Zondag 18/04/2021

Songs of Love and Hate (1971)

Een unicum in de popmuziek: na een lange carrière in de marge staat Leonard Cohen als oude raaf van 77 plots op het toppunt van zijn populariteit. Morgen begint hij aan een nieuwe wereldtournee met vijf concerten op het Gentse Sint-Pietersplein waarvoor inmiddels 100.000 kaartjes verkocht zijn. Een uitgelezen aanleiding om nog even door zijn werk te grasduinen.

The Songs of Leonard Cohen (1967)

Halverwege de opnamen stapte producer John Hammond op, en Cohen zelf had naar eigen zeggen een grondige hekel aan de orkestrale arrangementen. Toch heeft de muziek een tijdloos karakter en staan er met 'Suzanne', 'So Long, Marianne', 'Sisters Of Mercy' en 'Hey, That's No Way To Say Goodbye' onsterfelijke songs op dit debuut. In de VS werd in eerste instantie wat gereserveerd gereageerd op de Canadese poëet, maar in Europa vond Cohen vrijwel meteen een publiek. De definitie van een singer-songwriter zou nooit meer dezelfde zijn.

Songs from a Room (1969)

Cohens meest uitgepuurde plaat werd opgenomen in Nashville met producer Bob Johnston, die eerder ook al met Bob Dylan en Paul Simon had samengewerkt. Hij had zijn huis op het Griekse eiland Hydra ingeruild voor een cabin in Tennessee, waar hij deze sombere maar bloedmooie elpee bij elkaar schreef. "Songschrijven is eigenlijk precies hetzelfde als een vrouw versieren" zei hij in die periode. "Het merendeel van de tijd is het vooral een gedoe." Niettemin levert dat gedoe met deze songs over vriendschap, patriottisme en de relatie tussen vader en zoon misschien wel zijn allerbeste werk op.

'They locked up a man who wanted to rule the world' staat er, als was het een slogan, op de hoes van de derde Cohen-plaat. 'The fools, they locked up the wrong man.'Meteen snap je waarom Songs Of Love And Hate tot de favoriete platen van Nick Cave behoort. De nummers zijn spaarzaam gearrangeerd, meer dan een stem en een gitaar hebben ze niet nodig om de boodschap over te brengen. En de boodschap luidt: de liefde is kut. 'Last Year's Man', 'Famous Blue Raincoat' en 'Avalanche' zijn songs als etterende wondes. Tot dan werd Cohen nog altijd beschouwd als het Canadese antwoord op Bob Dylan. Met deze plaat bewees hij dat zijn talent op zich stond, en elke vergelijking naast de kwestie was.

New Skin for the Old Ceremony (1974)

Cohen verandert het geweer van schouder en kiest voor een rijker geluid waar zowel drums, mandoline, violen als banjo's een plek opeisen. Die nieuwe aanpak werpt vruchten af op 'Lover, Lover, Lover', maar deze vijfde plaat vormt niet meteen een hoogtepunt in zijn repertoire. In 'Chelsea Hotel #2' beschrijft hij ondubbelzinnig zijn kortstondige affaire met Janis Joplin. 'I remember you well in the Chelsea Hotel / Givin' me head on the unmade bed / While the limousines wait in the street'. Later zou Cohen verklaren dat hij zich schaamde voor zoveel indiscretie.

Death of a Ladies' Man (1977)

Cohen bundelt de krachten met de excentrieke sterproducer Phil Spector voor wat de meest bizarre plaat uit zijn carrière wordt. Spector zet, zoals gebruikelijk bij zijn beroemde wall of sound, galm op de stem en bedenkt grootse arrangementen die schril afsteken tegen de donkere ravenstem van Cohen. Die toont zich achteraf allesbehalve gelukkig met deze plaat, al is ze toch de moeite waard. Vooral door de tomeloze experimenteerzin van Spector en door het feit dat zowel Allen Ginsberg als Bob Dylan opduiken in het achtergrondkoortje tijdens 'Don't Go Home With Your Hard-On'.

Recent Songs (1979)

De Canadese bard keert terug naar zijn vertrouwde geluid, al voelen sommige nummers door het gebruik van viool Jiddisch aan. Geen toeval dat Cohen in de hoesnota zijn moeder Masha bedankt, "die me er vlak voor haar dood aan herinnerde welke muziek ze mooi vond." Op 'Ballad Of Absent Mare' duikt dan weer een mariachiband op, en met 'The Lost Canadian (Un Canadien Errant)' poetst Cohen zijn Frans op. Een van zijn meest onopvallende platen.

