Zondag 20/09/2020

Sober ballet van paardenfluisterende poppenspelers

Het paard Joey uit War Horse - niet meer dan een mechanische 'paardenpop' met drie spelers erin - brengt zelfs echte paarden in de war, zo blijkt op YouTube. Zou Joey op het podium ook zo overtuigend zijn? Bij de Vlaamse première bleek duidelijk van wel.

Met zijn boek vestigde Michael Morpurgo, de auteur van War Horse, de aandacht op het droeve lot van de acht miljoen paarden die de Eerste Wereldoorlog niet overleefden. Ook de poppenontwerpers van de Zuid-Afrikaanse Handspring Puppet Company, de poppenspelers, de (bewegings)regisseur, de decor- en kostuumontwerpers, de acteurs, en eigenlijk iedereen die meewerkt aan de muziektheaterversie van War Horse, hebben oog voor het gedrag en de gevoelens van dieren. Het is dan ook een heerlijk herkenbare voorstelling.

Afgelopen weekend verklaarde Frank Van Laecke, regisseur van de oorlogsmusical 14-18, in deze krant dat de wowfactor van War Horse voor hem vooral in het spektakel zit: de tank die het podium oprolt, het wanhopige gehinnik van de paarden... Grappig, het is juist het gebrek aan spektakel wat wij het sterkst vonden. De ingenieuze vormgeving van het paard Joey, de subtiele en herkenbare bewegingen van de drie perfect op elkaar ingespeelde 'puppeteers' - de échte sterren - en de verder verbazend sobere setting bepalen het succes van War Horse.

Van Laecke heeft wel gelijk als hij zegt dat deze voorstelling geen musical is, maar een muziektheaterproductie waarin muziek een belangrijke, ondersteunende en bindende rol speelt. De enige speler met een echte zangrol is de sterk zingende Ieperse bard Yves Bondue. Als Song Man fungeert hij als een soort verteller, zichzelf begeleidend op accordeon of mondharmonica. Voordeel is dat de producenten niet op zoek hoefden naar musicalacteurs, maar 'gewone' acteurs konden casten.

Artificiële gij-vorm

De gemengd Vlaams-Nederlandse cast is over het algemeen goed, zonder uitschieters. De Nederlander Soy Kroon (19) als de jonge Albert start met wat overacting, maar maakt dat later dubbel en dwars goed. Els De Schepper is een grappige en tegelijk bezorgde moeder Rose, Mark Tijsmans overtuigt minder als vader Ted. In deze productie komt hij duidelijk minder tot zijn recht dan in een echte musicalrol met veel zangpartijen, zoals die van Oliver Warbucks in Annie. Een echt minpunt is de keuze om de Nederlandse acteurs uitdrukkelijk in de gij-vorm te laten spreken. Dit komt artificieel over en vertraagt het inlevingsproces van het publiek.

Maar uiteindelijk wint de geloofwaardigheid, vooral door de consequent volgehouden, realistische bewegingen van de paarden: flapperende en draaiende oren, zwaaiende staart, trillende huid, schrikbewegingen bij het horen van een bij, de stijve benen van een veulen, liefdevolle neigingen van het hoofd bij toenadering. `

Door de hele voorstelling en alle wapengekletter heen klinkt de constante ademhaling van Joey en de andere paarden, als een soort onderhuids ritme. Wie een tijdje naast een paard gaat zitten in zijn stal of op de wei, weet precies hoe dat klinkt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234