Donderdag 01/10/2020

'Soms mag muziek pijn doen'

In 2009 bonsde Emilíana Torrini's hart nog als een 'Jungle Drum' - roeka-toeka-toeka-toeng klonk dat ongeveer. Maar de opnamen van haar nieuwe plaat Tookah bezorgden de Italiaanse IJslandse net geen hartstilstand. 'Ik dacht dat ik mijn eigen gebruiksaanwijzing kwijt was.'

Ze schreef mee aan de Kylie Minogue-hit 'Slow', croonde 'Gollum's Song' op de soundtrack van Lord of the Rings en was als tiener een heuse ster in IJsland. Vier jaar geleden oogstte ze dan weer Europees hitsucces met 'Jungle Drum'. Maar Emilíana Torrini leek het nadien niet meer onder de markt te hebben.

Een writer's block en innerlijke worstelingen gingen vooraf aan haar nieuwste plaat Tookah. Dat noodlot vertaalt zich in een subtiele stijlbreuk. En muziek met een gespleten persoonlijkheid: op Tookah spelen fluweelzachte rêverieën haasje-over met elektronica en beats. Ondanks die moeizame aanloop staat Tookah, een verzonnen woord, volgens Torrini voor de magische kern in iedere mens. De plaats waar een onwrikbaar gevoel van gelukzaligheid in bestorven ligt. Waar lichtheid en verrukking huizen.

"Wie zichzelf ooit heeft verloren op de dansvloer, zal dat gevoel wel kennen, en zich aangesproken voelen door Tookah: zowel door het woord als door de muziek. Ik wilde geen moeilijk te verteren songs schrijven. Deze liedjes moeten je intuïtief aanspreken. Tookah appelleert aan primitieve verlangens en genot."

Genot bleek nochtans lang zoek in de studio. "Deze songs werden pas geboren op het ogenblik dat ik de handdoek in de ring gooide, en besliste om géén plaat uit te brengen. Na twee en een half jaar toeren, borrelde lange tijd alleen maar chaos op in mijn hoofd. Ik worstelde met mezelf, en mijn nieuwe identiteit: ik was net moeder geworden. Die omwentelingen zogen de laatste druppels energie op. Ik merkte dat ik mijn eigen gebruiksaanwijzing kwijtgeraakt was. Ik had zelfs geen flauw idee meer hoe een songtekst moest klinken. Of hoe je die beslissende genster in een liedje krijgt, waardoor het gaat vonken."

Wat doet een mens dan, als die van geen hout meer pijlen weet te maken? "Juist, dansen", lacht de zangeres en songschrijfster. "Maar omdat ik geen zin had om uit te gaan, klooide ik in de studio met beats, synths en blieps. Ik maakte mijn eigen soundtrack om uit te gaan. Ik had zelfs een rookmachine en een lichtinstallatie in de kamer. Die kinderlijke onbezorgdheid bleek de sleutel voor het gesloten deurtje in mijn bovenkamer. De prestatiedruk viel weg, en het plezier om te schrijven kwam terug."

Trouwen met stalker

Een feestplaat is Tookah nochtans ook niet geworden. "Elke plaat is een reactie op de vorige", verklaart Torrini zich nader. "Zo was Fisherman's Woman een plaat van rouw, bedoeld om een groot verlies van me af te schrijven (Torrini's toenmalige vriend werd doodgereden door de taxi waar ze zelf inzat, GVA). Op Me and Armini vond ik mijn evenwicht terug, wat zich vertaalde in een vrij zorgeloze plaat. Deze plaat is sowieso het resultaat van pijniging en verwarring geworden. Niet erg hoor: soms mag muziek wel wat pijn doen (lacht).

"Het gevoel van onthechting sloop bijvoorbeeld in 'Home'. Na jaren in Engeland te hebben gewoond, vond mijn Britse vriend zijn droombaan in IJsland. Na zo veel jaren terugkeren naar mijn heimat, voelde heel eigenaardig aan. Het deed me twijfelen over wie ik vandaag ben. Is 'thuis' waar je je wortels plant? Of was ik een vreemde in mijn eigen geboorteland geworden? De herinnering aan de behoorlijk traumatische verhuizing, jaren voordien, speelde ook op. Toen ik het eiland pas de rug had toegekeerd, voelde ik me onveiliger dan ooit. Kort na mijn vertrek was mijn moeder in contact gekomen met een stalker van mij. Die had voordien al enkele angstaanjagende brieven verstuurd, en was er in geslaagd om het adres van mijn moeder op te snorren. Hij maakte haar wijs dat we met elkaar gingen trouwen. Gelukkig eindigde dat verhaal met een snuggere politie-interventie. Maar het had lelijk kunnen aflopen."

Uw schoenmaat, aub

Ook het megasucces van 'Jungle Drum' liet trouwens sporen na bij het songschrijven, zegt ze. "Ik moest me steeds voor ogen houden dat ik niet mocht zwichten voor de druk om opnieuw zo'n hit te schrijven. Al wordt me verteld dat 'Speed of Dark' wel eens een hit voor iemand anders zou kunnen zijn (lacht). Weet je, roem spreekt me helemaal niet aan. Je hele wereld verandert op een akelige manier. Kennissen feliciteerden me na 'Jungle Drum', alsof ik nu pas iets betekende als artiest.

"Ook werd ik plots gevraagd om in tv-shows onbenullige actes de présences te geven, uit te weiden over mijn schoenmaat of over mijn favoriete ontwerpers. In die periode heb ik nauwelijks over muziek gesproken. Gelukkig zag ik er de surrealistische humor wel van in. Ik verzon zelfs aan de lopende band namen van designers (lacht). Maar die buitensporige aandacht hoeft écht niet voor mij: roem komt met teveel confrontatie en opdringerigheid. Goed voor sommigen, maar ik wist al snel dat dit geen deel van mijn parcours is."

Tookah verschijnt vandaag bij Rough Trade. Emilíana Torrini speelt op 13/11 in Botanique, Brussel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234