Woensdag 30/11/2022

'Songs zijn voor ons geen must'

De Belgische groep JF Muck over haar nieuwe cd 'Wrigley Field'

Brussel

Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Filmisch, koud, intrigerend: niet meteen adjectieven waarmee een plaat gezwind de hitlijsten beklimt. Daar is het Wrigley Field, de tweede plaat van het Limburgse JF Muck, dan ook niet om te doen. Wel trok het trio helemaal naar Chicago om er samen met Shellac-bassist Bob Weston haar 'minder is meer'-credo te perfectioneren.

Het resultaat is, dixit bassist Fred Vrancken, "zeker geen toffe, vlotte cd die je zomaar even oplegt". De aanpak van JF Muck bestaat er immers in met slechts minimale middelen zoveel mogelijk spanningskracht op te wekken. Een streven dat vergelijkbaar is met een strikt dieet, lijkt ons. "Dat is eigenlijk wel zo", geeft zanger/gitarist Raf Wathion toe, "in die zin dat we het slechts met gitaar, bas, drum en één stem doen. Wij vinden dat de eerlijkste manier om muziek te maken. Die gast van Novastar (Joost Zweegers, KB) zei onlangs dat hij de grootste kick krijgt wanneer hij enkel met zijn gitaar het publiek stil krijgt. Ook wij proberen tot de essentie door te dringen. Een groep als Metallica bijvoorbeeld neemt haar solo's met honderd versterkers op, terwijl één gemene gitaarriff tien keer meer ballen kan hebben." Drummer Wilfried Vanormelingen: "Wij durven gerust een concert zacht te beginnen om te zien of de mensen echt wel luisteren. Dat kun je inderdaad als een uitdaging zien."

Tijdens ons gesprek haalt het trio vooral de wringende gitaren van Slint en June Of 44 als referentiepunten aan, al zouden we daar nog de postrock van Trans Am, maar dan mét zang, aan toe kunnen voegen. Overigens duikt in JF Mucks 'hip rock' (een eigen gekscherende definitie) al eens een ijle synthesiser of een verstild pianomotiefje op. Dit alles mondt uit in koortsachtige, onbestemde sfeermuziek, waarin traditionele songstructuren het tegen emoties moeten afleggen. "Wij zijn ook niet echt songschrijvers", bekent Wathion. "Dat maakt onze muziek er natuurlijk niet gemakkelijker op. Songs zijn voor ons geen must, wij gaan gewoon op ons gevoel af."

Geldt dat ook op het podium, of houden ze zich trouw aan de albumversies? Vanormelingen: "Het gebeurt dat tijdens zachtere passages onze blikken elkaar volgen, waardoor we weten dat we goed zitten en nog wat stiller gaan spelen." Wathion knikt: "Veel hangt ook van het publiek af. Als iedereen aan de toog staat te babbelen, klinken we al wat harder. Maar zacht spelen voor een stille zaal zorgt voor prachtige momenten. Dan die spanning creëren, daar is het ons allemaal om te doen."

Met plaatwerk van Chavez, Rachels en, alweer, June Of 44 in het achterhoofd stuurde de groep een demo richting Chicago, waarna Bob Weston hen voor een week naar de Electrical Audio Studio van Steve Albini uitnodigde. Net als zijn Shellac-collega noemt Weston zich geen producer in de gebruikelijke zin, want het is de band die het in de studio voor het zeggen heeft. "De invloed van Bob Weston was dat hij geen invloed had: als wij het maar goed vonden klinken", vertelt Vanormelingen. "Bij veel andere groepen speelt hij al eens een bas- of trompetpartij in, maar dat lag helemaal niet in onze bedoeling." Vrancken: "Hij zorgt er uiteraard wel voor dat het heel natuurlijk klinkt, en daar hebben wij dan weer niets mee te maken. Aanvankelijk speelden we onze partijen elk apart in, maar toen dat niet bleek te werken, was alle instrumenten in één ruimte opstellen geen probleem. Hier zou je je al aan een lang gezicht mogen verwachten omdat de knoppen weer bijgeregeld moeten worden. In zo'n atmosfeer werken is heel aangennaam."

In die mate zelfs, dat de samenwerking met Weston voor herhaling vatbaar blijkt. Een betekenisvol gegeven, want van een dergelijk helder toekomstbeeld was ten tijde van het debuut Wood And Iron uit 1997 nog helemaal geen sprake. Niet alleen nam de groep die plaat uit financiële overwegingen in de huiskamer op, ze richtte er bovendien een eigen label voor op. Door geld- en tijdsgebrek zou de catalogus van Zeppos Records zich evenwel beperken tot verder nog de eersteling van streekgenoten Vandal X. Ook op muzikaal vlak is JF Muck naar een consistenter situatie geëvolueerd. Na de release van Wood And Iron overwoog het drietal nog even om samen met Dirk Da Davo (ex-Neon Judgement) met samples en loops te blijven experimenteren, maar "op den duur was het JF Muck niet meer", aldus Vrancken. "Dat zoeken is nu eenmaal eigen aan een debuut. Ondertussen hebben we onze draai wel gevonden."

Wrigley Field is verschenen bij Labelman/De Konkurrent.

Zeker geen toffe, vlotte cd die je zomaar even oplegt

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234