Donderdag 01/10/2020

Standard-Anderlecht: het voetbal is ziek

Jan Mulder volgde met stijgende ontzetting de wedstrijd om het kampioenschap van België. Jan Mulder is een Nederlands columnist, schrijver en ex-voetballer. Hij speelde bij Anderlecht, Ajax en het Nederlands elftal.


Standard Luik heeft zondag voor de tiende keer de landstitel in het voetbal gewonnen. Jan Mulder was er bij op Sclessin en zag tot zijn spijt hoe een sportief evenement verworden is tot een misselijkmakend schouwpel.

De VRT heeft me uitgenodigd om als oud-speler van Anderlecht mee te doen aan een voorbeschouwing van de beslissingswedstrijd om het kampioenschap van België op Sclessin. Walter Meeuws zal de kleuren van de Rouches verdedigen. Live.

Een uur voor de aftrap beklimmen we een ladder die voert naar het dak van een televisiewagen die voor het stadion staat. Ik ga als eerste. Commentator Filip Joos belooft me nergens, ook niet in de verre toekomst, verslag van de klim te doen, ten einde mijn status van coryfee geen geweld aan te doen.

Walter klimt waardig en bereikt ook veilig het dak.

We installeren ons aan een kleine, wankele presentatietafel waar Stef Wijnants zich voorbereidt op de live-uitzending. Beneden ons stromen de Standardsupporters massaal naar binnen.

"Waltèr, tu es beautiful!"

Mee eens, Meeuws is een schitterende karakterspeler. Het liefst zou ik hem als directeur in een vooroorlogs fabrieksdrama naast Grace Kelly zien, maar die is dood en Walter zit op een dak van een bus voor het stadion van Standard Luik.

Wij zijn oude steunpilaren van Standard en Anderlecht. Wij doen de voorbeschouwing en klauteren zwetend onder de meedogenloze zon de ladder af. Het werk zit erop (de VRT zendt de wedstrijd niet uit, wat van de voorbeschouwing naar mijn smaak een enigszins bizarre vertoning maakt). We gaan naar onze plaatsen op de tribune.

Veertig jaar geleden was ik voor het laatst op deze plek. Lichte melancholie. De scheidsrechter fluit.

In de eerste tien seconden van de veelbesproken testmatch vliegt de bal naar onze hoek van het stadion. Een aanvaller van Standard en een verdediger van Anderlecht sprinten erop af. Overtreding, ik geloof van de Standardspeler. Hij schoffelde duidelijk een been, niet de bal.

In de spelregels staat geschreven dat een speler die probeert het been van een tegenstander te breken zonder dat hij de intentie heeft om de bal te spelen, verwijderd dient te worden. Rode kaart. De scheidsrechter blijkt niet van deze spelregel op de hoogte te zijn. Vreemd: hij houdt de waarschuwing van de gele kaart ook in de zak. Het publiek is witheet van woede op de in elkaar geschopte.

De dader is inmiddels tot bedaren gekomen. Hij was verontwaardigd omdat het door hem getorpedeerde slachtoffer neerging - zo zijn de gebruiken in het moderne topvoetbal, zo wordt de scheidsrechter bewerkt.

Onder een orkaan van verontwaardiging van het publiek krabbelt de neergesabelde overeind. Ik kijk naar zijn gezicht. Ik zie wraak. Lang hoeven we niet te wachten op de uitvoering.

Ik herinner me niet meer wat het was. Elleboogstoot, vliegende schaar, voorhoofd tegen voorhoofd, verbale vuilspuiterij? Kiest u maar.

Ik moet lachen om deze wedstrijd. Walter Meeuws schudt het hoofd: er gebeurt niets dat op voetbal lijkt. Ik ben het met hem eens. De overtredingen verdelen we ook keurig onder elkaar, geen probleem op dat gebied, oud-Anderlecht en oud-Standard zullen elkaar vanavond geen ribben proberen te breken. Ik geniet van Meeuws' rust, stond hij maar op dat veld.

22 overspannen patiënten
Een kwartier voor het einde. Het lachen is me vergaan. De kolderieke bijeenkomst die ons is verkocht als een voetbalwedstrijd om het kampioenschap van België op mijn geliefde vijandige Sclessin, is al lang veranderd in een gezamenlijke actietherapie voor 22 overspannen patiënten die anderhalf uur uit hun isoleercel mochten. Het heeft niet geholpen. Ze zijn zieker dan ooit. Voor mijn ogen voltrekt zich een schouwspel van de haat zoals dat nimmer op een voetbalveld is vertoond, ook niet in het verkankerde topvoetbal waarin alles in het teken staat van het negatieve.

