Vrijdag 20/05/2022

Speurder lost 27 jaar oude zaak op negen dagen voor pensioen

Negen dagen voor zijn pensioen heeft de Gentse flik Roger Van Hyfte (64) de oudste verdwijningszaak ooit opgelost: deze van Ivan Van Heirseele, een 40-jarige elektricien die in de zomer van 1983 thuis vertrok en nooit terugkeerde. Van Hyfte en een collega legden de link tussen de verdwijning en een verroest autowrak met menselijke resten dat begin deze maand werd opgevist uit het kanaal Gent-Terneuzen.

Gezonken autowrak leidt commissaris Van Hyfte naar in 1983 verdwenen elektricien

‘Zo'n zaak oplossen: dat geeft voldoening, zelfs nog na al die jaren’, zegt Van Hyfte. ‘Eindelijk weet zijn dochter waar haar vader al die tijd was’.

Een hoopje verwrongen en verroest staal, amper 60 centimeter hoog. Ooit was dit een auto. Een Fiat, verklapt het logo op het stuur. “Hiermee moesten we het dus doen: met een overvaren autowrak dat volledig onder de mosselschelpen zat en vol slib stak”, wijst commissaris Van Hyfte naar een hoopje zand en steengruis naast de auto. Tijdens het spoelen en zeven van die blubber vonden de speurders menselijke resten: een dijbeen, een onderkaakbeen, vier ruggenwervels, de schouders en een vingerkootje. Roger Van Hyfte en zijn collega Luc François stonden op woensdag 7 juli ‘met wacht’ toen dit wrak uit het kanaal Gent-Terneuzen werd gevist. Dus erfden zij de auto. Maar de Fiat gaf aanvankelijk zijn geheimen niet prijs. Er waren nergens boorddocumenten te vinden. En zelfs het nationale computersysteem van de politie liet de ervaren rechercheurs in de steek: nergens was er sprake van een verdwijning met een oude Fiat.

Het duurde zelfs een hele dag voor het plaatje met het chassisnummer boven het rechtervoorwiel werd blootgelegd. En daar stelde zich meteen een nieuw probleem: slechts twee letters waren leesbaar. Dat losten ze een dag later op met moderne technieken. De laatste gekende eigenaar bleek Ivan Van Heirseele, een elektricien uit Wachtebeke. “Die naam zei me niets. Hij was ook in 1986 geschrapt uit het bevolkingsregister”, zegt Van Hyfte. Dus trok de commissaris naar Wachtebeke. “Ik heb daar gesproken met de oudste agent in dienst. Hij herinnerde zich de naam Van Heirseele niet en vond er geen dossier van terug. Dat is niet zo verwonderlijk. Meer dan twintig jaar geleden bestond de Cel Vermiste Personen nog niet. Dergelijke dossiers werden toen niet minutieus bijgehouden en er bestonden ook nog geen computers om alles in op te slaan. We botsten dus op een muur. Frustrerend.”

Dus zocht Van Hyfte naar familie. Eerst belandde hij bij de broer van Ivan Van Heirseele, die enkel kon zeggen dat Ivan in de zomer van ’83 plots was verdwenen. De dochter van Ivan Van Heirseele wist meer. Danielle Van Heirseele (46) zei dat ze destijds zijn verdwijning aangaf. Volgens haar boterde het al een hele tijd niet meer tussen haar moeder en vader toen hij in de avond van 20 augustus 1983 thuis wegreed met zijn Fiat 127. Waarheen? Dat weet niemand. Zijn vrouw lag in bed. Het was Danielle die zich ’s anderendaags zorgen maakte toen ze haar vader belde op zijn werk, staalbedrijf Sidmar, om af te spreken voor een etentje. Ivan Van Heirseele was niet op zijn werk geweest. Sindsdien ontbrak elk spoor.

In het slib in de Fiat vonden de speurders naast een muntstuk van 1 Belgische frank ook een schoen. Een zwarte gevlochten herenschoen, maat 43. En een zilveren horloge. Van Hyfte legde de spullen voorzichtig voor aan dochter Van Heirseele. “‘Papa droeg altijd gevlochten schoenen’, zei ze. We wisten genoeg. Een DNA-test moet de identificatie nu alleen nog bevestigen.”

Hoe Van Heirseele in het water belandde, blijft onduidelijk. “Misschien viel hij in slaap. Of week hij uit voor een dier op de weg? Het kan allemaal. Aan de stand van de voorwielen konden we zien dat hij nog aan zijn stuur naar links heeft gedraaid. Van een misdrijf is alvast geen spoor terug te vinden in dit wrak.”

