Donderdag 26/11/2020

InterviewFamilieklap

Sofie en Flor Decleir: ‘Wij weten elkaar altijd wel te vinden. Meestal op café’

Flor en Sofie Decleir. Zij: ‘Ja, Ja, ik ben wel eens uit mijn krammen geschoten tegen Flor.’Beeld Bob Van Mol

De oudste is actrice, schitterde in series als De dag en De twaalf en staat nu op de ­planken met het theaterstuk De aanzegster, hoewel corona dezer dagen roet in het eten gooit. De jongste is acteur, was vorig jaar te zien in Geub en veroverde harten met zijn passage in De slimste mens. Sofie (49) en Flor (29) Decleir, (half)broer en -zus.

Sofie

“Ondanks het feit dat we niet dezelfde moeder hebben, beschouw ik onze band niet als ‘half’. Puur biologisch gezien mag dat dan wel het geval zijn, gevoelsmatig is Flor mijn broer. Punt. Toen hij geboren werd, borrelde er zelfs een soort van moedergevoel naar boven. Ik was al 20 en keek er enorm naar uit om grote zus te worden. Vooral omdat ik bij mijn andere jongere broer (acteur Jenne Decleir, red.) die rol niet echt heb kunnen vervullen. Door allerlei familiale omstandigheden heeft het langer geduurd voor we in elkaars leven betrokken waren. Met Flor liep het gelukkig anders.

“Door het grote leeftijdsverschil delen we geen jeugd met kattenkwaad en gezinsvakanties. Ik heb dat nooit jammer gevonden. Het is ook bijzonder om als zus heel bewust je broer te zien opgroeien. Ik heb nog levendige herinneringen aan de keren dat ik op Flor mocht babysitten. Af en toe een koppig kind. Of het nu ging over gaan slapen, zijn bord leegeten of in bad gaan, met zijn grote ogen kon hij zo uitdagend kijken.

“Als prille twintiger wist ik uiteraard niet altijd hoe ik moest omgaan met de kuren van een kleuter. Ik durfde dan wel eens een autoritaire toon aan te slaan. Zo ben ik zelf ook opgevoed. Hij vond dat natuurlijk nog minder leuk. Flor kende een veel vrijere opvoeding, waar ik soms wel jaloers op was. Ik had het wel fijn gevonden om van jongs af aan wat mondiger te mogen zijn. In een strenger huishouden opgroeien maakt toch dat je meer in je schulp kruipt. Met ouder te worden, betrap ik mezelf erop dat er in mij af en toe een schooljuf met wijzende vinger naar boven kwam. Ja, ik ben wel eens uit mijn krammen geschoten tegen Flor. (lacht)

“Maar anderzijds was het toch vooral heel leuk. Flor had als kind geen entertainment nodig – tekenpotloden en blokken waren voor hem voldoende om zich op z’n eentje uren bezig te houden. Hij speelde met een intensiteit die je van een kleuter niet zou verwachten. Een plezier om naar te kijken.

“Als we tv keken, dan was het voor Dag Sinterklaasje, waarin ons vader (acteur Jan Decleir, red.) de rol van de Sint vertolkte. Ook dan hield ik Flor graag in het oog, om te zien of hij zijn stem zou herkennen. Het heeft gelukkig nog lang geduurd vooraleer hij doorhad wat ons vader écht deed als beroep.

“Flor moest lang niets weten van de acteurs­wereld. Wij waren ervan overtuigd dat hij een totaal ander pad zou bewandelen. Maar kijk, dan toch. Weer een familielid aan boord. We schrokken wel, maar konden het alleen maar toejuichen. De weg die hij al afgelegd heeft, is misschien iets minder consistent en lineair dan bij de rest van de familie, maar ik denk dat hem dat alleen maar gesterkt heeft.

