Donderdag 08/12/2022

Speelgoed met verlatingsangst

Amper twee weken geleden vreesde Hollywood dat het publiek sequelmoe was geworden omdat enkele vervolgfilms, zoals Sex and the City 2, ver onder de verwachtingen scoorden. Maar er kan nu al meteen opgelucht worden ademgehaald, want Toy Story 3 heeft het voorbije weekend in de States direct enkele kassarecords aan diggelen geslagen (zie kader). Sequelmoe? Toch zeker niet als het van Pixar afhangt.

Digitale animatiefilm Toy Story 3 breekt tijdens openingsweekend al meteen enkele kassarecords

De verklaring is eenvoudig: maak goede films. En dan heeft het niet zoveel belang welk cijfertje achter de titel staat. Integendeel, dan kan de naambekendheid alleen maar helpen. Is Toy Story 3 zo’n goede film? Neen, het is een zéér goede film.

De tijd gaat snel: de eerste Toy Story dateert al van 1995 en het vervolg kwam er in 1999. Dat is inmiddels al elf jaar geleden. Maar de tijd gaat ook snel voor de bekende personages uit het Toy Story-universum. Neen, zelf worden cowboy Woody en astronaut Buzz Lightyear niet echt ouder, maar dat geldt wél voor het jongetje Andy. Hij is namelijk hun voornaamste bestaansreden. Met speelgoed moet immers gespeeld worden. Als ze verloren gelegd worden, kunnen ze teruggevonden worden. Als ze stuk raken, kunnen ze gerepareerd worden. Maar als er niet met hen gespeeld wordt, dan verliezen ze hun raison d’être. En dat is nu precies wat niet alleen Woody en Buzz Lightyear, maar ook cowgirl Jessie, Mr. & Mrs. Potato Head, dino Rex, poppetje Barbie, Slinky Dog en de andere speeltjes hier in Toy Story 3 boven het hoofd hangt. Ze dreigen zowaar hun job te verliezen! Want de scenaristen hebben zich wel degelijk gerealiseerd dat er ruim een decennium verlopen is sinds Toy Story 2. En Andy is dus geen jongetje gebleven. Meer zelfs, hij maakt zich klaar om het ouderlijke huis te verlaten om aan de universiteit te gaan studeren. En daar kan hij toch niet komen aanzetten met het speelgoed dat hem al die jaren zo gelukkig heeft gemaakt. En vice versa.

Kortom, verlatingsangst is zowat het centrale concept van deze vervolgfilm en het is op zichzelf al opmerkelijk dat de makers een dergelijk ernstig begrip als vertrekbasis hebben genomen. En nog veel opmerkelijker is wat ze daarmee aangevangen hebben en hoe inventief ze daarbij te werk zijn gegaan. Eén voorbeeld: op een bepaald moment in het verhaal ziet het er naar uit dat Woody, Buzz en de anderen aan een nieuw leven zullen kunnen beginnen in een of andere peutertuin, met de zonnige naam Sunnyside Day Care. Dat schept meteen de kans om een resem andere speeltjes te introduceren, zoals Lotso, een teddybeer die naar aardbeien ruikt. Of Ken, die eindelijk met zijn Barbie verenigd hoopt te worden. Maar die medaille heeft natuurlijk ook een keerzijde. Niet alleen blijken de peuters nogal wild en destructief aangelegd, maar ook teddybeer Lotso heeft zo zijn eigen verborgen en dus minder fraaie agenda! En dat leidt dan weer naadloos tot een verhaallijn die aan een of andere escape from prison-film doet denken.

Een slim en clever scenario is natuurlijk dé basisvoorwaarde om van Toy Story 3 een uitstekende film met een hoog entertainmentsgehalte voor jong en oud te maken. Maar minstens even belangrijk is de manier waarop het toptalent van Pixar hier nog maar eens voluit is gegaan en dus voor meer personages, meer grappen, meer actie, meer avonturen en meer emoties - die verbrandingsoven is echt wel een onheilspellende locatie voor onze helden - heeft gezorgd. Mr. Potato Head wordt een wankelende tortilla, Buzz transformeert tot een flamencodansende toreador, Ken krijgt z’n eigen modeshow op de muziek van ‘Le Freak’ door Chic, een egel met de naam Mr. Pricklepants gedraagt zich (via de stem van Timothy Dalton) als een archetypische Britse toneelacteur, enzovoort. Te veel om op te noemen. De levendige look en het kleurrijke design zijn opnieuw van een superieure kwaliteit, maar zoiets opmerken is na elf Pixarfilms niet veel meer dan een open deur intrappen.

Het geheim van Pixar? Een studio die z’n tijd neemt en een ploeg barstensvol creatief talent, waarvan regisseur Lee Unkrich laat weten dat het allemaal mensen zijn “who don’t get rid of their toys”. Laat ze vooral voort spelen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234