Donderdag 24/06/2021

Sp.a en L.P. Boon

Uit De Kapellekensbaan van Louis Paul Boon, 1953, p. 107: 'Want zie nu eens naar de partij der socialen en der ultrasocialen waarvan sommigen zich aan het kapotwerken zijn, waarvoor de kleine militant in regen en wind aan het colporteren is, waarvoor ik aan het schrijven ben dat mijn vingeren soms stijf staan van kramp...en al die opofferingen, die heldenmoed en kramp in de vingeren zijn nutteloos... want hun politiek schommelt steeds verder van partijbelang naar personenbelang (...) dat er er boven de partijen uit een partij der eerlijken zou moeten komen... een wereldvereniging der Eerlijken (...) die nu in een hoekje worden gedrumd door hen die met de ellebogen weten te werken, en hun leugens en gevaarlijke gedachten heel hard kunnen uitschreeuwen - dat die zeer eerlijken dus, hun dwaas idealisme de nek zouden moeten omwringen, en practischer worden, en aan elkander de vraag zouden moeten stellen tot wat nut zij zich door alle strebers laten in een hoek drummen, of laten gebruiken als de propere vlag die de stinkende lading dekken moet? En die vraag gesteld hebbende, zouden ze elk moeten terug keren tot hun eigene kliek, partij, godsdienst, wereldbeschouwing... niet om weeral iets Nieuw of weeral eens iets Anders te stichten... want al die nieuwigheden en al die andersheden (...) maken de chaos nog chaotischer... maar om in hun eigen rangen de arrivisten, de gevaarlijkste strebers, de strot toe te nijpen en eindelijk eens zelf aan de leiding te komen.'

Wim Van Hout, Mol

Adoptie

Tom Cochez verwoordt perfect mijn ongenoegens inzake de adoptie door senator Els Schelfhout (DM 14/1). Ik ben eveneens sinds twee jaar de fiere vader van een adoptiekindje uit India en het heeft ons eveneens veel zweet & tranen gekost om de adoptie tot een goed einde te brengen. Graag hadden we nog een tweede kindje geadopteerd, maar aangezien de lange wachttijden en mijn leeftijd zullen we dit niet meer doen. Ik ben dan ook verbijsterd dat een politicus reeds na negen maanden een kind kan adopteren. Worden hier door justitie geen vragen over gesteld? Wij moesten een hele procedure volgen en waren bijna afgekeurd door de psychologe. Ze had namelijk het woord "liefde" te weinig gehoord tijdens onze gesprekken. Bij ons kon ze dus na drie gesprekken van een uur oordelen of we geschikt waren om een kind te adopteren. Worden hier door de psychologen geen vragen gesteld? Ik zeg niet dat de senator geen goede moeder is, maar ze heeft toch een voorbeeldfunctie. Hopelijk voor het kind mag het bij haar blijven en houdt de senator zich aan de regels.

Tony Loosveldt, Gentbrugge

Anciaux-saga

Het laatste greintje geloofwaardigheid dat Anciaux nog restte is gisteren voorgoed verloren gegaan. Het zat er natuurlijk aan te komen. Met de 'onverwachte' naamsverandering die Caroline Gennez gisteren -zonder enig intern overleg, sinds wanneer hebben de leden hierover niets meer in de pap te brokken?- aan de wereld kenbaar maakte werd de deur voor alle ex-Vl.Pro'ers niet op een kier maar wagenwijd open gezet. Vanaf nu is alles wat zich in meerder of mindere mate progressief verklaart, welkom binnen de sp.a. Wat de doorsnee-sp.a'er die al tientallen jaren zonder morren zijn partijkaart jaarlijks vernieuwt hierover denkt laat mevr. Gennez schijnbaar koud.

