Donderdag 29/10/2020

'Soms maak je films die gewoon verdwijnen'

Susan Sarandon neemt zelden een blad voor de mond. Als ze de (vorige) paus een nazi vindt, dan zegt ze dat. Door haar uitgesproken mening heeft ze zich in filmland wel eens eenzaam gevoeld. Maar een carrièreprobleem? 'Wat je in Hollywood moet doen om je carrière te ruïneren, is dik of oud worden.'

Een tijdje geleden was actrice Susan Sarandon (°1946) in Nederland, waar tijdens de Amsterdam Film Week twee van haar nieuwe films werden voorgesteld, Cloud Atlas en The Company You Keep. Die laatste film had ze zelf nog niet gezien, dus daar wou ze liever geen uitspraken over doen. Geen probleem, haar carrière biedt voldoende gespreksstof, te beginnen met de miniretrospectieve die in Amsterdam aan haar gewijd werd.

"Zelf bekijk ik mijn eigen films zelden of nooit opnieuw", vertelt Sarandon. "Maar wat interessant is aan zo'n retrospectieve, is dat ik soms suggesties mag doen. Ik kies dan liever voor kleine films, zoals Igby Goes Down van Burr Steers of Romance & Cigarettes van John Turturro. Ik speel daarin niet de meest flashy rollen, maar het zijn leuke en interessante ensemblefilms, waarvan ik vind dat niet voldoende mensen ze gezien hebben.

"Wat ik ook leuk vind aan retrospectieves, is dat ze soms van de kleine montagefilmpjes maken, met bijvoorbeeld allerlei shots waarin ik rondtol. Ik wist niet dat ik in mijn carrière zó vaak rondgetold heb. (lacht)"

Hebt u The Perks of Being a Wallflower van Stephen Chbosky al gezien? Daar zitten fragmenten in van The Rocky Horror Picture Show, de travestierockmusical uit 1975 waarin u Janet Weiss vertolkte.

Sarandon: "Neen, maar Ezra Miller heeft mij verteld dat hij veel plezier beleefd heeft aan zijn scènes als Dr. Frank-N-Furter. Ezra en ik zijn goed bevriend. Hij is net als ik actief in de Occupy-beweging. Velen beschouwen The Rocky Horror Picture Show als een sleutelmoment in mijn carrière, maar toen de film in roulatie kwam, verdween hij snel uit de bioscopen. Pas jaren later dook hij opnieuw op, als cultfenomeen.

"Ik ben er trouwens toevallig in terechtgekomen. Ik kende Tim Curry (de acteur die de rol van Dr. Frank-N-Furter speelt, JT) en ging langs om dag te zeggen. En toen vroegen ze mij om auditie te doen. Ik vond echter dat ik niet kon zingen en hield de boot af. Ze hebben mij uiteindelijk toch overtuigd. Ik vond het ook wel leuk omdat ik Janet Weiss kon spelen als een soort satire op alle ingénue-rollen die ik eerder vertolkt had. Mijn vader was een echte zanger. Maar mij was altijd verteld dat ik niet kon zingen. Ik heb Janet dus ook gespeeld in een poging om van die zangfobie verlost te raken. Dat is niet gelukt. (lacht)

"Er zijn nu plannen voor zo'n andere absurde musical. Dave Stewart wil zijn graphic novel Zombie Broadway laten verfilmen. Het verhaal is dat New York is overgenomen door zombies, maar dan ontdekken Broadway-acteurs dat musicaldeuntjes het enige zijn waar die zombies niet tegen bestand zijn. Ik heb Ezra aanbevolen voor de rol van een jonge zombie. Zelf dacht Dave Stewart aan mij voor de rol van bitchy diva. Klinkt leuk, hé! Als het project doorgaat, wil ik het graag doen. Voor de fun. Dat is trouwens de reden waarom ik de meeste rollen aanvaard."

Een rol als die van Sister Helen Prejean in Dead Man Walking, waarvoor u in 1996 de Oscar als beste actrice hebt gekregen, kan toch moeilijk fun genoemd worden?

