Zaterdag 24/10/2020

Review

Sophia in Botanique: een loodzwaar anker in je gemoed

Beeld Alex Vanhee

Zeven jaar wachtte je vruchteloos op nieuw werk, maar met As We Make Our Way (Unknown Harbours) is Sophia teruggekeerd van een lange omvaart. Bij de voorstelling in Brussel liet Robin Proper-Sheppard twee uur lang een loodzwaar anker neer in je gemoed. Al had dat dit keer méér te zien met de machtige postrock-stormen die zijn begeleidingsgroep ontketende, dan met zijn zwaarmoedige songs.

Scheelde er dinsdag iets met Robin Proper-Sheppard? Stomme vraag, natuurlijk. Er is vast altijd wel iéts aan de hand met de eeuwig melancholische frontman van Sophia. Toch viel het fans op dat de in Brussel aangespoelde Amerikaan er verdacht lang het zwijgen toe deed tijdens zijn concert. Gewoonlijk wisselt de romantische anti-held zijn treurige songs af met bitterzoete anekdotes, grappig geleuter of een uitgebreid discours over het ontstaan van zijn songs. Maar nu duurde het tot 'So Slow' vooraleer hij zijn oude bekende vorm terug leek te vinden.

Beeld Alex Vanhee

Daarin lag de klemtoon op zijn nieuwste plaat: die werd integraal én op volgorde nagespeeld. Op die manier kende de set een verrassend grofgebekte intro met de brullende gitaren in 'Resisting', tot Proper-Sheppard zijn ware kleuren weer toonde: "We could have cried all day," verwelkomde hij zijn publiek in de Rotonde met een gesmoorde snik. "And, yeah, some days I suppose we did."

Somber ansichtkaartje

Op die bitterzoete manier loodste hij je treurig de vrijhaven van Unknown Harbours binnen. Een haven vol tranen? Dat werd het toch niet. Met zijn vorige werkstukje There Are No Goodbyes kerfde hij zeven jaar geleden érg diep in eigen wonden. Een gestrande relatie vormde toen de inspiratie voor songs, waar zelfhaat, schuld, boete en afscheid de dienst uitmaakten. Die plaat werd in Brussel stiefmoederlijk genegeerd, in het voordeel van zijn nieuwste langspeler.

Daarop pluist hij niet zozeer meer de eigen navel uit, maar probeert hij wel de rest van de wereld uit te vlooien. 'The Drifter' getuigde sowieso al van zwerfdrang, terwijl hij in 'California' en 'The Hustle' al dan niet subtiel verwees naar de deprimerende gang van zaken in de City of Angels. Van daar leek hij je een somber ansichtkaartje te willen sturen: "The sun isn't every thing" klonk het in dat nummer, terwijl hij elders in diezelfde song observeerde hoe niemand écht om elkaar schijnt te geven, en vooral platte broodjes bakt om zichzelf te verrijken of beroemen. 'St. Tropez/The Hustle' overigens - alweer - verrassend log ingezet, waarbij op het eind zelfs knetterende feedback uit de versterker van de leadgitarist spatte. Sophia en Proper-Sheppards vroegere band The God Machine lagen ineens helemààl niet meer zo ver uit elkaar. Ook niet toen het wonderlijke 'So Slow' werd ingezet, trouwens - een hommage aan Jimmy Fernandez, bassist van The God Machine, die veel te jong aan een hersenbloeding is bezweken.

Bijna net zo hartverscheurend was 'Baby, Hold On' waarin hij zijn dochtertje bezong vanuit het standpunt van een eeuwig afwezige vader.

Beeld Alex Vanhee

Verschroeiende hattrick

Na de voorstelling van Unknown Harbours ging het evenwel van zwaar(-moedig) naar luider. Met het lichtjes psychedelische 'Desert Song No. 2', een verschroeiend 'Darkness (Another Shade in Your Black)' en de afsluiter 'The River Song' kreeg je een mastodont van een hattrick voor de kiezen. Wie kwam voor emotionele wiegenliedjes werd aan gort geblazen door dit vijftal, waarbij drie gitaren om ter wildst uit de bocht scheurden. Wat een muur van geluid! Een dag later druppelt het bloed nog steeds uit onze oren.

Beeld Alex Vanhee

Tussendoor ginnegapte Proper-Sheppard met het publiek. Zo vroeg de frontman zich voor 'If Only' hardop af of hij niet beter op sushi of wafels zou overschakelen, nadat hij er toevallig was achter gekomen dat hij de twee grote liefdes uit zijn leven - die alweer uitgedoofd bleken - naar een latin restaurant had meegenomen voor een eerste date. En toen een brommende mannenstem voor de eerste encore 'I Left You' zijn liefde uitschreeuwde voor Proper-Sheppard, haalde die laatste doodgemoedereerd zijn schouders op: "Was het maar een vrouwenstem."

Ach nee, Robin, gekkie. Waar zouden wij dan naar moeten luisteren, wanneer jij het geluk in de liefde vindt?

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

DE SET

intro: Unknown Harbours
Resisting
The Drifter
Don't Ask
Blame
California
St. Tropez/The Hustle
You Say It's Alright
Baby, Hold On
It's Easy to Be Lonely
Bad Man
So Slow
If Only
Oh My Love
Desert Song No. 2
Darkness (Another Shade in Your Black)
The River Song

Encore:
I Left You
Birds

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234