Donderdag 08/12/2022

Speelgoed gaat nooit dood

Het is geen weer om naar de bioscoop te gaan, en toch doen we het dezer dagen met z’n allen. De reden? Toy Story 3. De nieuwste en laatste episode van de beroemde animatiereeks laat nooit geziene bezoekersaantallen optekenen. Dat komt omdat niet alleen kinderen aan het scherm gekluisterd zitten. Met heimwee vertellen onder anderen Tom Waes, Tomas De Soete, Lien Van de Kelder

‘Toy Story 3’ laat Bekende Vlamingen mijmeren

over die heerlijke regendagen tijdens hun kinderjaren

en Hilde De Baerdemaeker over hun eigen versies van Woody,

Buzz Lightyear, Barbie en Ken

.

Door Brecht Decaestecker

Het is een moeilijk moment, dat laatste afscheid van je jeugd”, vertelt Tom Waes. “Ik was een jaar of zestien. Mijn moeder had al mijn popjes van Action Man in een grote zak gestopt. Ze zei dat ze die aan mijn neefje zou schenken. Hoe reageer je dan? Je weet dat ze gelijk heeft, want al jaren heb je niet meer met dat speelgoed gespeeld. Maar je wil er ook geen afscheid van nemen. Dat is het moment waarop je kindertijd definitief voorbij is.”

Dát moment is ook de start van Toy Story 3, het nieuwste en laatste deel uit de franchise die er in grote mate voor gezorgd heeft dat animatiefilms vandaag als volwaardige bioscoopfilms worden beschouwd. In het derde deel van Toy Story is Andy, het kleine jongetje uit deel één en twee, ondertussen 17 geworden. Hij maakt zich klaar om naar de hogeschool te gaan en beslist zijn speelgoed achter te laten. Behalve cowboypop Woody: die mag mee. Al de rest stopt Andy in een vuilniszak, die hij op zolder wil zetten. Tot zijn moeder de zak per ongeluk op straat zet. De poppen in de zak menen dat ze niet meer welkom zijn in Andy’s huis en vluchten naar een kinderdagverblijf.

Om de rest van het verhaal te weten, moet u zo snel mogelijk naar de dichtsbijzijnde bioscoop. Wees gerust, u zal niet de enige zijn. Zelfs niet bij dit weer. Tijdens zijn openingsweekend bracht de film zo’n 90 miljoen euro op. Enkel Shrek The Third deed als animatiefilm beter.

“Die nieuwe film vertrekt alweer van een fantastisch idee, heeft sterke karakters en met liefde werd gemaakt”, vertelt Dominic Stas, algemeen directeur van Studio 100, die er geen moeite mee heeft om het werk aan te prijzen van de Amerikaanse tekenfilmstudio Pixar, een concurrent van zijn eigen bedrijf. “Enerzijds zou je kunnen zeggen dat het makkelijk scoren is”, vertelt hij. “Omdat Toy Story ondertussen een sterk merk is. Maar anderzijds weten ze dankzij het succes daarvan ook een veel moeilijker product als Wall-E succesvol in de markt te plaatsen. Dit is nu al de elfde film op rij waarmee ze scoren.”

“Toy Story 2 vond ik simpelweg de beste animatiefilm aller tijden”, beweert Jonas Geirnaert, Neveneffect, bedenker van Kabouter Wesley en maker van de animatiefilm Flatlife, waarmee hij zes jaar geleden de prijs van de jury won op het Filmfestival van Cannes. “Onlangs hebben ze die nog eens op televisie uitgezonden”, vertelt acteur Axel Daeseleire. “Ik ben meteen de hele film blijven hangen, ook al was het schitterend weer.”

“Die eerste twee waren leuk, maar die nieuwe is nog véél straffer”, vertelt Erik Goossens, die de stem van Ken, het liefje van Barbie, in de Vlaamse versie van de nieuwe film mocht inspreken. Dat betekent niet dat hij lang voor de gewone bioscoopganger de hele film al gezien had. “Pixar beschermt die beelden dat het niet normaal meer is.”

“Je krijgt enkel de passages te zien die je moet inspreken”, zegt actrice Bieke Ilegems, die de stem van Barbie insprak en bovendien ook in het echte leven getrouwd is met Erik Goossens. “Ondertussen heb ik de hele film gezien en ik begrijp ook het succes. Normaal ben ik niet zo’n fan van al die tekenfilms, maar deze heeft emotie, humor, spanning en een mooie boodschap.”