Progressieve samenwerking is goed en de partij moet een open partij blijven. Maar mensen die met het keren van de wind van gedacht veranderen zijn ongeloofwaardig en hebben niets toe te voegen aan de partij. Zijn we socialist, zijn we het niet? Zijn we vandaag liberaal en morgen progressief, of omgekeerd? Gaan we voor een nieuw project? Blijven we onafhankelijk? Wie gelooft die man nog? Wanneer Bert Anciaux zonder blikken of blozen zegt dat het hem niet om een postje te doen is, wie gelooft hem nog? Binnenkort krijgen we waarschijnlijk het nieuws te slikken dat Anciaux ergens bovenaan de sp.a-lijsten prijkt. Hoe lang gaat de basis dit nog pikken? Wel, mevr Gennez, volgens mij niet langer.

Gisteren kon ik op de website van mijn vooruitstrevende partij lezen: 'een zekere en eerlijke toekomst voor Vlaanderen'. Het persbericht eindigt met de woorden: 'Want sp.a, dat zijn alle socialisten en progressieven samen'. Zijn socialisten dan niet progressief meer? Is Anciaux progressief en kan iemand die al jaren lid is van sp.a niet onder die noemer geplaatst worden? Caroline Gennez brengt op deze manier, alle goede bedoelingen ten spijt, meer verdeeldheid als eenheid in de partij die haar en mij zo nauw aan het hart ligt.

Lotte Beernaert, Gent

Gaza

De huidige situatie in de Gaza-streek is dramatisch, daar bestaat geen twijfel over. Feitelijk is de toestand daar al meer dan 2000 jaar precair. Het huidige Israël was daar in die tijd het thuisland voor de joden, tot ze door de Romeinen het land zijn uitgejaagd. Doordat nadien een Palestijns volk zich heeft ontwikkeld en er haar thuisland van heeft gemaakt, was het dan ook een risicovolle zet om de joden een land toe te wijzen na de Tweede Wereldoorlog. Vandaar is het belangrijk om voorzichtig te zijn in het vellen van oordelen over wat er in het verleden had dienen te gebeuren, over wat zich nu afspeelt en over wat de beste oplossing is voor een toekomst waar twee volkeren samen dienen te leven op een door beiden begeerd stuk grond.

Toch haasten we ons om op basis van tijdelijke fenomenen een kamp te kiezen. Wanneer we dit doen, raken we verstrikt, want op deze wijze rijdt men zichzelf vast in het eigen gelijk en zal men dan ook geen gezichtsverlies willen lijden door toch nog andere of tegengestelde argumenten in het discours te aanvaarden. Nochtans is het voor de bijzonderheid van de situatie in dat deel van de wereld broodnodig om niet te dicht in te zoomen op de problematiek, integendeel. Hier dient de hele geschiedenis in acht genomen te worden, moeten alle keuzes en daden uit het verleden en alle mogelijke opties voor de toekomst onder de labolamp worden gehouden.

Wanneer je dat doet zal je snel merken dat zowel de Palestijnen als de Israëlieten zich in een impasse bevinden waar ze nog moeilijk alleen uit kunnen geraken. Hoewel Israël de forse en vaak misplaatste spierballen tentoonspreidt, wordt het bij nader inzien duidelijk dat dit land altijd op de rand van de afgrond heeft geleefd. En hoewel Hamas, én de Hezbollah, op onverbiddelijke wijze het bloed onder de nagels van hun buurland haalt, is het eveneens bij nader inzien duidelijk dat zij zich een evenwaardige erfgenaam mogen noemen van het Heilige Land.

Manu Vanhaverbeke, Borgerhout

Adoptie

Het nieuws over CD&V-senatrice Schelfhout, die op eigen houtje een ouderloos (naar zij beweert zelfs familieloos) kindje uit Congo naar België heeft meegebracht en het nu wil adopteren, lokt veel reacties uit. De senatrice treedt alle regels en wetten over de adoptieprocedure met de voeten. Bovendien wordt de indruk gewekt dat voor haar, dankzij haar functie, de deuren sneller en verder opengaan dan voor Jan Modaal.

Heel wat negatieve reacties komen ook, niet verwonderlijk, van adoptiebureaus, Kind&Gezin en kandidaat-adoptieouders. Die laatsten moeten een jarenlange lijdensweg ondergaan, worden van het kastje naar de muur gestuurd, en moeten veel geld neertellen zonder dat ze altijd weten waar die geldsom nu weer voor dient. De noodzaak van een doorgedreven onderzoek is vanzelfsprekend. Kinderen die voor adoptie in aanmerking komen, verdienen het om in een stabiel gezin terecht te komen. Adoptie mag ook niet gelijkstaan met 'een kind kopen', wat dan weer gemakkelijk is voor mensen met veel geld.

