Donderdag 23/09/2021

Sprenkelen met hoogstandjes

Bakken en braden op de tweede dag van Rock Werchter. Op de wei was er alleen liefde en muziek. Met een mooi eerbetoon aan de dinsdag overleden Thé Lau, vuurwerk van alt-J en Ibeyi en een zeer strakke set van Balthazar. De topmomenten op een rij.

Dat niemand weet hoe die kerels van alt-J eruitzien, laat staan hoe ze heten, houdt hen niet tegen om The Barn te overrompelen met een uitgekiende lichtshow en een snoeihard geluid. Wat alt-J zo verliest aan betovering, wint de band aan overtuiging. Zelfs de moeilijkere nummers uit hun tweede album houden zo de aandacht vast. Maar het indrukwekkendst blijven toch 'Fitzpleasure', 'Taro', 'Matilda' en 'Tessellate': kunstige vlechtwerkjes van folk, prog en dubstep die je hoofd, hart én benen aanspreken. En de onwaarschijnlijkste meezingers van Werchter. Deze anonieme acolieten zijn voorgoed uit hun schuchtere schulp gekropen.

Gavin James kreeg de hele Barn 's middags mee aan het zingen en klappen. Tour de force voor een onbekende rosse Ier, die moederziel alleen met zijn akoestische gitaar op het podium stond. Wie triest was omdat Ben Howard ziek afzegde, vond bij deze James de ideale antidosis. Hij zong met de ziel op de tong. En was stomverbaasd dat Werchter niet alleen luisterde, maar ook massaal meezong met 'The Book Of Love'. Wie naar The Barn kwam, sloot Gavin James een beetje in zijn hart.

Wat was dat opstandige bonken tegen ons middenrif toch? Een acute hartaanval? Waren het de beats van The Chemical Brothers die een dag later nog zijn blijven weergalmen in onze borstkas? Nee, het was een hevig opflakkerende ontroering die zich van ons meester maakte, bij de finale van Death Cab For Cutie. 'Soul Meets Body' kon je zo van een paard bliksemen, en 'Transatlanticism' zocht zich een weg doorheen vier hartkamers.

Alleen 'I Will Follow You Into The Dark' ontbrak op het appel, om een hattrick én vijf sterren te verzekeren. Ook mooi: frontman Ben Gibbard die tussen twee songs "It's a proud day to be American!" roept. "Eindelijk is het homohuwelijk gelegaliseerd in héél Amerika. About! Fuckin'! Time!"

Bijzondere intimiteit

Het hoofdpodium in plaats van The Barn? Geen twijfels.

Balthazar speelde een uiterst strak concert, dat opsteeg als een drietrapsraket. De viool van Patricia Vanneste zette 'Decency' in, waarop de groep haar vervoegde. Kundig in het zwart, als één front tegen de rand van het podium geplakt. 'Then What'? Dan speel je Rock Werchter plat. Het blijft misschien verbazen voor een groep zonder frontman. Maar de vijf uit Kortrijk hadden én de songs én de kwaliteit. "Ziek zijn is goed! Veel beterschap aan Ben Howard", knipoogde Jinte Deprez. Waarna de band met nieuwe single 'Bunker' nog hechter en hoger ging spelen. Vijf stemmen klonken als één.

De massa kwam toegestroomd om mee te klinken op 'Blood Like Wine', en met 'Fifteen Floors' volgde ook een aanslag op ieders heupen. Op Pukkelpop 2014 had Balthazar een confettikanon bij, op Rock Werchter 2015 sprenkelden ze muzikale hoogstandjes.

Eerdere passages op Rock Werchter illustreerden al dat Of Monsters And Men het soort groep is dat je live moet zien om écht te snappen wat ze zo bijzonder maakt. En inderdaad: de stemmen van Nanna Bryndís Hilmarsdóttir en Ragnar Pórhallsson blenden prachtig bij elkaar. Zelfs op zo'n groot podium slaagde het negenkoppige gezelschap erin om een bijzondere intimiteit te scheppen. Ook al ging de muziek soms voluit, en ademen de songs genoeg energie om een festivalweide bij de les te houden. En als de teksten soms wat triest waren, brachten 'King And Lionheart' en de wereldhit 'Little Talks' zoveel joie de vivre dat dat ruimschoots werd gecompenseerd. Geen evident concert, maar wel heel mooi. Net als het eerbetoon aan Thé Lau, dat de organisatie meteen nadien inlaste op de videoschermen aan de main stage. Hem postuum nog één keer 'Iedereen Is Van De Wereld' zien zingen op zijn geliefde wei...Krop in de keel.

Ze werden geboren in Cuba, groeiden op in Frankrijk en verenigden het beste van die twee werelden: Franse naïvité en Cubaanse charme omarmden elkaar in de innig mooie liedjes van Ibeyi. De tweelingzussen Lisa (ontplofte afro) en Naomi (vlechtjes) Diaz verbonden de aloude Yoruba-traditie met hedendaagse hiphop, waardoor ze konden doorgaan voor de exotische nichtjes van CocoRosie. Na een aaibaar maar aarzelend begin kregen ze het fezelende publiek bij de les. "Don't be shy", spoorde Lisa de tent aan. Iedereen heupwiegde mee met de in stijlvol zwart gehulde zussen. Ibeyi in één woord? Ontwapenend.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234