Vrijdag 23/10/2020

standpunt

BART EECKHOUT
Opiniërend hoofdredacteur
@barteeckhout

A is een jongen van negen met een zwakbegaafd profiel en gedragsstoornis. E is een jongen van veertien met een autismespectrumstoornis. G is een jongen van zestien met lichte mentale beperking en hechtingsstoornis.

Wat A, E en G gemeen hebben, is dat er voor hen geen plaats schijnt te zijn in onze hoog gewaardeerde welvaartstaat. Dat mag u vrij letterlijk nemen. Met de moed der wanhoop hebben jeugdhulpverleners de voorbije weken en dagen een instellingsplek gezocht waar deze zeer kwetsbare kinderen onderdak konden vinden tijdens de kerstvakantie. Over een geschikte plek waar ze met de juiste zorgen omringd kunnen worden, gaat het allang niet meer. Gewoon een dak boven het hoofd voor de kerstdagen, is al een half mirakel.

De vergelijking met het kerstverhaal klinkt afgezaagd, maar in dit geval is ze bitter en pertinent. Juist wanneer zovelen het warme nest van familie en geliefden opzoeken, vallen deze kinderen uit de boot. Voor A, E en G is er geen plaats in de herberg.

Zoals A, E en G zijn er helaas nog vele andere jongeren. Zij zijn de ondergeschoven kinderen van onze samenleving. Letterlijk dus, maar ook figuurlijk. Ze brengen hun jeugd door tussen het kastje en de muur van instellingen, crisisopvang en pleegzorg. Meer dan een anoniem nummer op een anonieme wachtlijst worden ze nooit.

Deze kinderen worden uiteindelijk altijd wel geholpen, maar nooit meer dan een beetje. Nooit definitief. Zelden adequaat. Dat is de grote ontgoocheling van de vele zeer gemotiveerde welzijnswerkers zelf: de frustratie slechts een druppel te zijn op een hete plaat.

Music for Life heeft ook dit jaar weer getoond dat vrijwillig engagement en betrokkenheid in Vlaanderen breed gedragen zijn. Dat blijft een belangrijk en bemoedigend perspectief.

Wat wel wringt, zijn de bewindslui die mee komen aanschuiven met een genereuze cheque overheidsgeld voor een goed doel. Het is vaak om de gaten in hun beleid wat te dichten dat acties als De Warmste Week zo nodig zijn.

Ook de minister die politiek bevoegd is voor de zorg voor jongens als A, E en G schoof mee aan. Maar over hen werd met geen woord gerept.

De alarmkreet over het opvangtekort voor jongeren in zorgnood toont de limieten aan van liefdadigheid in het beleid. In de jeugdzorg overtreft de vraag naar bijstand al zo lang het aanbod. Jongeren komen terecht in de volwassenenpsychiatrie, tussen leeftijdgenoten met ernstige feiten op de kerfstok, of zelfs in de cel.

Deze kinderen hebben geen pannenkoek of knuffelbeertjes nodig. Zij hebben recht op opvang op hun eigen maat. Dat vergt adequate omkadering, crisisopvang, buffercapaciteit en een welzijnsnetwerk dat niet ontworpen is als een administratief labyrint.

Kinderen zoals A, E en G zijn, kortom, geen 'goed doel'. Ze zouden een beleidsprioriteit moeten zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234