Van Hyfte zegt dat hij blij is dat hij op enkele dagen van zijn pensioen nog zo’n dossier opgelost kreeg. “Ik ben content voor mezelf. Een dossier oplossen: dat doet altijd deugd. Ik ben ook blij voor de dochter van die man. Eindelijk weet ze na al die jaren waar haar vader was. Nu kan voor haar de verwerking beginnen”, zegt Van Hyfte. Hij begeleidde dochter Van Heirseele al naar de plaats waar het wrak werd bovengehaald. De commissaris raadt haar ook aan om het wrak met eigen ogen te gaan bekijken. “Anders blijft ze misschien met vragen zitten.”

Vermoedelijk was dit het laatste dossiers die Van Hyfte in zijn 42-jarige politiecarrière oploste voor hij met pensioen gaat. “Het is welletjes geweest. Maar pas op: ik heb altijd graag bij de politie gewerkt. En wie weet wat er nog komt. Morgen ben ik opnieuw van wacht. Als het komt, komt het. Ik wens te presteren en te werken tot mijn laatste uur.”

Nochtans wou Van Hyfte vroeger eigenlijk dokter worden. “Maar thuis hadden mijn ouders het geld niet voor zo'n studie”, zegt hij. Vader Van Hyfte was vlasarbeider, moeder huisvrouw. En ze wilden dat hun zoon voor een job met zekerheid koos. Zoals zijn oudere broer, die bij de politie was. “Dus werd ik maar politieman”, lacht Van Hyfte. “In het begin was ik verkeersagent en controleerde ik vrachtwagens aan de Dampoort. Daarna ben ik met de motor gaan rijden. Eén keer ben ik daarbij in een schietpartij beland, tijdens een achtervolging waarbij mijn collega half werd overreden. Ik heb mijn pistool leeggeschoten op die auto. De chauffeur is uiteindelijk gestopt. Hij trachtte te vluchten omdat hij gedronken had.” Na tien jaar gaf Van Hyfte zijn politiemotor op. “Mijn baas vond dat ik iets anders moest doen, zonder duidelijke reden eigenlijk. Ik belandde bij de recherche en was daar aanvankelijk heel kwaad om. (lachje) Nu niet meer.”

„Ik heb allerlei onderzoeken gedaan: overvallen, zedenfeiten, moorden, drugs, alles. Ik heb veel gewerkt. Vaak ’s avonds ook, en in het weekend. Ze hebben me thuis meer dan eens moeten missen. Maar ik heb ook heel wat zaken tot een goed einde gebracht. En zonder verwijt: sommige collega’s vieren een succesvolle afloop door naar het café af te zakken. Ik niet. Ik ging altijd snel naar huis.” Toch waren het niet allemaal successen. “Ik heb op moorden gewerkt die ik ondanks alle inspanningen nooit heb kunnen oplossen. Dat is moeilijk te aanvaarden. Je blijft zoeken en neemt die dossiers mee naar huis. Dan duw je er ook nog dat laatste druppeltje zweet uit. Vergeefs.”

“Schrik heb ik nooit gehad. Ik probeer altijd kalm te blijven. Ik ben vroeger nog geregeld opgeroepen geweest voor een nachtelijk alarm in een supermarkt. Daar loop je dan tussen de rayons, met een collega met een getrokken dienstwapen. Ik hield mijn hand nooit aan mijn wapen. Ik vond dat maar gevaarlijk. Ik heb het nog geweten: dat een collega struikelde en per ongeluk een schot loste. Wat als je dan een gangster tegenkomt? Dan moet je niet meer beginnen te praten hé.”

“Misschien dat ik het politiewerk wel ga missen”, zegt Van Hyfte. “Maar ik voel ook dat mijn tijd gekomen is. Op mijn 64 heb ik iets meer nachtrust nodig dan vroeger. Ik ben genoeg van huis weg geweest. Het is tijd voor iets anders: om trompet te spelen bijvoorbeeld. En ik moet thuis dringend wat klusjes uitvoeren. (knipoogt) Dat is er de laatste dertig jaren niet van gekomen. Misschien schrijf ik ooit wel een boek over mijn politiewerk.”

De opvolging is overigens verzekerd. “Mijn dochter Hilde werkt ook bij onze recherche. Bij de sectie geweld. Ze doet het goed. Heel goed. (glundert) Ik ben trots op haar.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234