“Terwijl mijn gedachten voortdurend rond­springen als een losgeschoten jarretelle, draagt Flor altijd een zekere rust met zich mee. Hij heeft een aura als een warm dekentje waar ik mij graag in nestel. Soms heeft hij voor mij meer iets weg van een wijze grootvader dan van een jongere broer.

“En dat bedoel ik echt in de meest positieve zin. Het gebeurt wel eens dat we bij elkaar te rade gaan, maar ons advies is eigenlijk vaak niet veel meer waard dan die goedkope Chinese tegelwijsheden.” (lacht)

Sofie: ‘Flor heeft een aura als een warm dekentje waar ik mij graag in nestel.'Beeld Bob Van Mol

FLOR

“Sofie is hartstochtelijk in alles wat ze doet. In de liefde, in het spelen en misschien nog wel het meest als het over eten gaat. (lacht) Ik ben geen foodie. Ik eet toch vooral om in leven te blijven, maar dineren in een fantastisch restaurant is voor Sofie het grootste genot. Die hartstocht is haast besmettelijk. Ze krijgt iedereen, maar zeker mij, overal in mee, zelfs al is het om af te dalen naar de hel. Ik volg haar naar heinde en ver, gewoon omdat zij zegt dat het goed is.

“Dat is ook omdat ik haar 100 procent vertrouw. In onze familieroedel heeft Sofie een zeker aanzien. Als ze in de buurt is, probeer ik mij toch altijd meer te gedragen. Een gevoel dat ik ook een beetje heb bij mijn moeder. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Bij mijn moeder schep ik er plezier in om haar af en toe uit te dagen. Bij Sofie ben ik meer op mijn hoede om niet al te zot te doen.

“Ik was een lastige puber en ook als volwassene heb ik moeilijke tijden gekend, met onbetaalde rekeningen en deurwaarders tot gevolg. Na veel geroep en gehuil, om dan uiteindelijk in elkaars armen te vallen, heeft Sofie me geholpen om mijn zaakjes weer op orde te krijgen. Ze heeft me onder meer naar de VDAB gesleurd.

“Ik heb nooit toneelschool gevolgd en daar heb ik soms wel spijt van. Het is de ultieme arena om te experimenteren. Om faliekant op je bek te gaan, zonder grote consequenties. Dat is een stuk vrijheid in het spelen dat ik gemist heb. Maar toen Sofie en ik samen op de planken stonden voor de productie Drie zusters van Tsjechov, heb ik mij de ogen uitgekeken. Alleen al door haar te observeren heb ik enorm veel geleerd.

“Ik ben wel jaloers op haar parcours, maar benijd haar niet. Ze zit al decennia in het vak en was jaren aan verschillende toneelgezelschappen vast verbonden. Een droom voor menig acteur. Dat ze recentelijk die stabiliteit achter zich liet en als free­lancer aan de slag ging omdat ze de kans kreeg in De dag te spelen, vind ik een dappere keuze. Het politieke klimaat is niet ideaal, en al helemaal niet voor de culturele sector. Het zijn onzekere tijden. Ik heb er alleen maar bewondering voor dat ze haar gevoel heeft gevolgd.

“We hebben elkaars deur nooit platgelopen. Het valt voor dat we elkaar maanden niet horen of zien. Ja, soms zelfs tot een half jaar. Dat is de aard van het beestje. Onze grootvader is altijd de maïzena van de familie geweest, maar sinds zijn dood schiet iedereen zowat alle kanten op en komen we nog zelden samen. Dat klinkt nu heel treurig, maar het werkt voor ons en impliceert zeker niet dat we elkaar minder graag zien dan families die wekelijks bij elkaar over de vloer komen. Wij vertrouwen op spontane ontmoetingen. Ons werk brengt ons automatisch weer samen.

“En Sofie en ik weten elkaar altijd wel te vinden. Meestal op café. Want een pintje en een dansbeentje losgooien tot de vroege uurtjes, dat bindt ons misschien nog wel het meest.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234