Maandag 29/11/2021

Spectaculair zonder spektakel

Gedane zaken nemen wel degelijk een keer - zelfs keer op keer - in deze visueel elegante en verbaal eloquente tijdlus-noir uit Australië.

Arme Anne Hathaway. Ze moest het script van Interstellar zeventig keer lezen, bekende ze, en het was pas toen ze de prent tweemaal had doorworsteld dat ze kon kraaien: "Oh my God! Nú begrijp ik het einde!" Die 'God' is Christopher Nolan, die zijn knar zo hoog in de theoretische fysica had steken dat hij niet zag hoe zijn astrale opera in snottersoap uitdijde. Hij sprak: "Wacht eens, nu pas?"

Wees gerust, er is geen cursus astrofysica nodig voor Predestination. U hoeft niet te weten waar een wormgat begint of een zwart gat eindigt, want de derde film van de gebroeders Spierig is 'simpel moeilijk'. Deze jongens werken down under aan een artistieke inventaris van het begrip 'ondood' (Undead, Daybreakers). Nu gaat het niet om levende doden of vampiers die de grenzen van de tijd slechten, maar om heuse tijdreizigers.

Slang

"Je zou me niet geloven als ik mijn verhaal zou doen", zegt een rare, androgyne snuiter die in het New York van 1970 een kroeg binnen komt. Het is the Unmarried Mother, een schuilnaam waaronder hij in een pulpblaadje zijn vrouwenziel bloot schrijft. Laat nu achter de toog een temporal agent staan die wil voorkomen dat een bommenlegger in de toekomst tijdsontwrichtende amok maakt. De TA heeft net een nieuwe smoel gekregen, en hij wil dat ongeloofwaardige verhaal weleens horen.

"Cafébazen en zielenknijpers leren snel dat niets zo onwerkelijk is als de waarheid." Het zijn de woorden van sf-schrijver Robert A. Heinlein, die in 1959 met All You Zombies het sterrenstof leverde; een big bang van een kortverhaal, nog geen vijfduizend woorden lang. Over het mensenkind, eenzaam en alleen tussen pis en stront geboren, naar de kooi van het ellendige zelf verbannen en gedoemd om zichzelf weer op te wekken.

Hoe groot de knoop ook is waarin de Spierigs hun narratieve slang plooien om ze in de eigen staart te laten bijten, ze blijft tenminste bijten. Het is een tijdloos cliché, maar in cinema, hoe groot ook, is minder méér. De mise-en-scène is arm aan spektakel, maar spectaculair rijk in woord en beeld. Ethan Hawke (al in Daybreakers) is flink op dreef, maar het is de vertolking van de Australische revelatie Sarah Snook die verscheurend hard uithaalt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234