Zondag 31/05/2020

standpunt

Naar verluidt is Paul Furlan (PS), voortaan ex-minister van de Waalse regering, de kwaadste nog niet. Geen fossiel van het affairisme uit een schimmig verleden, maar een generatie- en streekgenoot en medestander van zijn minister-president Paul Magnette (PS). Furlan kan ook geen zelfverrijking of belangenvermenging verweten worden.

Toch is het zijn ministeriële kop die moest rollen in de Publifin-affaire. Dat is zelfs logisch en begrijpelijk, hoe onrechtvaardig de betrokkene dat ook moge vinden. Meneer Furlan heeft zelf weinig mispeuterd, hij heeft als voogdijminister over de intercommunales ook weinig goeds gedaan.

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden: zelfs op het eigen kabinet konden medewerkers de verlokking van oneigenlijke vergoedingen niet weerstaan. De minister besloot het niet te zien, of er niet naar te kijken, net zoals hij ook andere interne belangenconflicten op zijn kabinet negeerde.

Wellicht redeneerde Paul Furlan als minister net zoals de partijtop van de PS in zijn geheel: als we het potje van de Luikse PS bedekt laten, dan zal niemand wat merken van de stank. Tot het potje toch overkookt.

Voor de PS is deze affaire een marteling die nog lang niet voorbij is. De spinnen in het Luikse web zijn niet van plan zomaar te ontwapenen. Hier staat het overleven van een complex systeem van zelfbediening op het spel.

Op de achtergrond kijkt de radicaal-linkse concurrentie van de PTB breed grijnzend toe. Met elke dag van nieuwe onthullingen over vorstelijke vergoedingen voor betwistbare mandaten stromen in de uitgewoonde volkswijken van Angleur en Herstal, maar ook van Charleroi, Brussel en La Louvière de steunbetuigingen toe voor de populistisch-linkse disruptor van de Franstalige politiek.

In principe heeft de nationale PS tijd om schoon schip te maken. Maar dat is nog zo simpel niet. Er is een reden waarom de Franstalige socialisten zo passief zijn in het opleggen van goed bestuur aan de intercommunales. De lokale verankering via die vehikels is de basis van hun blijvende macht. De intercommunales zijn de tak waar de partij op zit. En dus staat de PS nu voor een duivelse keuze: passief blijven toekijken hoe die tak verder opbrandt, of de tak afzagen?

En zo is de Franstalige politiek op een erg ongelegen moment van diep burgerlijk wantrouwen weer in de greep geraakt van een zeer ouderwets affairisme. Want er is niet alleen Publifin, er is ook Kazakhgate, ditmaal met lieden van de liberale MR in het brandpunt.

De twee affaires samengevat: de Franstalige liberalen zorgen voor de rijken, de Franstalige socialisten zorgen voor zichzelf. Het is een vreselijk cliché, maar helaas is ook bij dit cliché de waarheid niet veraf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234