Woensdag 18/05/2022

Stadsnomaden op zoek naar zichzelf

Uniek kun je de formule van Stadsnomaden niet langer noemen. Tegenwoordig programmeert elk zichzelf respecterend festival wel een of ander stadsparcours langs diverse locaties en voorstellingen. Nieuw is wel nog steeds het werk dat op het weerkerende traject op Theater Aan Zee gepresenteerd wordt. In Stadsnomaden-1 gaat het om drie monologen over de eenzame zoektocht naar een zinvolle levensinvulling.

Oostende

Van onze medewerker

Wouter Hillaert

Dat de monologen nagenoeg kakelvers zijn, heeft zijn consequenties. Je ziet de acteurs nog erg zoeken naar hun tekst en naar zichzelf. In een ontspannen en publieksnabije formule als Stadsnomaden is dat gelukkig meer charmant dan pijnlijk. Wat wel spijtig opvalt, is dat de locaties voor dit eerste traject niet echt een meerwaarde bieden aan de teksten die er gespeeld worden. Het zijn gewoon drie achterafplaatsjes, verspreid over de Oostendse binnenstad. Je komt er langs in een intiem groepje van een dertigtal toeschouwers.

Eigenlijk past alleen de schrale kelderruimte onder de Veilingszaal in de Alfons Pieterslaan bij de uitgebeelde situatie. De elektriciteitsbuizen steken verloren uit de brokkelbakstenen muur. Hier speelt Pieter Genard Holosofie, een tekst gebaseerd op Dostojevski's Aantekeningen uit het ondergrondse. Die aantekeningen worden ook heel letterlijk genomen. Genard begint zijn lange monoloog met op een schoolbord aan de wand een doolhof van te hoge muren te krijten. "Als je in zo'n situatie verkeert, kun je kiezen. Of je stopt voor de muren, of je probeert er vergeefs over te komen." De lijnen zijn uitgezet. Holosofie gaat over een man die niet weg raakt uit zijn passieve denkerstoestand.

Handelen lukt hem nog minder dan communiceren. Als een moderne Hamlet in een grootstadsmilieu probeert hij eerst wraak te nemen op een zelfbewuste sales manager, om vervolgens zijn tanden stuk te bijten op het hoertje Lisa. Zij kwetst hem door te zeggen dat hij spreekt als een boek. Dat dóét Genard dan ook. De acteur was onlangs nog een erg goede zoon van Creoon in Antigone's Antigone, maar heeft zijn nadrukkelijke speelstijl hier te weinig kunnen dimmen. En dat vloekt met de intieme sfeer in het keldertje. Bovendien wil er te veel verteld worden, en blijven de gekozen tekstfragmenten uit Dostojevski te zeer afzonderlijke stukken zonder coda. Echt boeiend zijn uiteindelijk enkel Genards filosofische bordschema's.

Als je even later in een andere duistere (garage)ruimte Laura van Dolron van Het zesde bedrijf haar zelfgeschreven In the prime of their lives ziet aanvangen, lijkt het van hetzelfde laken een broek te worden. De Nederlandse actrice bespeelt theatraal een vergelijkbare thematiek van neurotische lamlendigheid. Maar snel verdiept zich dat tot een originele en poëtische vertelling over een jonge vrouw die toch haar eigen plaats en levenszin ontdekt. Ze doet dat in fantasievolle ontmoetingen met Amerikaanse beroemdheden als Lennon, Luther King en Kennedy. Met de eerste deelt ze een intense tongzoen, terwijl de tweede haar glimlachend haar levensdroom leert inzien. Van Dolron weet daarbij als geen ander met woorden hele schilderijen te schetsen. Je ziet ze zo voor je, omdat ook het spel hier de juiste toon treft én dynamisch blijft golven tussen versnelling en verstilling. Uit In the prime of their lives kom je buiten op je gevoel.

En dat verbetert alleen maar als het parcours daarna nog een verdieping hoger gaat, naar een zonlichte bovenkamer in Theater De Illusie. De korte tekst van Raven Ruëll die Joris Van den Brande er opvoert, contrasteert mooi met de twee stadsnomadische monologen van Genard en van Dolron. In het centrum staat een honkvaste boer. Hij is zijn land, zijn schup en zijn beesten. Maar hij takelt af, tot alleen nog maar witte huid. Allerlei anekdotische herinneringen aan vroeger scheren door de tekst als zwaluwen over een pasgeploegd veld. Kriskras, voortdurend op een nieuw spoor. En dat werkt. Van den Brande hoeft enkel maar op een stoel te zitten. Zijn snelle zinnen groeien vanzelf uit tot een nostalgisch portret van de vergeefse strijd tegen de tijd. Je heft achteraf in het café van De Illusie het glas op al dat moois en wordt daarna weer zelf een stadsnomaad, holderdebolder naar de volgende voorstelling op Theater Aan Zee.

WAT: Stadsnomaden-1 WIE: Pieter Genard, Laura van Dolron / Het zesde bedrijf en Raven Ruëll en Joris Van den Brande. WANNEER EN WAAR: Vandaag nog om 14.30 en 20 uur, vertekkend van het Feest- en Kultuurpaleis op het Wapenplein in Oostende. Later deze week nog Stadsnomaden-2 en Havennomaden. Info en tickets: www.theateraanzee.be en 059/70.11.99.ONS OORDEEL: Twee mooie voorstellingen op drie is een mooi resultaat, maar de functie van de locaties in dit Oostendse parcours moet eens herbevraagd worden.

Jammer genoeg bieden de locaties niet echt een meerwaarde aan wat er gespeeld wordt

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234