Eén van de geheimen achter het succes van de Pixar-films, zoals Finding Nemo, Cars en Ratatouille, is dat ze minstens even populair zijn bij volwassenen als bij kinderen. De Toy Story-reeks is daar het ultieme voorbeeld van. Kinderen kijken vol verbazing naar speelgoedpoppen die echt leven, net zoals ze met hun eigen speelgoed doen. Hun ouders mijmeren weg bij het zien van poppen die ze herkennen uit hun jeugdjaren. Barbie, natuurlijk. “En Ken”, roept actrice Hilde De Baerdemaeker, wanneer ze over haar speelgoed praat. “Zonder Ken ben je niet veel met Barbie.” Maar ook de andere figuren spreken tot de verbeelding. “Buzz Lightyear, die astronaut, is zó herkenbaar”, vertelt Tomas De Soete van Studio Brussel. “Net als Mr. Potatohead.”

Tomas De Soete is zo iemand waartegen je het woord ‘speelgoed’ niet moet uitspreken, of hij is meteen vertrokken voor een halfuur. “Ik had véél speelgoed”, bekent hij. “Ik was een kind van gescheiden ouders. Daardoor kwam sinterklaas twee keer, net als de kerstman. En ik verjaarde elk jaar twee keer. Bij mijn moeder kreeg ik altijd Lego en bij mijn vader Playmobil. Mijn liefde voor Playmobil was verschrikkelijk groot. Ik herinner me nog dat we van het circus álles hadden. En dat breidden we daarna nog eens uit naar onze eigen fantasie. Zo stonden er rond de circuspiste nog eens hele cameraploegen van Playmobil.”

“Wij hadden dozen vol Playmobil”, vertelt Hilde De Baerdemaeker over zichzelf, haar zus en twee broers, alle drie ouder dan haar. “Soms staken we het hoofd van een popje tussen de deur, zodat dat eraf sprong. Dan zetten we er een ander hoofdje op. Zo maakten wij toen al heel multiculturele mulatjes (lacht).”

De Soete kan moeilijk kiezen tussen Playmobil en Lego. “Dat gaat gewoon niet”, zegt hij. “Met Lego kon je wel creatiever zijn. Toen ik wat ouder werd, evolueerde ik naar Lego Technics en Lego Pneumatic. Ik herinner me dat ik ooit eens een hele grote kermisattractie heb gebouwd, een soort octopus meets reuzenrad, vol pompjes en flikkerende lampjes.”

“Ik ben geboren in 1968”, vertelt Axel Daeseleire. “Toen had je weinig anders dan Lego. Veel hadden we er niet van, want we waren met vier broers die alles moesten delen. We bouwden er alleen kleine dingen mee. Auto’s en huisjes. Geen van ons is architect geworden (lacht).”

Niet zo bij Jonas Geirnaert. “Duizenden blokjes hadden wij”, vertelt hij. “Ik had ook oudere broers, en elk jaar kregen we nieuwe blokken. Samen hebben we verbluffende constructies gebouwd. Ik kan me perfect voorstellen dat ik over vijf jaar, wanneer ik met pensioen ga, opnieuw godganse dagen met Lego ga spelen (lacht).”

Het lijkt wel alsof elke man een Lego-fase in zijn leven heeft gekend. “Ik heb er lange tijd ook veel mee gespeeld”, vertelt Tom Waes. “Tot ik de popjes van Action Man ontdekte. Mijn favoriet was de Man van Zes Miljoen Dollar”, aldus Tom Waes, waarmee hij het heeft over Atomic Man, het popje dat gebaseerd was op The Six Million Dollar Man, een tv-reeks waarin de hoofdrol werd vertolkt door Lee Majors. “Als je op een knopje op zijn rug duwde gaf hij een karateslag. En je kon ook door een gaatje in zijn hoofd kijken, waarmee je keek door de ogen van de Man van Zes Miljoen Dollar. In mijn kinderjaren was dat mijn grote held. Vooral ook omdat hij getrouwd was met Farah Fawcett.”

Lee Majors was zowel in het echt als in de tv-reeks getrouwd met Farah Fawcett, maar het was niet zij die de Vrouw van Zes Miljoen Dollar was. “Dat was nog iemand anders”, vertelt Erik Goossens, die als kind de man én de vrouw had. “Toen ik het popje van de Vrouw van Zes Miljoen Dollar kreeg, was het eerste wat ik deed haar uitkleden”, vertelt hij. “Dat bleek een enorme ontgoocheling. Ik ben snel overgeschakeld naar de echte vrouw. Dat leek me veel interessanter.”

