Donderdag 08/12/2022

'Soms voel ik mij meer sociaal werker dan zanger'

Onlangs bundelde hij de krachten met Triggerfinger, maar bovenal blijft Christoff de keizer van de polonaise. Straks draait hij het Hasseltse Schlagerfestival dol, de voorbije jaren ging het waanzinnig hard voor hem.

Een woensdagavond, ergens op een volgepropte Martelarenlaan in Hasselt. Dat het een drukke dag is geweest, zucht Christoff, rijdend richting treinstation. Alweer. "Met die opnames in Plopsaland." In zijn parelwitte Mercedes AMG hangt een vers kostuum al aan de kapstok. En ligt onder de achterbank een koffer. "Gisteren zat ik nog in Keulen", zegt hij. "En straks mag ik opnieuw pakken, want morgenochtend moet ik om 10 uur op de luchthaven zijn." Bestemming: Berlijn. "En ik moet de dag erna meteen terugvliegen, want ik heb vrijdag en zaterdag twee optredens. En zondagochtend word ik op Ketnet verwacht."

In Berlijn woont Christoff straks de Echo bij, sinds de oprichting in 1992 uitgegroeid tot een van de belangrijkste muziekprijzen ter wereld. Doet Vlaanderen nog vaak meewarig over 'schlagerkoning' Christoff, dan neemt zijn carrière aan die kant van de Maas een steeds hogere vlucht. "Mega", vindt hij zelf. Keizer van de polonaise, zo noemt het Duitse publiek hem. De jongen uit Wetteren is big in Germany. Ter illustratie: op 1 juni laat Christoff een nieuw album op de wereld los. 't Is te zeggen: op zijn wereld. Duitsland, dus.

Superfans

Zijn dagelijks ritme is hels, dat beseft Christoff best. Immers: "de laatste drie jaar leef ik echt aan tweehonderd per uur", zei hij een kleine twee uur eerder. All-Stars aan de voeten, sjaaltje rond de nek. Op tafel: zonnebril en smartphone haast ineengestrengeld. Een gevulde longdrink, ook. Coke Zero. "Ik zit op een trein, en kan er moeilijk afspringen. Binnenkort zou ik een maand vakantie moeten nemen, maar ik weet niet of dat zal lukken. Ik wil constant zelf de touwtjes in handen hebben."

Edoch. Leef aan tweehonderd per uur en knal tegen een muur. Onvermijdelijk. "Af en toe blokkeert mijn lichaam. Dan gaat het opeens niet meer." Onlangs was het nog van dat, ergens eind december. "Ik had een showsessie in de Macro, maar kon mijn huis niet uit. Ik lag op de grond, helemaal ineengestort. Twee dagen aan een stuk heb ik geslapen."

Een gevolg van 'die ziekte' in zijn jeugd, noemt Christoff het. "Toen ik elf was, ben ik heel erg ziek geweest. Ik had vaak last van hoofdpijn en duizelingen, en niemand die wist wat het was. Tot bleek dat het om een gezwel ging." Kanker, klonk de diagnose na vele scans. "In '86 was dat helemaal nog geen gekende ziekte, natuurlijk. En zeker niet bij kinderen. Ik had maar tien procent kans, maar na een paar jaar vol operaties en behandelingen ben ik er uiteindelijk helemaal doorgekomen."

Vandaar zijn bekommernis voor zieke fans, zijn bezoeken aan palliatieve afdelingen, zijn steun voor goede doelen. "Mijn rol bestaat er niet alleen in om op te treden. Soms voel ik mij meer een sociale helper dan een zanger. Maar het doet wel dikwijls zeer. Het is niet altijd makkelijk om mij af te schermen van het leed van andere mensen. Ik heb dan ook grote bewondering voor mijn vriend, die in de zorgsector werkt. Van hem heb ik veel bijgeleerd."

Vriend. Christoff zegt het vanzelfsprekend. Zoals het hoort. Markant is het wel, want ooit was hij minder openhartig. Maar, zo zegt hij nu, de voorbije jaren is zijn zelfvertrouwen sterk toegenomen. "Eindelijk heb ik de erkenning gekregen die ik vroeger miste, het heeft zeer lang geduurd vooraleer ik er bij hoorde. Maar plots merk ik dat veel mensen tof vinden wat ik doe. Daar ben ik zeer blij om, want nu kan ik echt mezelf zijn. Ik weet nu wie ik ben."

Wat betekent: vrolijk, zorgeloos, spring-in 't-veld. "Iedereen kent mij als een goedlachse, vrolijke gast en dat is niet omdat ik per se zo probeer te zijn. Open en sociaal: ik ben gewoon zo. De Christoff van op het podium verschilt niet van die ernaast. What you see is what you get." Dat zal ook blijken uit zijn nieuwe plaat, verzekert hij. "Minder conservatief, minder braaf. Nu mag het echt wel swingen."

Een tweede Coke Zero volgt. Meer woorden ook. Over het Schlagerfestival bijvoorbeeld. Dat vult dit weekend drie avonden lang de Hasseltse Ethias Arena. Het weekend nadien nog eens twee. Uitverkocht telkens. Met Christoff helemaal bovenaan de affiche. "Ja, ik voel die druk wel."

Gevolgd door optredens in Tiegem, Gits en Eeklo. Berlijn of Keulen plots ver weg. "Mijn werk in Duitsland en België kan je totaal niet vergelijken. Schlager staat bij ons echt voor ambiance en party, maar op een schlagerfestival in Duitsland zit iedereen netjes opgekleed en kan je een muis horen lopen. Heel raar. Het leuke aan spelen in Vlaanderen is dat ik veel dichter bij mijn publiek sta."

