Zondag 13/06/2021
Dominique Persoone. Beeld Tim Coppens
Dominique Persoone.Beeld Tim Coppens

column

Sorry mensen, maar tijdens die ene vrije dag kan mijn gsm de boom in

Dominique Persoone, de Indiana Jones der chocolatiers, runt The Chocolate Line in Brugge en Antwerpen en een cacaoplantage in Mexico.

Plots kreeg ik een telefoontje: een goede vriend van me heeft een hartaanval gehad, net toen hij uit het vliegtuig kwam van Curaçao. Gelukkig konden ze hem snel helpen. Hij heeft, zoals veel vrienden, een druk leven in de horeca. Een strandtent uitbaten op een Caribisch eiland lijkt iets om bij weg te dromen, maar het is en blijft keihard werken. Te veel uren kloppen, te veel koffie en sigaretten en – hoe raar het ook klinkt in de foodwereld – te onregelmatig en ongezond eten. Waarom leggen we de lat zo hoog? Willen we altijd maar meer en beter? Ik stel me soms zelf ook de vraag, altijd maar ‘ja’ zeggen tegen alles en iedereen... We worden er blijkbaar niet echt gelukkiger van.

Een weekje terug ben ik 50 jaar geworden. Ik voel me niet oud, echt niet, maar ik wil wel eens nadenken over wat echt belangrijk voor me is. Nu, dat is niet moeilijk, het is tijd voor familie en vrienden. Ik heb ooit een reportage gezien waarin ze mensen aan het einde van hun leven vroegen wat ze anders hadden willen doen. Ze zeiden bijna allemaal hetzelfde: meer tijd uittrekken voor gezin, familie en vrienden.

Wel, ik ga zeker nog niet met pensioen, maar heb me nu echt voorgenomen om minstens één dag in de week thuis te zijn. Gewoon, heerlijk thuis bij mijn gezin, genieten van de warmte van mensen dicht bij me. En ligt er dan een lijstje klaar met klusjes, prima, ideaal om eens je kop vrij te maken, terwijl je schildert of een kotje timmert, machtig, verstand op nul. Om het met de woorden van Fabby te zeggen: “Een iPhone is een vergiftigd geschenk, je bent nooit meer op je gemak. We zijn verslaafd aan onze mails. Als we ping horen, móéten we kijken.”

Bij haar lukt het nog niet, zelfs ’s avonds in de zetel kijkt ze naar elke mail die binnenkomt. Ik ben al een stapje verder. Sorry mensen, maar tijdens die ene vrije dag kan mijn gsm de boom in. Ik kijk niet. Deze zomer tijdens onze vakantie heb ik niet één mail bekeken, iets wat mijn assistentes Cindy en Mientje niet zo leuk vonden. Maar een burn-out ligt om de hoek. In het verleden werkte ik soms drie maanden aan een stuk, zeven dagen op zeven. Niet gezond, ik schrik altijd van die anders zo energievolle mensen die plots voor zich uit zitten te staren. Een glimlach kan er niet meer af, het enige wat ze nog doen is slapen en huilen. Van de dokter krijgen ze pillen en verlof en that’s it.

Ik sprak erover met een vriendin die in Oostenrijk woont. Ook daar zijn veel overwerkte mensen, vooral advocaten en dokters. Van de ene op de andere dag kunnen ze niets meer. Wel, weet je wat de Oostenrijkse overheid met hen doet? Ze sturen die mensen op stage bij een boer in de bergen. Elke dag ontwaken en gaan slapen met de zon, de hele tijd in de natuur en tussen de dieren. En ondertussen hebben de landbouwers er ook iets aan, want het is een harde stiel.

Misschien een tip voor onze minister van Volksgezondheid?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234