Als volwassenen van vandaag op hun jeugdjaren terugkijken, dan roepen de meeste jongens “Lego” en de meisjes gewoonlijk “Barbie”. “Ik had tien Barbiepoppen”, vertelt Bieke Ilegems. “En een paard. Ik had ook Ken en een baby-Barbie, al was me nooit helemaal duidelijk waar die vandaan kwam.” Ook Hilde De Baerdemaeker had heel wat Barbies en Kens. “Als we daarmee speelden dan lieten we die poppen overdreven Hollands praten”, vertelt ze. “Omdat de tekenfilms toen ook zo waren. Er bestond nog geen Ketnet of Kzoom. Poppen spraken zo, dachten wij.” Ondertussen spreken haar Barbies Chinees. “Mijn moeder was altijd kwaad als ik ze niet opruimde. Ze dreigde er altijd mee dat ze die poppen zou meegeven met een pastoor die speelgoed aan de arme kindjes in China schonk. En echt, op een dag waren ze ook effectief naar China vertrokken.”

Nu, lang niet alle meisjes speelden met Barbie. “Ik moest er niets van hebben”, bekent actrice en presentatrice Lien Van de Kelder. “Als ik zo’n pop kreeg, dan knipte ik het haar af en kleurde het gezicht vol met stiften.” Waarmee speelde Lien dan wel? “Met knikkers, knikkers en nog eens knikkers. Op de speelplaats op school deden we niets anders. Als je van op een afstand iemands grote knikker - we noemden die de kloek - kon tikken, dan kreeg je die. Elke avond ging ik naar huis met een zak vol nieuwe knikkers.”

Vraag Lien Van de Kelder waar die knikkers nu zijn en ze antwoordt meteen: “In mijn kelder! Ik heb ze meegenomen uit het huis van mijn ouders toen ik verhuisd ben. Ik zou niet willen dat ze ooit verloren gaan. Mijn knikkers, dat is mijn persoonlijke schat.”

De persoonlijke schat van Bieke Ilegems waren haar Barbiepoppen. “Ik heb ze altijd goed bewaard”, vertelt ze. “En onlangs heb ik ze aan mijn kinderen gegeven. De onderliggende boodschap van Toy Story 3 is dat je goed zorg moet dragen voor je speelgoed. Toen ik dat zag dacht ik: ‘Dat heb ik ten minste goed gedaan’.”

Knikkers, Barbiepoppen, Lego, Playmobil... Dat is tijdloos speelgoed dat niet vergaat. “Die Playmobil-ventjes zijn vandaag een beetje gesofisticeerder”, vertelt Tomas De Soete. “Maar in principe zijn ze nauwelijks veranderd. Vorig jaar heeft sinterklaas aan mijn zoon een groot circus van Playmobil gegeven dat verdacht veel leek op dat van mij (lacht). Gelukkig hebben mijn ouders daar goed voor gezorgd, iets wat ik zelf ook altijd gedaan heb. Ik word er nu soms ambetant van als ik zie dat mijn zoon niet al de juiste mannetjes in de juiste doos stopt als hij gedaan heeft met spelen.”

Alles van Playmobil mag dan wel nauwkeurig bewaard gebleven zijn ten huize De Soete, zijn oud speelgoed van het New Yorkse bedrijf Fisher Price heeft hij niet allemaal meer teruggevonden. “Dat is rondgegaan in de familie”, zegt hij. “En da’s wel jammer. Die oude spullen zijn nu echte classics. Op eBay krijg je er veel geld voor.”

Tom Waes heeft zijn moeder al zijn Action Men en Legoblokken in een grote zak zien stoppen, toen hij afscheid moest nemen van zijn jeugd, maar de action man in hem is, getuige de vele uitdagingen in het voorbije seizoen van Tomtesterom, nooit helemaal verdwenen. Dat geldt ook voor het kind in de 41-jarige man. “Bij Harrods in Londen heb ik voor mijn zoon een telegeleid helikoptertje gekocht”, vertelt hij. “Maar het heeft toch lang geduurd voor hij er zelf mee mocht spelen (lacht). Het zijn trouwens smeerlappen bij Harrods. In die winkel staan mannen die zo’n helikopters laten vliegen alsof het niets is. Als je thuis komt blijkt dat ik-weet-niet-hoe-moeilijk. Dat ding stort meteen neer. En na twee keer is het kapot.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234