Donderdag 13/05/2021

'Soms moet je door de hel gaan om de hemel te zien'

Op zijn 57ste is Arno, geboren Hintjens, nog steeds niet kapot te krijgen. Met Jus de Box heeft hij er zopas zijn 32ste langspeler uitgeperst. De titel is een woordspeling op jukebox en verwijst naar de veelheid van stijlen die de zanger tot dusver naar zijn hand heeft gezet. De cd is tegelijk een inventaris van en een terugblik op de lange carrière van Vlaanderens meest kosmopolitische rocker. 'Ik heb nochtans een hekel aan nostalgie.'

door Dirk Steenhaut / Foto's Alex vanhee

Arno schept er behagen in de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Zo suggereert hij in 'I'm Not into Hop' dat hij het niet zo op hiphop begrepen heeft, maar het bewuste nummer is wél een duet met rapper Faf Larage uit Marseille. "Een ideetje van de platenmaatschappij", zegt hij. "Maar ik heb die kerel nooit ontmoet. Het is de eerste keer dat ik met iemand heb samengewerkt in cyberspace, haha."

Zijn jukeboxen belangrijk geweest voor je muzikale opvoeding?

Arno: "Jazeker, in de jaren zestig had je nog geen dj's om de mensen aan het dansen te brengen. Als kleine jongen stond ik altijd gefascineerd te kijken naar alle kleuren in dat verlichte glas en naar de plaatjes die bewogen. Je had rock, slow, chacha, rumba... Misschien dat ik daardoor zo'n brede muzikale smaak heb ontwikkeld.

"Maar het kwam ook wel door mijn opvoeding. Vader diende tijdens de oorlog bij de RAF en bracht zo de Engelse muziekcultuur binnen. Ik ken nog altijd alle liedjes van Vera Lynn. Moeder was dan weer zot van Frans chanson en Mistinguette. Mijn grootmoeder van moederskant was zangeres, zong in de opera en de cinéma muet. En toen ik vijf, zes jaar was, nam mijn grootvader, een goede danseur, mij iedere zondagmiddag mee naar de sing-a-songbars op de Oostendse kaaien, vlak bij het station. Ik zat dan naast het orkest en kreeg chocola en grenadine, terwijl grootvader danste met de madams. Al die dingen hebben mij getekend."

Je zingt weer alles door elkaar: Frans, Engels, Oostends. Een onmiddellijk gevolg van hoe je brein functioneert?

"Tuurlijk. Waarom zing ik in het Frans? Ik heb kinderen met een Française en wie met de hond slaapt, krijgt zijn vlooien, hé. En een nummer als 'Enlève ta langue'... Ik was gestopt met roken en drie maanden later kreeg ik een kus van een Franse madam: het was verdorie alsof iemand een cendrier in mijn mond stopte. Ik schrijf gewoon ánders over dingen die ik 'in het Frans' meemaak. Terwijl ik van 'Hit the Night', een rocker in de traditie van The Faces en Dr Feelgood, meteen wist dat ik het in het Engels moest zingen, want de Fransen kunnen zulke muziek niet maken.

"Maar ik woon in Brussel en ben natuurlijk ook opgegroeid in een havenstad, omringd door verschillende culturen. In Oostende legden dagelijks twaalf pakketboten aan die de hele wereld meebrachten. Maar pas op, ik ken ook Oostendse liedjes, hoor."

Eén ervan is het nogal aangebrande 'Een boeket met pisseblommen' dat je opnam voor de soundtrack van de film Ex-drummer en herinnert aan 'Viva Boema' van T.C. Matic. Het lijkt gebaseerd op de aftelrijmpjes die kinderen vroeger zongen terwijl ze op straat speelden.

"Ja, dat volkse zit er zeker in. Toen ik opgroeide, had je in Oostende twee straatzangeressen, Bubbeline en Malse Lokketette. Wat zij zongen, was eigenlijk blues: 'Klein verdriet / Groot verdriet / Woorden in de wind'. Veel van die Oostendse liedjes klonken behoorlijk gepeperd, het was bijna porno. Net zoals Ex-drummer, trouwens. Da's heavy stuff, hoor. Die film zal gegarandeerd controverse uitlokken.