Mijn vergelijking is niet van de beste kwaliteit, maar als het geen maand duurt om het psychiatrische profiel van een moordenaar op te stellen, waarom moet zo'n onderzoek dan zolang duren? Ik kan maar niet begrijpen waarom kinderen jaren in een weeshuis of op straat moeten wachten, terwijl er zoveel eerlijke mensen klaarstaan om een kindje uit de ellende te halen. Bovendien sluiten veel landen bepaalde kandidaat-adoptieouders uit. Zo zijn niet-gehuwden in heel wat landen niet welkom om een kindje te adopteren. Ook godsdienst speelt een niet onbelangrijke rol.

Ik ben, in tegenstelling tot velen, hoewel ik geen enkele affiniteit heb met CD&V, de mening toegedaan dat mevrouw Schelfhout een kinderleven heeft gered, net omdat ze een zijpoortje heeft geopend en de procedure niet heeft gevolgd. Om te beginnen kon het jongetje niet door Belgen worden geadopteerd, want er is op het vlak van adoptie geen samenwerkingsverband tussen België en Congo. Nu daar opnieuw (of beter gezegd nog altijd) een oorlog woedt en er zoveel ouder- of familieloze kinderen zijn, vraag ik me af hoeveel tijd het zal vragen om al die kinderen een nieuw gezin, een nieuw leven, te geven.

Natuurlijk zou het nog veel beter zijn mochten de bloedige conflicten in Zwart-Afrika eens opgelost raken. Maar dat is een andere discussie. Misschien is het tijd om op globaler niveau na te denken over eerlijke en snelle adoptie. Misschien moeten de VN daar eens over brainstormen: over redelijke termijnen, over menselijkheid, over wat een kind kan verdragen. Iedereen heeft het over de lange wachttijd voor kandidaat-adoptieouders, maar hoelang moeten sommige kinderen niet op ouders wachten? Sommigen krijgen er nooit en worden, zodra ze meerderjarig zijn, op straat gezet.

Mevrouw Schelfhout, u hebt de procedure niet gevolgd en dat is niet goed te keuren, maar juist daardoor hebt u een kind een toekomst gegeven. Ik hoop dat uw daad tot nadenken aanzet over het lot van de miljoenen kinderen zonder ouders en zonder toekomst.

Freya Oosterlinck, Herselt

Eedaflegging

Vandaag storten de Amerikanen, onder wie een hele resem Hollywoodsterren, gigantische bedragen om de festiviteiten ter ere van de eedaflegging van Barack Obama vanop de eerste rij te kunnen bijwonen. Een bijzondere gebeurtenis, ware het niet dat er in deze tijden van oorlog en geweld heel wat hulporganisaties op financiering zitten te wachten.

Ruben De Buck, Evergem

Politiek op bodemkoers

Ook ons politieke bestel heeft zijn bodemkoers bereikt. Van een faillissement van de democratie is nog geen sprake, maar we naderen wel met rasse schreden. De geloofwaardigheid van het politieke bedrijf wordt volledig ondermijnd door politici die van de ene naar de andere partij overstappen.

Is het niet door die inwisselbaarheid van personen dat het basisgedachtegoed, eigen aan elke partij, komt te verwateren, zodat alle democratische partijen naar het centrum opschuiven? Juist dit gegeven heeft de basis gelegd voor het ondergraven van onze democratie. Als het politieke centrum een smeltkroes geworden is van de grootste politieke formaties, beginnen kiezers voor personen te stemmen, en niet meer voor het ideologische concept.

Ik hoop dat alle politieke partijen het binnenhalen van politiek andersgezinden een halt zullen toeroepen en zich in de toekomst nog uitsluitend zullen toeleggen op de ontwikkeling van een eigen ideologisch profiel.

Johan Peeters, Keerbergen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234