Zondag 17/10/2021

Some liked it hot

Zes echtgenotes en meer dan negentig films: Tony Curtis leefde zijn leven met een ongekende gulzigheid. De acteur die vooral om zijn rol in de baanbrekende komedie Some Like It Hot (1959) herinnerd zal worden, is op 85-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand in zijn huis in Las Vegas. Tot zijn laatste zucht bleef de vader van actrice Jamie Lee Curtis een Hollywoodster in het diepst van zijn gedachten. door sarah theerlynck

Het grote publiek zag hem het liefst in komische rollen, maar Curtis kon ook het ‘serieuzere werk’ aan. Dat bewees hij in films als Spartacus, The Great Impostor en vooral Sweet Smell of Success.

“Kleren: die zijn bij acteren het belangrijkst. Kleed je als je personage, kijk naar jezelf en word je personage.” Het is Laurence Olivier die Tony Curtis op de set van Spartacus het acteeradvies van zijn leven geeft. Het klinkt de 35-jarige Curtis als muziek in de oren. Method acting is nooit zijn ding geweest en een groot acteur als Olivier die woorden te horen uitspreken: het is een ongelooflijke opsteker. Curtis is op dat moment - we schrijven de late jaren vijftig - al een gevierd acteur met een decennium acteerervaring. Hij werd genomineerd voor een Oscar voor zijn rol in The Defiant Ones als blanke gevangene die samen met de zwarte Sidney Poitier uit de gevangenis ontsnapt, Some Like It Hot is net uit, en zijn eerste echte hit - Houdini van George Marshall - ligt al zes jaar achter hem.

Zijn rol in Spartacus, als een slaaf die zich bij het leger van het hoofdpersonage aansluit, is een van de rollen waarmee Curtis bewijst dat hij ook in drama’s overeind blijft. Al doet hij dat volgens de kenners vooral in Sweet Smell of Success. In die film uit 1957 speelt hij een valse persagent en vindt hij de perfecte balans tussen het loser- en het slechterikgehalte van zijn personage.

Zijn pièce de résistance is en blijft echter Some Like It Hot, de komedie van Bill Wilder waarin hij een saxofonist speelt die in vrouwenkleren vlucht voor de maffia en als een blok valt voor Marilyn Monroe. De film wordt in 2000 uitgeroepen tot de beste komedie aller tijden. De samenwerking met Monroe bevalt Curtis niet bijzonder. Door de pers gevraagd hoe het was om haar te kussen antwoordt hij: “Het was alsof ik Hitler kuste.” In Some Like It Hot toont Curtis zijn komisch potentieel ten volle. Zijn haast perfecte looks - zwart haar in een coupe die later vakkundig door Elvis gekopieerd wordt, blauwe ogen, volle lippen - zijn hem daarbij zeer tot dienst, net als zijn jongensachtige schalksheid.

Die stamt uit zijn vroegste jeugd. In 1925 geboren als Bernard Schwartz, de zoon van Joodse immigranten uit Hongarije, groeit Curtis op in de New Yorkse Bronx. Al op jonge leeftijd leert hij gevechten te ontvluchten en zich uit allerlei benarde situaties redden. “Daar werd ik acteur”, zal hij later in een interview met de krant Harford Courant zeggen.

In de jaren vijftig en zestig is Curtis hot in Hollywood, maar daarna taant zijn ster snel. Er zijn nog lichtpuntjes, maar die situeren zich voornamelijk op het kleine scherm, zoals de tv-serie The Persuaders (bij ons uitgezonden als De speelvogels) uit 1971 en 1972, waarin ook Roger Moore speelde, en zijn Emmynominatie voor zijn rol in de tv-film The Scarlett O’Hara War in 1980. Dat hij zich privé helemaal laat gaan met alcohol, drugs en jonge vrouwen, helpt zijn carrière ook niet.

Wanneer Curtis in 2003 te gast is op het Filmfestival van Gent, draagt hij duidelijk de sporen van zijn intussen overwonnen alcohol- en cocaïneverslaving en vijf stukgelopen huwelijken. “Maar in zijn hoofd was hij nog steeds de grote Hollywoodster van weleer”, vertelt festivaldirecteur Jacques Dubrulle. “Hij kon duidelijk moeilijk afscheid nemen van het succes en de roem. Hij speelde zijn rol in de spotlights ook nog steeds schitterend. Daarbuiten was hij een wat wereldvreemde man. Ik zie hem nog aankomen in het Sofitel, waar we voor hem en zijn jonge vriendin - of was het zijn vrouw? - een kamer hadden afgehuurd. Het was oktober en hij droeg een short en een cowboyhoed (lacht). Hij was ook niet tevreden met zijn suite. Hij wilde twee bad- en twee slaapkamers. Niet dat hij zich arrogant gedroeg. Hij vroeg daar heel vriendelijk om en bedankte me ook uitvoerig voor de uitnodiging. Ik voelde eerlijk gezegd vooral medelijden voor hem. Hij was een voormalige jonge god die het verdomd moeilijk had met oud worden.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234