Dat het publiek van Christoff bijzonder fanatiek uit de hoek kan komen, bleek onlangs nog in Superfans. Het fel bekritiseerde VT4-programma, waarin onder meer Christoff-fans Ginette en Gustaaf wenkbrauwen deden fronsen. "Heel veel fans benaderen mij met hun problemen, en ik probeer er zo veel mogelijk te zijn voor hen. Maar ik haat het als mensen bijvoorbeeld plots op het podium springen. Als ik bij de bakker kom, moet ik toch ook niet achter de toonbank kruipen? Het doet mij wel enorm veel plezier als ik de mensen even hun zorgen kan doen vergeten. En op de duur worden die volgers een beetje mijn vrienden."

Vrienden heeft hij altijd gehad, al toen hij nog gewoon Christoff De Bolle was. Volgers daarentegen, dat had iets meer voeten in de aarde. Debuteerde op zijn vijftiende in De soundmixshow, maar oogstte nadien meer vooroordelen dan lof. "Al van mijn vijftiende sta ik op het podium, maar het heeft zestien jaar geduurd voor ik mijn eerste nummer-één-hit had. Heel veel vallen, heel veel opstaan, er net niet bijhoren. Ik heb het niet voor niets gekregen."

En zie: anno 2012 beleeft Christoff een onvervalste hausse. Hij werd verkozen tot 'Populaire Artiest van het jaar in Vlaanderen' op de MIA's, en is na een televisieoptreden met de rockers van Triggerfinger plots hip. Warempel. "Dat was echt tof. Het doet deugd om ook eens andere dingen te kunnen doen. Vroeger zagen ze mij niet staan, nu ben ik ineens hip. Maar ik ben nooit iemand anders geweest. Ik wil mezelf ook niet verloochenen. Schlager zit in mijn bloed, van in de wieg. Willeke Alberti, Will Tura: daar ben ik groot mee geworden."

Bidden in de auto

En toch. Zijn publiek is heel breed, klinkt het. Tussen 9 en 99, zeg maar. "Tegelijk heb ik elke ochtend schrik dat mijn droom doorprikt zou worden. Ik weet maar al te goed dat het morgen voorbij kan zijn. Al die glitter en glamour is vergankelijk, maar het ergste wat mij ooit zou kunnen overkomen, is dat ik niet meer zou kunnen zingen. Maar ik denk wel dat ik voldoende met de voeten op de grond sta om daarop voorbereid te zijn. "

Zijn vrienden helpen hem daarbij, zegt hij. Met hen praat hij over auto's, relaties en mode, "maar zeker niet over het werk". Dat ze maar gewoon doen. "Mijn vrienden bejubelen mij niet. Onlangs mocht ik bijvoorbeeld mee in de mobilhome van mijn goede vriend Niels Albert. Na de koers was hij erg ontgoocheld en moest hij een paar minuten serieus stoom aflaten. Ik was blij dat ik dat zag, want na een slecht optreden reageer ik helemaal hetzelfde."

De eerste die het dan bekoopt: Christoffs moeder. Zij begeleidt haar zoon in Vlaanderen bij alle concerten. "Mama komt nog bijna elk optreden kijken, en het voelt toch helemaal anders wanneer ze er niet is. Zij is mijn vertrouwenspersoon en regelt ook al mijn financiën. Mama heeft zich opgeofferd voor mijn carrière en die van mijn zus Lindsay. Familie heeft bij ons altijd een heel grote rol gespeeld. Samen uit, samen thuis."

Niet voor niets verkiest Christoff bloem- boven zuurkool. Internationale dromen, Vlaamse ziel. Allesbehalve 'Der Superstar aus Belgien', dus. Ook typerend: voor elk optreden slaat Christoff een kruisteken. "Mijn hele doen en denken wordt beïnvloed door mijn geloof. Daarom niet door de kerk, want daar ben ik na al die schandalen heel erg ontgoocheld in. Maar ik heb het instituut niet nodig om te geloven. Veel mensen denken dat die twee samenhangen, maar dat is niet waar. Als ik tijd voor mezelf wil, ga ik bidden. En dat kan evengoed in een kapel als in mijn auto. Ik heb mijn geloof een paar jaar verwaarloosd, en ik weet hoe slecht het toen met mij ging. Gelukkig heb ik een tweede kans gekregen, en sindsdien ben ik mij aan mijn geloof gaan vastklampen."

Dat hij gelukkig is nu, lacht Christoff. En zeer dankbaar is voor wat hij in handen heeft. "Ik heb het gevoel dat ik nog zoveel moet doen, maar ik leef nu het leven waar ik als jongen over fantaseerde. Onlangs zat ik een taxi met Nana Mouskouri en wist ik: dit is een jongensdroom die uitkomt." Om er meteen aan toe te voegen: "Maar ik ben wel altijd bang."

Daar is de ober weer. Geen Coke Zero meer, op het dienblad. Wel een rekening. Christoff strijkt zich door het haar, haalt een biljet van vijftig uit zijn tas, en betaalt. Onderwijl nog snel op de smartphone tokkelend. "Sorry, het is nogal druk."

Het Schlagerfestival, van 30/3 t.e.m. 1/4 en op 6-7/4 in de Ethias Arena. www.hetschlagerfestival.be

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234