Zondag 05/04/2020

Speelse kijk op liefde en geheugen

nieuw

novo HHHII

Regie: Jean-Pierre Limosin

Brussel

Van onze medewerker

Luc Joris

Het affiche van Novo bestaat uit een beeld van een jongeman die met een lieve, zachte blik tussen de open en opgetrokken benen kijkt van een jonge vrouw gekleed in een jurk die niet zou misstaan in een film van Wong Kar-wai. Het beeld komt uit een scène waarin die jongeman met zijn tong een tand in het geslachtsdeel van de vrouw doet verdwijnen. Surrealisme à la Buñuel? Misschien, maar de handeling typeert vooral de onschuld van het personage, want Graham lijdt aan geheugenverlies: alles wat langer dan tien minuten geleden gebeurd is, herinnert hij zich niet meer. Vandaar zijn 'onschuldig' gedrag, bepaald door instinct, kinderlijke drang en naïviteit. Als Graham echter niet meer weet wat hij enkele minuten geleden heeft gedaan, dan geldt dat ook op het gebied van de seksualiteit. Vrij vertaald: elke keer is voor hem de eerste keer. Van die nadrukkelijke seksuele premisse vertrekt Novo, een speelse, verfrissende en openlijk suggestieve komedie over liefde en geheugen.

Dankzij een notitieboekje vol nauwkeurige aantekeningen en stadsschetsen, een soort geleidehond, leidt Graham toch nog een enigszins normaal maatschappelijk leven, al gedraagt hij zich soms vreemd en maakt vooral zijn manipulerende bedrijfsleidster (Nathalie Richard) misbruik van hem. Tot Irène, een jonge stagiaire en studente paleontologie, verliefd op hem wordt. Zij wil hem helpen in zijn zoektocht naar zijn identiteit en de sporen van zijn verleden, maar dat is niet makkelijk met iemand voor wie zelfs de intiemste lichamelijke momenten vluchtige snapshots zijn.

De ludieke elliptische stijl van het sensuele Novo, dat zich afspeelt in een zomers Parijs, is onmiskenbaar schatplichtig aan de nouvelle vague en meer bepaald de eerste films van Jean-Luc Godard. De plot is dunnetjes, maar de voornaamste troef van het scenario dat regisseur Jean-Pierre Limosin samen met schrijver en cineast Christophe Honoré schreef, is precies die lichtvoetigheid.

Behalve een aantal documentaires, onder meer portretten van Takeshi Kitano en Abbas Kiarostami, draaide Limosin totnogtoe vier fictiefilms, waarvan Tokyo Eyes (1997) zijn bekendste is. Volgens Libération evacueert hij in zijn films alles wat kan lijken op een rijp of ouder wordend lichaam. In die context is deze verleidelijke en jeugdige fabel, die zich afzet tegen de seksuele routine, inderdaad een soort orgie of symfonie van jonge, mooie lichamen. En als Limosin zijn film, eigenlijk een ode aan de kinderziel, beschouwt als een sentimenteel manifest, dan is Novo ook een verklaring van het onmiskenbare acteertalent van twee nieuwe rijzende sterren: de Spaanse acteur Eduardo Noriega, de opvolger van Antonio Banderas als Madrileense latin lover, en Anna Mouglagis, het nieuwe icoon van Chanel, door Karl Lagerfeld omschreven als iemand met "de stem van Jeanne Moreau, de kracht van Anna Magnani en de présence van Ava Gardner". Heel flatterende maar nu ook weer niet zulke overdreven vergelijkingen.

Een ode aan de kinderziel, een sentimenteel manifest, in een ludieke elliptische stijl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234