chris Goss wilden werken op Leave the Story Untold. Goss was de man die zorgde voor dat zompige stonergeluid van Kyuss." Stephen: "Kyuss is een van de beste groepen ter wereld. Alles wat daaruit is gegroeid, vind ik ook nog eens geweldig: Queens Of the Stone Age hebben drie sublieme platen gemaakt. Die groep blaast je gewoon weg waar je bij staat. Geen flauwekul."

7. Tomorrow Never Knows (The Beatles)

Stephen: "De Beatles mogen evenmin ontbreken. 'Tomorrow Never Knows' is de max." David: "Is dat nummer niet een beetje te voor de hand liggend?"

Stephen: "(kil) Ab-so-luut niet. Echt, ik zweer het je, onlangs luisterde ik er nog eens naar en de haartjes op mijn arm kwamen spontaan overeind. Dat geluid is gewoon fantastisch. Je draait die song en 90 procent van de mensen heeft niet door dat het de Beatles zijn. Dat nummer klinkt zo goed en is echt hard. Draai het maar eens op Studio Brussel en de helft zet de radio uit omdat het te luid klinkt. Dit brengt ons natuurlijk bij een oud zeer: de Beatles hebben zovéél sublieme nummers. Begin er maar eens aan om de ultieme Beatles-song te kiezen."

David: "Of nog een probleem, je zegt Beatles en je denkt bij jezelf: fuck, ik moet nog Kraftwerk vernoemen, of de Stones, of The Velvet Underground."

Stephen: "Of ..."

8. Seconds (The Human League)

Stephen: "Die song is voor mij van essentieel belang geweest, die hele plaat trouwens. Nu we het er toch over hebben: Dare! is de invloedrijkste popplaat ooit gemaakt, en bovendien een reactie op alles wat zogezegd punk was, wat het etiket vernieuwend of revolutionair meekreeg. Tot The Human League alles veranderde, speelden die zogenaamde revolutionaire geesten nog altijd in clichématige bezettingen met drum, bas en gitaar. The Human League luisterde naar Kraftwerk en paste dat naadloos toe op de popformules."

9. Rum and Coca-Cola (The Andrew Sisters)

David: "We moeten nog iets heel ouds vinden." Stephen: "Glenn Miller."

David: "Als ik thuiskom, luister ik naar muziek uit de jaren twintig en dertig, nogal wat big-bandmuziek. Of anders iets als The Andrew Sisters, een meisjestrio dat onder andere met The Glenn Miller Orchestra optrad, en dat zo'n typisch geluid van de muziek tijdens de Tweede Wereldoorlog had. Fantastisch!"

10. Ashes To Ashes (David Bowie)

Stephen: "We zijn zulke grote fans van David Bowie dat dit een keuze wordt die enorm wringt. Van Hunky Dory tot Station to Station vinden we bijna elke song op zijn minst ongelooflijk. Als je een beetje met muziek bezig bent, kun je trouwens gewoonweg niet onder de invloed van Bowie uit. De hele periode van Heroes, Low, Lodger en Scary Monsters is een langgerekte briljante fase. Toen we met Flood (producer van Any Minute Now, GVA) in de studio zaten, zei hij ook dat Bowie de belangrijkste muzikant was van de jaren zeventig en tachtig." David: "Als hij het niet met ons eens was, zeiden we: 'Wat ken jij er nu van? Jij hebt wel Erasure geproducet.' (lacht) Op dit moment is 'Ashes to Ashes' mijn favoriete Bowie-nummer. Zou ik straks, als je naar buiten gaat, nog van gedacht mogen veranderen?" Stephen: "Een enorm goed nummer. Nu nog, elke keer als ik het hoor, vraag ik me bijna wanhopig af: hoe verzin je in godsnaam zoiets? Hoe kom je erbij? Al ben ik niet zo'n fan van zijn laatste plaat, hij blijft de beste zanger ter wereld. Hij gebruikt een esthetiek zoals Scott Walker. Die emotie is ongelooflijk. Als Bowie zingt, luister je."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234