"Maar goed, ik vind dat die oude liedjes niet verloren mogen gaan. Het maakt niet uit of je ze nu vastlegt in chansons of rockmuziek, want in de fond is dat kunst, hé. Ook The Beatles en The Stones hebben die straattradities gebruikt. En al die schunnige uitdrukkingen die je bij rhythm & bluesartiesten terugvindt: 'Squeeze my lemon', 'Got my mojo working'... Dat verschilt niet zoveel van wat ik zelf doe in 'Pisseblommen'."

Op Jus de Box hoor ik veel verwijzingen naar het ouder worden. Word je met het klimmen van de jaren nadrukkelijker van je sterfelijkheid bewust?

"Ach, ik ben gewoon oud geboren. (lacht) 'Hier matin, je voulais tuer la mort': zoiets had ik op mijn twintigste niet kunnen schrijven. Ik heb het een beetje moeilijk met al die jonge gasten in Frankrijk, momenteel. Op hun 25ste willen ze allemaal Gainsbourg of Brassens zijn, maar ze hebben verdorie nog voor geen meter geleefd. Ik ben content hoor, want wie had durven peinzen dat ik zo oud zou worden? Ik had er nooit op gehoopt, zeker niet na wat ik allemaal heb uitgespookt. Hoewel, misschien is dat net het geheim?"

Je nieuwe songs geven alleszins blijk van een zekere levenswijsheid. Je hebt bijvoorbeeld de schoonheid leren wantrouwen.

"Ha, 'C'est mieux d'être avec une moche souriante / Que avec une femme belle et chiante'. Dat ís toch zo? Heb je dat nog niet gehad: dat je een schone madam tegenkomt maar dat, zodra je twee minuten met haar hebt gesproken, je pietje weer naar beneden valt? In mijn nieuwe videoclip doen vijftien echte vrouwen mee. Geen schoonheden, hé, maar voor mij zijn ze wel veel mooier dan topmannequins.

"Weet je, de vrouwen beginnen ons steeds vaker te overheersen en ik vind dat wel een interessante ontwikkeling. Zo'n huisvrouw uit Kapellen die ervoor zorgt dat de hele politieke wereld naar An Inconvenient Truth gaat kijken en in Nairobi het woord voert tijdens de klimaatconferentie, da's toch ongelooflijk? En dan heb ik het nog niet over Freya Van den Bossche of Marie Arena. Zulke madams bestonden vroeger niet."

'Excuse me, I'm not good company', zing je in 'Help Me Mary'. Baal je soms van sociaal contact?

"Ik ben een loner van nature, al was het vroeger erger dan nu. Ik had het er laatst nog over met mijn vriend (fotograaf) Danny Willems. Naar het schijnt keek ik de mensen vroeger niet aan als ik met hen praatte; ik zat almaar naar buiten te kijken. Maar contact? Ik heb dat niet nodig, ik woon graag op mezelf. Een van de dingen waar ik zeer goed in ben, is alleen zijn."

'Ma tête est pleine comme une poubelle', vernemen we ergens op je cd. Is de chaos in je hoofd bevorderlijk voor je creativiteit?

"Absoluut, ik vind heel goed mijn weg in een bordel. Rommel, geen hoerenkot, hé. Ik heb een poetsvrouw, maar ze mag mijn kasten niet opruimen, want als het te clean wordt, vind ik niets meer terug. Dat hoor je ook aan mijn muziek."

God is tot mijn verbazing een vaak terugkerend personage op je cd. 'Help Me Mary' heeft zelfs iets van een gebed.

"Ik ben niet katholiek opgevoed, maar raak wel gefascineerd door lieden die into religion zijn. Als je vaststelt waar mensen toe bereid zijn voor Allah, Boeddha, God of de paus. Dat sommigen hun leven willen geven voor een of andere godsdienstige zaak en er zelfs in extase van raken... Zoiets snap ik niet. 'Les terroristes, ils baisent aussi', zeg ik in 'Enlève ta langue'. Wel, ik vraag me dat dikwijls af als ik aan zelfmoordterroristen denk. Hoe is het gesteld met hun lovelife? Poepen die gasten eigenlijk wel? Maar als ik een politieker op tv zie, vraag ik me dat evengoed af. Hoe zou die zijn in bed? En draait hij daar ook zo rond de pot?"

