Zaterdag 24/10/2020

Spettert nog veel meer

Om een nieuwe versie van een film te maken, moet je van oordeel zijn dat je het origineel kunt verbeteren. En daar is Luca Guadagnino, onder meer dankzij een ijzersterke Matthias Schoenaerts, met verve in geslaagd.

Guadagnino geeft toe dat hij niet zo'n fan was van La piscine van Jacques Deray, een cultklassieker uit 1969 die nochtans hoog aangeschreven staat. De film is een interessante karakterstudie vol sfeer en esthetiek, en tegelijk een reflectie over lust en jaloezie. Het verhaal van de erotische thriller speelde zich af in een exclusieve villa in Saint-Tropez waar twee mooie mensen hun idylle verstoord zagen door een onaangekondigd bezoek.

Guadagnino verplaatste de actie naar Pantellaria, een vulkanisch rotseiland tussen Sicilië en Tunesië. Minder exclusief qua locatie, maar dreigender en visueel uitdagender. En de villa is even indrukwekkend. Net als in het origineel staat het zwembad centraal.

Guadagnino noemde zijn film naar het gelijknamige schilderij van David Hockney, waar het zwembad in de zon ligt te schitteren en glanzen, maar het opspattende water laat vermoeden dat wat onder het oppervlak zit lang niet altijd zo blinkt. Dat was ook wat La piscine al zei.

Tegelijk was de film niets meer dan een serie mooie beelden waarin vier waanzinnig fotogenieke mensen in een prachtige setting en exquise kostuums of verrukkelijk naakt over het scherm flaneerden. Wat de befaamde André Courrèges in het origineel deed, mocht Raf Simons met de ontwerpen in de adaptatie doen.

Acteurs Alain Delon en Romy Schneider hadden elkaar vier jaar niet gezien toen ze destijds aan de opnames van La piscine begonnen. Ze hadden eerder een relatie gehad en het was Delon die er Schneider absoluut bij wou. Want regisseur Jacques Deray wou aanvankelijk liever Angie Dickinson, of Monica Vitti.

Op redacties van glossy's, society- en roddelbladen zat men te watertanden. En daar dan bovenop het kindvrouwtje Jane Birkin, die een jaar voordien een enorm schandaalsucces had gehad toen ze zo geil "Je t'aime moi non plus" kreunde, samen met die oude viezerd Serge Gainsbourg.

De speciale geladenheid die het origineel had omwille van de casting kan A Bigger Splash niet hebben. Ook al laat Guadagnino evenzeer vier heel mooie mensen op het scherm los. Ze brengen geen achtergrondverhaal mee, zoals hun voorgangers. Behalve misschien Dakota Johnson, die als kleindochter van Tippi Heddren, en dochter van Don Johnson en Melanie Griffith uit een filmdynastie komt. En net als Birkin destijds, had ze een beetje schandaal aan haar vel plakken na haar hoofdrol in Fifty Shades of Grey.

Tilda Swinton is een schitterende actrice, maar kan qua looks en uitstraling niet tippen aan Romy Schneider. Vandaar ook dat haar personage meer verhaal nodig heeft. In het origineel was Marianne een journaliste die het werk voor de liefde had ingeruild en het geld zichtbaar niet nodig had. Guadagnino wou van zijn Marianne aanvankelijk een actrice maken. Maar toen liet zijn muze, Tilda Swinton, hem weten dat ze even geen zin had om te praten.

Hynde meets Bowie

Guadagnino werkt al meer dan 20 jaar samen met Swinton. Hun vorige samenwerking Io sono l'amore maakte wereldwijd furore. Hij wou er haar absoluut bij. En dus maakte hij van Marianne Lane een androgyne zangeres die een kruising lijkt tussen Chrissie Hynde en David Bowie, en die na een stemoperatie veertien dagen moet zwijgen. Hij werkt met flashbacks om haar verhaal te schetsen. Anders dan in het origineel.

En wat Alain Delon deed, doet Matthias Schoenaerts hier nog beter. De mooie mannelijke verschijning zijn met wie elke vrouw zich graag wil afzonderen op een eiland. Terwijl hij meer wil zijn. Hij heeft zijn eigen demonen te overmeesteren. Hij intrigeert. Wakkert de aparte sfeer van de film aan.

Er komt een einde aan de pret als Ralph Fiennes binnenvalt. Met zijn jonge, wulpse dochter. Fiennes is luid en fel en doet zich voor als de muziekproducer die niet alleen Marianne Lane, maar ook The Rolling Stones grootgemaakt heeft. Fiennes zorgt voor de humor die ontbrak in La piscine.

Schoenaerts doet het met weinig woorden. En blijft rechtop tussen al dat gerenommeerde acteergeweld. Meer zelfs: na Far from the Madding Crowd speelt hij nog eens in een Engelstalige film waarin hij de dingen stuurt. Je ziet hem groeien. In een film die doet snakken naar de zomer, naar passie, naar schoonheid en avontuur. En die vooral toont dat zelfs wanneer je alles hebt, het je aan veel kan ontbreken.

En dat is waar de thriller begint. Het verhaal vertoont gelijkenissen met het origineel, maar is beter. De psychologie klopt meer. En de acteurs staan beter te acteren. Sfeer is er weer in overvloed. Alleen als thriller schiet de film andermaal tekort. Maar dat kan de pret niet bederven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234