Maandag 09/12/2019

STANDPUNT

Dat het verlenen van een koninklijke eretitel aan de zakenman George Forrest voor wenkbrauwengefrons zou zorgen, daar kon je iets op verwedden. De naam kan in de pers niet opduiken zonder dat er ergens in de onmiddellijke nabijheid de woorden 'berucht', dan wel 'niet onbesproken' opduiken.

Zowel de Verenigde Naties als een aantal ngo's hebben in het verleden inderdaad een pak 'circumstantial evidence' bij elkaar gesprokkeld over de man. De nieuwe Grootofficier in de Kroonorde heeft in Congo een heel imperium opgebouwd, en daar bijzonder goed geld verdiend aan de mijnbouw. Wat volgens sommigen niet kan zonder dat je behoorlijke hand- en spandiensten, misschien zelfs steekpenningen aan het Kabila-regime betaalt.

Anderen vinden de grens tussen mijnbouw en regelrechte exploitatie redelijk dun, en ten slotte bestaat bij vele ngo's het vermoeden dat de opbrengsten van de mijnbouw mee de conflicten in Oost-Congo financieren.

Anderzijds is de man nog nooit veroordeeld, heeft hij een blanco strafregister en zijn er geen echte bewijzen tegen hem bovengespit. Als de koning dan beslist om de laatste vertegenwoordiger van de Belgische economie in de voormalige kolonie een lintje te geven, is dat gezien de familiale geschiedenis van de Coburgs niet eens helemaal onbegrijpelijk, zeker niet wanneer het gebeurt op voordracht van een Waalse liberaal als Didier Reynders, de politieke familie die altijd het dichtste bij Forrest en diens belangen heeft gestaan. Misschien hadden anderen een iets groter of verdienstelijker palmares kunnen voorleggen, maar het zijn nu eenmaal de koning en de ministers die beslissen.

Dat de koning lintjes en eretitels uitreikt aan verdienstelijke landgenoten: ach, waarom niet, iedereen wordt wel eens graag over de bol geaaid, en er zitten best wat mensen in de lijst die een lintje verdiend heben met hun prestaties en maatschappelijk engagement.

Maar wat er bij mij echt niet in kan, is dat men nog steeds erfelijke adellijke titels bij blijft creëren. Niet alleen omdat zoiets redelijk middeleeuws is, maar ook omdat het ingaat tegen de meritocratische bedoeling van het geven van een titel.

Paul Buysse heeft nu de promotie van baron naar graaf gemaakt, en het weze de grootste verdediger en steunpilaar van het koninklijke huis van harte gegund, maar wat gaat men binnen twintig jaar vertellen wanneer blijkt dat een kleinzoon van de aimabele graaf Buysse het - God verhoede - bijvoorbeeld tot supercriminineel heeft geschopt? En desondanks ook een echte graaf is?

Zelfs al zou men het anachronisme van het verheffen in de adelstand willen behouden, dan nog kan een wieg alleen daar geen criterium voor zijn.

Al valt dat waarschijnlijk moeilijk uit te leggen aan koning Filip, dat ook weer wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234