Woensdag 03/03/2021

interview

St. Vincent legt ziel bloot op vijfde plaat: "Seks en humor zijn mijn wapens"

► Voor haar nieuwe plaat gebruikt St. Vincent fluokleuren. ‘Vrolijk en opgewekt, maar als je er dieper op  ingaat, word je er bijna manisch van.’
 Beeld Nedda Afsari
► Voor haar nieuwe plaat gebruikt St. Vincent fluokleuren. ‘Vrolijk en opgewekt, maar als je er dieper op ingaat, word je er bijna manisch van.’Beeld Nedda Afsari

Tussen drugs en droefenis pendelt St. Vincent op haar vijfde plaat. Maar Masseduction weifelt ook tussen seks en sleazy double-entendres. Dat ook een gesprek met Annie Clark een mindfuck zou zijn, hadden we evenwel niet verwacht.

Het is een zeldzaam zonovergoten dag in Londen. Een Perzisch prinsesje in elegante chador tikt ons in de lobby van een opnamestudio op de schouder. Ze gebaart ons haar te volgen. Het kost moeite om de gezwind zwevende verschijning te volgen. Ze doet er nurks het zwijgen toe, ook wanneer ze ons verplicht om een loods met afgebladderde schuurdeuren binnen te stappen.

Een roze stift houdt ze omhoog: “What happens in the box, stays in the box”, staat te lezen op een reusachtige poster met de beeltenis van St. Vincent. Daarna gebaart ze dat we een piepklein deurtje in een doos van vier op vier moet binnengaan. Het voelt aan alsof we zoals Alice in Wonderland door de konijnenpijp moeten.

Binnen wordt het pas echt bizar. In een rozerood geverfde ruimte treffen we Annie Clark aan achter een tafeltje, in een beeldige zwarte galajurk met gepofte mouwen. Een onnozele Dame Edna-bril rust op haar bleke neusje. Met beide handen houdt ze een tas thee vast. Ze zal er geen enkele keer van nippen. Het zweet breekt ons letterlijk metéén uit in deze claustrofobische kubus. De muren van de verduisterde ruimte zien we in volle vaart op ons afkomen. Het decor doet bovendien denken aan een droomsequentie uit Twin Peaks, wat niet helpt als je nét de gestoorde achtste aflevering van de laatste reeks hebt gezien.

Peepshow van verlangens

Het is pas wanneer we aan het eind van het interview bekennen dat het zweet al een half uur over onze rug gutst, dat ze even uit haar rol valt. “Shit! Dit was maar als grap bedoeld,” verontschuldigt ze zich. “Ben je opgelucht dat ik je tenminste niet heb vermoord in Twin Peaks-stijl? Maar ik moet eerlijk te zijn: op papier vond ik dit idee ook beter. Pas nu besef ik dat ik nog twee dagen in deze bloedhete ruimte moet zitten. The joke is on me, I guess.”

De motivatie voor haar theatrale aanpak? Annie Clark is bijzonder timide en overdreven zelfbewust, maar in St. Vincent vond ze een personage dat ze moeiteloos kan kneden naar haar wens. Al heeft dat ook zijn nadelen. “Vooral in mijn oudere songs,” verzucht ze. “Ik was altijd overtuigd dat ik transparant en moedig klonk op mijn vorige platen. Maar ik maakte te veel songs nodeloos complex. I was cockblocking my own emotions.

Dat is vandaag anders. Masseduction is een peepshow van verlangens, verslaving en zelfmoord. Een verrassende zet voor een artiest die zichzelf de voorbij jaren tegen wil en dank geëtaleerd zag in tabloids, door haar (veronderstelde) relaties met Cara Delevingne en Kristen Stewart. “Ik leg mijn ziel en zaligheid bloot op deze plaat,” gelooft ze, al weigert ze halsstarrig om al te diep in te gaan op sommige songteksten. Zoals in het geval van ‘Young Lover’, waarin ze iemand levenloos aantreft in bad, gestorven door overdosis. De dood sluimert trouwens vaker rond als Fremdkörper op Masseduction, waarin erotische synthpop de plak zwaait.