Een sportieve daad (bal teruggeven aan de tegenstander nadat die hem over de zijlijn heeft getrapt na een blessure) is jaren geleden al gedegradeerd tot een misselijkmakende onsportieve reis naar verre oorden, opdat de sportieve tegenstander zoveel mogelijk nadeel van zijn sportieve daad ondervindt. Van de beschikbare anderhalf uur benut men ongeveer dertig minuten met destructie en haat, de rest van de tijd bestaat uit verzorging van de gewonden, voorhoofden van voorhoofden losweken, nekwervels weer op een rij zetten, tijd rekken, shirtjes scheuren en de meniscus zoeken.

De beide frontsoldaten, De Sutter en Mbokani, zijn het doelwit van cipiers met knotsen uit de tijd van de Neanderthalers, op het middenveld zuigen ze elkaar onder instemmend gejubel van de tribunes het bloed onder de nagels vandaan, de vakpers begint vakkundig aan een 'harde' wedstrijd' te denken.

Tackles en ellebogen
Ik wil hier weg. Kan nog niet: er wordt nog een 'analyse' van mij verwacht.

Het was de bedoeling om dit op het veld te doen. De VRT laat die optie varen. Ik pieker er ook niet over om me in de nabijheid van de patiënten uit het voetbalgesticht te begeven, ik ben wel goed voor de VRT maar niet gek.

In een hoek waar de bus van Anderlecht in wordt gemanoeuvreerd voor de veilige afreis, staat de camera opgesteld. Ik zie Mbark Boussoufa. Hij houdt zich aan de stam van een boom vast. Ik probeer in contact met hem te komen. Aan de betonnen randen van de tribunes en aan de dranghekken op de grond hangen supporters van Standard. De winnaars laten hun gekrijs met een allesverzengende haat op Boussoufa neerdalen met behulp van middelvingers aan hun gestrekte armen, die ze in duizendvoud als speren naar de gehate dubbele kaakbreuk en hersenschudding werpen, en werpen.

In de persruimte is iedereen het erover eens dat het een slechte match was. Volgende keer beter. Luik viert de heuglijke gebeurtenis en Anderlecht aanvaardt de nederlaag.

Manager Herman Van Holsbeeck de volgende dag op een persconferentie: "Dit is wellicht de zwaarste dreun voor Anderlecht in tien jaar tijd. Het feit dat Standard weer kampioen van België is, is hard om te aanvaarden. Ze hebben ons ingehaald als topclub. Misschien heeft Standard zelfs een voorsprong, maar het is nu aan Anderlecht om te tonen dat de revival van Standard maar een kwestie van tijd is."

Herman Van Holsbeeck neemt geen vakantie, hij werkt aan plan B. Standard ligt dolgelukkig op koers in de race van de voetbalratten. Er werd, behalve een gelukstelegram voor de fiere kampioen, niets uit de burelen van de BVB vernomen. Het voetbal is ziek, de uitwas al lang een gewoonterecht.

De scheidsrechter staat bij een corner, ziet ellebogen, verwurgingen, keepervuisten die het hoofd van een spits proberen te scheiden, eindeloos gesjor aan shirtjes en besluit de tien strafschoppen maar niet te geven. Spelregels? Je blijft bezig. Hij laat ze begaan en de acceptatie van het gedrocht dat ooit the glory game was, wordt weer groter.

Ziek voetbal. Verliezen is een vernedering. Winst de financiële levensader. De commentaren na Standard-Anderlecht gaan niet over het opvallende gebrek aan techniek en spelopvatting van beide elftallen, de balans wordt besproken.

Standard zou met de Europese bonus van 15 miljoen euro een grote voorsprong op Anderlecht hebben genomen. Het zal wel. Vecht en ziek maar door, hijs je met de tackle en de elleboog Europa in. Mijn advies: bestudeer de absolute top. Drogba en Ballack. Deze zwaar betaalde zenuwpatiënten van Chelsea vervoegden zich onlangs in en na de halve finale van de Champions League tegen Barcelona met woord en gebaar bij de scheidsrechter. Die ogen. Topvoetbal. Daar valt voor die van Anderlecht en Standard nog wat te leren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234