Woensdag 26/01/2022

Speuren naar het paradijs

Fransen lijden aan zelfgenoegzaamheid en navelstaarderij op wijngebied: dat is een cliché dat bij veel amateurs leeft. Uit de praktijk blijkt dat steeds meer Fransen gulzig investeren in buitenlandse wijngebieden.

Tien jaar geleden was het volgende scenario nog mogelijk: een journalist van een wijnmagazine trok een Franse appellation binnen, ging rond de tafel zitten met een kwintet lokale, meestal sterk vergrijsde wijnboeren en proefde er tien chardonnays of sauvignons uit de hele wereld. Uit de reportage achteraf bleek vooral de mega-onthutsing bij de Fransen toen ze in hun glas lekkere zaken ontdekten die ze nog nooit in hun leven geproefd hadden: wijn uit Nieuw-Zeeland, Australië of Zuid-Afrika. Velen bekenden dat het de eerste keer was dat ze iets buiten de eigen regio in het glas kregen. Het waren reportages waarbij we teruggeflitst werden naar de jaren vijftig. Nu wordt er vaak grenzeloos gekeurd, vergeleken en even vaak gevloekt als men buitenlandse prijs-kwaliteitratio's afweegt tegen de eigen appellation of productie. Wijntechnologie, nieuwe vinificatieapparatuur en het Franse savoir-faire verspreidden zich in de jaren negentig wereldwijd, zodat ook dat strategisch voordeel voor de Franse wijnindustrie wegsmolt. Verder was er de generatie Lurtons, Dubourdieus en Rollands, die hun enologische knowhow snel buiten moederland Frankrijk exporteerden. Uiteraard zijn Franse wijnmakers altijd uitgezwermd, zij het niet op de massale schaal van de voorbije vijf à tien jaar. Eén van de klassiekste voorbeelden blijft baron Philippe de Rothschild, die in Californië een veelbesproken alliantie aanging met Robert Mondavi. In 1979 werd hun joint venture nog als 'a crazy experiment' bestempeld, maar het resulteerde in een baanbrekende wijnstijl. De De Rothschilds, met hun enorme kapitaalstromen, hebben altijd al haantje-de-voorste gespeeld in dit mix-proces. Ook Philippine, de dochter van de baron, investeerde in een Chileens avontuur. Zij ging scheep met de familie Gulisasti Tagle, wat Almaviva opleverde. Een project dat veel corporatistische geesten wakker schudde, want niet alleen bleek het plots mogelijk om topwijnen in Chili te produceren, maar het bleek ook een paleisrevolutie op de 'place de Bordeaux', tot dan een puur 'binnenlandse' aangelegenheid, toen de Chileense cru er werd verhandeld. Ook Eric de Rothschild deed zijn internationale duit in het familiezakje: Château Lafite-Rothschild flirtte met Chalone in Californië, investeerde in de winery Los Vascos (Chili) en Quinta do Carmo (Portugal). Edmond en zoon Benjamin de Rothschild creëerden onlangs de Rupert-Rothschild-partnership in Zuid-Afrika.

Het lijstje van Franse wijnmissionarissen is indrukwekkend. Verzekeringsgigant Axa Millésimes die zijn binnenlandse wijnportefeuille uitbreidde in Porto (Casa do Noval) en Tokaj, Hongarije. Paul Pontallier (directeur Château Margaux) en Bruno Prats (ex-Cos d'Estournel) die samen Vina Aquitana in Chili creëerden (Domaine Paul Bruno). Marnier Lapostolle (Casa Lapostolle in Chili), Anne Cointreau-Huchon (Morgenhof in Stellenbosch, Zuid-Afrika), Joseph Drouhin in Oregon, de Domaines Boisset in Uruguay (Viña Progreso), Michel Chapoutier in Australië, Christian Moueix in Californië (Dominus)... Zelfs de 'Nieuwe Nieuwe Wereld' is in trek bij de Fransen. Zo investeerde wijngroep Castel in 1994 in Marokkaanse wijngaarden rond Meknes en Boulaouane. Waarom zoeken Franse wijnmakers plots massaal hun heil buiten de eigen appellatiegrenzen? Uiteraard zijn er fiscale motieven. Wie in Frankrijk een familiedomein wil uitbreiden, zit ofwel gevangen in een AOC waar de wijngrond peperduur is en niemand percelen wil verkopen, of botst tegen een hoge belastingmuur. De belastingdruk dwingt veel Franse eigenaars richting buitenland.

Vaak is zo'n internationale investering strategisch. Een domein dat zich lokaal inplant, opent ook de deuren van deze markt. Het snoepje is de grotere vrijheid als wijnmaker. Hoe graag de Fransen ook hun 'terroir' en appellation d'origine verdedigen, toch is deze regelgeving een administratief korset. Wijnmakers die inventiever willen omspringen met eiklagering of uitdagende druivenblends willen uitproberen, blijven in eigen land vaak op hun 'dorst' zitten. Als je ergens, los van Europese regelneverij, naar hartenlust kunt bijplanten, niemand je vertelt welk percentage van welke druiven je moet/mag assembleren, je kunt irrigeren indien nodig, bovendien vaak de arbeidskost vooroorlogs laag blijkt, de etikettering een stuk vrijer kan gebeuren en je bovendien vinificatietechnieken mag gebruiken waarvoor je in Frankrijk publiekelijk gelyncht wordt, wordt de bekoring meteen duidelijk. Kortom, dit is nog maar het startschot.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234