"Dat was een project dat ik in gang heb gezet nadat ik dat autobiografische boek van Helen gelezen had. Het is natuurlijk een verhaal over de doodstraf, maar dé kern was voor mij de vraag of er zoiets bestaat als onvoorwaardelijke liefde. Een moeder doet dat en religieuzen zoals Sister Helen streven daarnaar. Of je schuldig bent of niet. Maar volgens mij bestaat zoiets als onvoorwaardelijke liefde niet tussen volwassenen. En dat moet ook niet. Een vrouw hoeft niet onvoorwaardelijk van haar man te houden. Tegenover kinderen ligt dat anders. Daar houdt de liefde nooit op.

"Met Dead Man Walking heeft Tim (Robbins, inmiddels haar ex-man, die het scenario en de regie voor zijn rekening nam, JT) een briljante job gedaan. Maar ook wij waren verrast door het succes van de film. Blijkbaar hebben wij het Amerikaanse publiek toen een beetje onderschat. Je maakt films die gewoon verdwijnen. En films waarvan je het niet verwacht, blijken plots wél blijvers. Wie had kunnen denken dat The Rocky Horror Picture Show zo'n blijvende indruk zou maken?

"Men zegt vaak over mij dat ik 'politieke' films maak, maar álle films zijn politiek. En toch zien we hoe alleen die films, die het status-quo uitdagen, politieke films worden genoemd. Maar als Arnold Schwarzenegger in Total Recall zijn vrouw Sharon Stone een kogel door het hoofd schiet, met de woorden: Consider that a divorce, welk signaal geeft zo'n film dan? Films waarin seksisme, racisme, agisme, geweld tegen vrouwen vergoelijkt of zelfs versterkt worden, worden niet als politieke films bekeken. Maar als je dan iets anders maakt, zoals Thelma & Louise, roept iedereen verschrikt: 'Oh my God! Wat een feministische film!' Toen we Thelma & Louise draaiden, was het niet de bedoeling om een feministische of controversiële film te maken. We wilden een goed verhaal vertellen. Het was eigenlijk een cowboyfilm. Het was Butch Cassidy and the Sundance Kid, maar dit keer met vrouwen en met auto's in plaats van paarden. Toen we indertijd Pretty Baby draaiden (een film van Louis Malle uit 1978, met Brooke Shields als tienerprostituee, JT), hadden we ook geen idee dat er zo'n controverse zou volgen".

Zou een film als Pretty Baby in deze politiek correcte tijden nog mogelijk zijn? De Lolita-film van Adrian Lyne zorgde indertijd voor meer ophef dan Stanley Kubricks versie uit 1962.

"Was dat ook niet omdat het een remake was? Toen ik The Front Page maakte, gingen de recensies voornamelijk over de originele versie. En iets gelijkaardigs deed zich ook voor bij de remake van Alfie, die ik met Jude Law heb gedraaid. Toen ging het ook voornamelijk over de verschillen. Maar de remake moest wel anders zijn, want de originele versie was zó vrouwvijandig dat niemand dat nog zou willen zien.

"Wat het publiek zo verwarrend vond aan Pretty Baby, was dat Violet, het personage van Brooke Shields, niet als slachtoffer geportretteerd werd. Iedereen rond haar was een slachtoffer, maar dat meisje was het sterkste personage. En dat vond men toen disturbing. En het was niet eens erotisch. Men ziet Violet nooit helemaal naakt, ze wordt nooit aangeraakt.

"Binnenkort draai ik The Last of Robin Hood, met Kevin Kline in de rol van Errol Flynn. Het gaat over de affaire die de vijftigjarige Flynn had met een tienermeisje (Beverly Aadland, die gespeeld wordt door Dakota Fanning, JT). Zij was bij hem toen hij in 1959 een fatale hartaanval kreeg. Het meisje - ik speel haar moeder in de film - was toen vijftien. Op het moment van zijn dood was hun verhouding wel al twee jaar aan de gang. Ik ben nu al benieuwd naar de reacties."

Bij het afscheid zegt Susan Sarandon dat men haar eens naar Brussel mag uitnodigen. "Tim is daar al geweest en hij heeft toen zo'n beeldje van dat plassende jongetje gekregen.Hoe heet ie? Manneken Pis! Dat wil ik ook wel."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234