Treurige tweelingen

Op ‘Happy Birthday, Johnny’ geeft ze zich pas na aandringen een beetje gewonnen. We vragen haar of het een vervolg is op haar oudere songs, ‘Prince Johnny’ en ‘Marry Me’. Ze schrikt even. “De song ‘Prince Johnny’ was een liefdesbrief aan een tragische, decadente mens, die ik kende,” zegt ze zacht. “Iemand die ik in downtown New York heb leren kennen, in de scene waar freaks, weirdo’s en queers zichzelf konden zijn. Het gaat niet goed met hem. Maar ik praat er niet graag over, omdat het al gauw zou klinken alsof ik hem veroordeel. Terwijl ik zélf ook altijd op de vage grens van zelfdestructie balanceer.”

De songs op deze plaat zijn tweelingen, verandert Clark meteen van onderwerp. Het sentimentele ‘New York’ en broeierig sexy ‘Los Ageless’ - mijn ode aan Peter Pan-land! - zijn bijvoorbeeld broertjes van elkaar. Mijn hart en hoofd liggen in New York, maar ik bouwde een studio in L.A. omdat ik verliefd ben op de muziekscene met Kamasi Washington en Soundwave - die trouwens allebei op ‘Pills’ meespelen (net als Delevingne die je in het refrein hoort zingen; gva). Andere songs zijn minder duidelijk verwant met elkaar. Maar dat moet de luisteraar zelf ontdekken.”

Dit is haar treurigste maar meest sexy plaat ooit, denkt ze. “Als je luistert naar de muziek, hoor je de fluorescente albumhoes als het ware. Het lijkt vrolijk, opgewonden en opgewekt. Maar als je dieper ingaat op de kleur, zijn de fluokleuren op Masseduction zo agressief voor je ogen dat je er manisch van wordt. Manic panic! Verder zijn seks en humor mijn wapens in de songs. Zo gaat 'Savior' over hoe ongezond wederzijdse projectie kan zijn in een relatie, maar ik vermom het als een verhaal over sadomasochisme met nonnen (lacht). ‘Pills’ klinkt ook als dolle pret: “Pills to grow, pills to shrink, pills, pills, pills and a good stiff drink/ Pills to fuck, pills to eat, pills, pills, pills down the kitchen sink.” Toch gaat die song over een kortstondige, weinig glamoureuze periode van uitspattingen en idiotie. Toen ik eindelijk stopte met touren, werd het me ineens allemaal te veel. Toen heb ik even geëxperimenteerd met... zelfmedicatie, zeg maar.”

null Beeld rv
Beeld rv

Beter gehaat dan middelmatig

Tien jaar geleden had ze het nooit durven toegeven, maar vandaag vindt Clark het een prettige gedachte dat mensen haar net zo lief zullen haten als beminnen om deze plaat. “Vroeger wilde ik iedereens appreciatie voelen. Maar nu weet ik dat je beter ook gehaat wordt, dan mediocre te zijn.”

Na het interview kunnen de luitjes van het label hun lol niet op, wanneer ze me lijkbleek en bezweet zien terugkeren. Heeft ze haar voorgeprogrammeerde antwoorden gespeeld? “Nee? Goed zo. Dan heb je blijkbaar geen onnozele vragen gesteld,” lacht één van de mensen uit haar entourage. “Elke keer wanneer iemand haar een banale vraag voorschotelt, tikt ze op een toets, en krijgt die een voorgekauwd antwoord. Ja, Annie is een beetje… eigenaardig.” Mooi zo, denken we op weg naar huis. St. Vincent is een speelse freak. En Annie Clark? Eigenlijk ook. Eindelijk is ze transparant geworden.

Masseduction verschijnt vrijdag bij Caroline Benelux.

St. Vincent speelt 23/10 in de AB, Brussel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234