'Zero to Hero' gaat onder meer over de vluchtigheid van het succes. Heb je er al bij stilgestaan wat je zult doen als het jouwe ooit ophoudt?

"Pff, het is al veel te laat voor mij om nog aan wat anders te beginnen. Ik heb ook altijd platen gemaakt om te kunnen optreden, nooit omgekeerd. Laatst zat ik in Parijs in een restaurant met de big boss van EMI Frankrijk. Hij: 'Weet je wie de enigen zijn die dezer dagen nog cd's verkopen? Ouwe zakken gelijk gij.' (lacht) Ik heb een publiek van 8 tot 86 jaar en ben dus nog erger dan Kuifje! Hoewel, ik zou Kuifje niet willen zijn, want die leeft niet meer. Bovendien werd hij voortdurend achternagezeten door Bobbie en ik hou niet van hondjes die spreken."

Ik hoor veel humor op je plaat, maar er zit wel vaak een donker randje aan. Een levenscyclus van het type 'Have kids / Get Bored / Get Fat / Split Up', daar word ik niet meteen vrolijk van.

"Tja, zoiets wil je niet meemaken. Ik zie het bij anderen, maar zelf zou ik zo'n leven niet kunnen leiden. Alleen, soms moet je door de hel gaan om de hemel te zien. Ooit zag ik het begin van wat ik beschrijf en ik wist meteen: ik heb hier de tijd en het geduld niet voor. Dat is de reden waarom ik alleen leef. Het is een keuze die je maakt. Ik ben wel content dat mijn kinderen inmiddels groot zijn en er niet onder geleden hebben. Wat een geluk! Ik ben me ervan bewust dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen. Ik ga op reis en word ervoor betaald, zie de wereld dankzij mijn muziek. Hoeveel mensen van mijn leeftijd maken dat nog mee?"

In 'Mourir à plusieurs' geef je aan dat de mensheid bezig is tegen beter weten in haar eigen graf te delven.

"Het gaat over dingen die we allemaal allang weten, maar waar we niet bij stilstaan. De gevolgen van onze bandeloze consumptiewoede, het storten van giftig afval, gedoe met siliconen, terroristen in vakantieoorden, politici zonder geweten. Ik schrijf maar over wat ik zie, hé?"

Ben je dan toch een cultuurpessimist?

"Neen. Maar als ik zie wat sommige politiekers met Vlaanderen willen doen... Het is verdorie een schortje groot en ze willen het afsplitsen. Alleen al in Parijs woont meer volk dan in heel België. We leven in het rijkste land van de wereld en toch doen we niets dan klagen.

"Wat ik je nu ga vertellen is misschien een cliché, maar als er niet snel wordt ingegrepen zal Oostende over vijftien jaar niet meer bestaan. Antwerpen? Verdwenen. Da's toch heavy, zeg? De plage zal in Brussel zijn. In Koekelberg zullen ze ijssalons moeten openen en wafels verkopen. En ik? Ik zal hier in mijn blote kont op de dijk zitten, haha."

'It's all about sex' leer ik uit je cd. En ja, nogal wat songs gaan weer over de euh... edele kunst van het bloemschikken. Maar wie voortdurend achter zijn zizi aanloopt, komt vroeg of laat in de problemen: 'Elle baise avec moi, mais elle ne m'aime pas'.

"Ja, dat kan gebeuren. Mannen moeten dringend eens leren inzien dat als een vrouw met hen neukt, het niet noodzakelijk uit liefde gebeurt, maar gewoon uit goesting."

Aha, dus toch nog een morele boodschap.

"Bij mij? Altijd! (schatert) Hallelujah. Kom hier, dat ik je zegen. Leve de paus en dat zijn pietje almaar groter moge worden."

De cd Jus de Box van Arno verschijnt op 22 januari bij Virgin/EMI. De recensie leest u morgen in Encore.

Waarom zing ik in het Frans? Ik heb kinderen met een Française en wie met de hond slaapt, krijgt zijn vlooien

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234