Various Positions (1984)

Bekijk de nummers en één titel stelt meteen alle anderen in de schaduw, ook al was het in eerste instantie een flop. 'Hallelujah' geldt - na covers van John Cale, Jeff Buckley en zelfs Natalia - inmiddels als het populairste nummer van Cohen. Begin jaren tachtig leek het erop of Cohen zijn liefde voor de muziek was kwijtgeraakt. Hij schreef zowat alles: gedichten, boeken, filmscenario's. Behalve echte songs. Gelukkig bewees hij met deze onderschatte plaat dat zijn talent ook op dat vlak nog steeds geen tekenen van slijtage vertoonde.

I'm Your Man (1988)

Toen hij uitkwam was het de modernst klinkende plaat die Cohen tot dan toe had uitgebracht maar inmiddels doet I'm Your Man, door die overdaad aan electronische eighties-drums en synthesizers, ironisch genoeg het meest gedateerd aan. Als deze achtste cd desondanks als een van de hoogtepunten in zijn oeuvre wordt beschouwd, heeft dat in de eerste plaats te maken met hen enorme aanbod aan cultclassics. Er is de titelsong, uiteraard, maar ook in 'Tower Of Song', 'First We Take Manhattan' en 'Ain't No Cure For Love' schemert een gortdroog gevoel voor humor door. De plaat die van Cohen bijna een popster maakte is tot vandaag zijn bestverkochte cd.

The Future (1992)

Cohens eerste plaat van de jaren negentig en ondanks de gladde productie maakt hij een ijzersterke indruk met teksten die wel met een scheermesje op het papier lijken gekrast. 'Give me crack and anal sex/ take the only tree that's left / stuff it up the hole in your culture' gromt hij. Het wereldbeeld dat Cohen op The Future schetst is er geen om vrolijk van te worden. Ook al zitten de songs boordevolzwarte humor. Geen toeval dat Quentin Tarantino een aantal nummers leende voor de soundtrack van Natural Born Killers.

Ten New Songs (2001)

Geen toeval dat naast Cohen zelf ook Sharon Robinson op de hoes staat afgebeeld: ze fungeerde niet alleen als producer maar componeerde en arrangeerde alle nummers, die ze (op de gitaren na) ook nog eens allemaal eigenhandig inspeelde. Cohen, die een zware depressie achter de rug heeft en een tijdje in een klooster heeft doorgebracht, klinkt alleniger dan ooit. De muziek doet heel spartaans en nachtelijk aan, en zijn stem wordt bijna voortdurend uitgespeeld tegen die van Robinson. Opener 'In My Secret Life' - wie zicht afvraagt of je pijn op akkoorden kan toonzetten vindt hier het antwoord - is meteen het beste nummer.

Dear Heather (2004)

Een plaat met en over vrouwen, waar zangeressen Anjani Thomas en Sharon Robinson een centrale plaats op het podium krijgen. Hij mompelt over de aftakeling van zijn eigen lichaam, en schrijft bespiegelingen over de manier waarop zijn relaties met vrouwen veranderen. Liefde blijkt, zowel mentaal als fysiek, een vermoeiende bezigheid geworden. Op muzikaal vlak glijdt Dear Heather bij momenten vervaarlijk af naar het soort muzak dat je wel eens in hotellobby's hoort, maar tekstueel staat hij nog steeds op scherp. Cohen heeft nauwelijks nog een stem maar hij weet te doen met wat ervan rest.

Live in London (2009)

De beste van zijn zes officiële liveplaten. In 2008 vertrok Leonard Cohen voor het eerst in vijftien jaar op tournee, en de 29 aangekondigde optredens veroorzaakten een zodanige stormloop naar tickets dat er gestaag nieuwe data aan toe werden gevoegd. Uiteindelijk zou de tournee drie jaar aanslepen en afklokken op 246 optredens, met een omzet van bijna tien miljoen euro. Deze liveregistratie uit Londen geeft aan waarom deze tournee wereldwijd meer dan 80 keer een vijfsterrenbeoordeling kreeg. Uitstekende setlist, virtuoze muzikanten, een glashelder geluid en - uiteraard - Cohen zelf die in de vorm van zijn leven verkeert.

Old Ideas (2012)

Cohen wordt opgelicht door zijn voormalige manager en ziet zich genoodzaakt om weer de baan op te gaan. De tournee wordt een succes, en vuurt vervolgens ook zijn creativiteit aan. Zijn karakteristieke zelfspot komt al meteen tevoorschijn in openingsnummer 'Going Home'. 'I love to speak with Leonard / He's a sportsman and a shepherd / He's a lazy bastard / Living in a suit.' Echt zingen doet hij natuurlijk niet meer. Noem het eerder een melodieus parlando waarbij die karakteristieke lage stem van hem afzakt naar de diepste kelders van de ziel. Hij mijmert over de dood die aan de deur klopt, en over de vergissingen die het leven hem heeft aangewreven, maar legt zich neer bij wat onomkeerbaar is. Als dit zijn testament wordt, is het er een om te koesteren.

Alle platen van Leonard Cohen zijn verschenen bij Columbia.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234