Woensdag 01/02/2023

Staande ovatie voor uitmuntende solisten

opera

'norma' van bellini concertant in de vlaamse opera

Het is niet verantwoord om een eminent dramatische opera als Bellini's Norma niet op het toneel maar als concertuitvoering te brengen. Behalve in één geval: wanneer de uitvoerders erin slagen om het hele dramatische verloop, de innerlijke tweestrijd van de personages, de woede van het volk en de uiteindelijke loutering voor je innerlijke oog te laten voorbijtrekken. In de Vlaamse Opera zijn ze er bijna in geslaagd.

Gent / Van onze medewerker

Stephan Moens

Nochtans begon de voorstelling onder een slecht gesternte. De tenor die Pollione zou zingen, César Hernandez, werd na de generale repetitie ziek en moest in allerijl vervangen worden. Tot overmaat van ramp werd ook de Norma van de avond, Michèle Crider, geplaagd door een verkoudheid. Zij liet zich haar roldebuut niet ontstelen en zong wel: met veel inspanning maar zeker evenveel overtuiging. Crider hadden we in Amsterdam al kunnen bewonderen als een mooie, lyrische Aïda (samen met Amelia zowat haar belangrijkste rol); nu zet zij diezelfde middelen in voor Norma. Zij maakt er een innerlijk psychodrama van dat de middelen van het belcanto gebruikt om de emotionele reacties van het personage - geluk, angst, boosheid, tweestrijd, beslistheid - uit te drukken. Wie gedacht had dat het hoogtepunt van de rol bij Casta diva, dus in het begin van de opera, ligt, overtuigt zij met die queeste door de gevoelens van het tegendeel. Haar gezondheidsproblemen overklast zij overigens met haar soevereine techniek. Tegenover haar staat met Carmen Oprisanu een Adalgisa die uit een heel ander hout gesneden is. Zij interpreteert haar rol veel meer vanuit haar functie in het drama, reageert alert op elke ontwikkeling en past haar zanglijn sterk in functie van de tekst. Dat is als het ware een modernere, meer op het theater gerichte opvatting van wat een belcanto-opera kan zijn. De confrontatie tussen die twee karakters zorgt met name in het duet bij het begin van het tweede bedrijf voor een hoogtepunt van de avond: hier kun je niet anders dan meeleven met de strijd tussen vriendschap, passie, jaloezie en vergeving.

Zoran Todorovich, die zonder orkestrepetitie insprong voor Hernandez, is als Pollione een bijzonder aangename verrassing. Je kunt hem verwijten dat hij soms wat te lang tussen forte en fortissimo blijft hangen maar daar - en vooral in het middenregister - klinkt zijn tenor ook het indrukwekkendst: stevig, helder, goed gefocust en duidelijk gearticuleerd. Het duet met Adalgisa op het einde van de eerste scène met de ontroerende, tedere uitnodiging van Pollione Vieni in Roma, maken beiden tot een echt theatermoment.

Enzo Capuano (Oroveso) is dan weer een schoolvoorbeeld van een nobele bas met een lichte ruwheid die de perfect volgehouden zanglijn karakter geeft. De kleine rollen zijn met Eric Raes (Flavio) en Deborah McClung (Clotilde) adequaat en geëngageerd bezet.

Van Bellini's orkestpartijen wordt vaak ten onrechte beweerd dat zij niet veel meer zijn dan georkestreerde arpeggio's. Het zou te ver leiden te beweren dat Massimo Zanetti die mening toegedaan lijkt; toch haalt hij zeker niet alles uit de partituur wat erin verborgen ligt. Sommige details weet hij mooi te onderstrepen maar veel meer mogelijkheden tot differentiëring - die dimensies zouden kunnen toevoegen aan het emotionele verhaal - laat hij liggen. Grote ensembles bouwt hij mooi op; met name de meest effectvolle, zoals de beroemde koorscène "Guerra, guerra!". Het is echter een teken aan de wand dat die scène meer indruk maakt dan de veel moeilijker en rijker geschakeerde finale. Ook het koor, akoestisch bijzonder ongunstig opgesteld achter op het Gentse toneel, geeft hij niet de impact die het in deze opera kan hebben.

Na afloop volgt een staande ovatie zoals je ze in de Gentse opera niet vaak ziet, zonder twijfel aan het adres van de uitmuntende solisten.

WAT: Norma van Vincenzo Bellini WIE: Solisten, koor en orkest van de Vlaamse Opera onder leiding van Massimo Zanetti WAAR EN WANNEER: Gent, Vlaamse Opera, 20 januari. Nog uitvoeringen in Gent op 22 en 25 januari om 20 uur en op 27 januari om 15 uur; in Antwerpen (Koningin Elisabethzaal) op 29 en 31 januari om 20 uur en in Brussel (Paleis voor Schone Kunsten) op 3 februari om 20 uur ONS OORDEEL: Massimo Zanetti haalt hij niet alles uit de partituur wat erin verborgen ligt. De solisten kregen dan weer terecht een staande ovatie.

Vlaamse Opera slaagt bijna in zijn opzet

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234