Vrijdag 09/12/2022

Sneren als kunstvorm

You Are the QuarryAttack Records/BMG

cd van de week l MORRISSEY HHHHH

door BART STEENHAUT

Hij had het ooit, op een van zijn vorige soloplaten, zelf voorspeld: the more you ignore me, the closer I get. En na zeven jaar stilte is de wereld klaar om Morrissey, een van de grootste iconen die de jaren tachtig hebben voortgebracht, opnieuw aan de borst te drukken. Nochtans leek het er tot voor kort op dat zijn rol voorgoed was uitgespeeld. De recentste soloplaten van de voormalige Smiths-zanger botsten op een muur van onverschilligheid waar met geen tank doorheen viel te komen, en na het toepasselijk getitelde Maladjusted keerde een ontgoochelde Morrissey Groot-Brittannië de rug toe en ging hij zijn wonden likken in het zonovergoten Los Angeles, waar hij zich als notoir vegetariër bezighield met het verdedigen van de dierenrechten.

De berichten die ons het voorbije jaar over Morrissey bereikten, waren weinig bemoedigend: de ene keer had hij de muziek voorgoed opgegeven, de andere had hij een volledige plaat klaar maar bleek geen enkele platenmaatschappij bereid ze uit te brengen. Maar zie, Morrissey is terug en één blik op de songtitels van You Are the Quarry volstaat om te concluderen dat hij nog niets aan scherpte heeft ingeboet. 'The World Is Full Of Crashing Bores', 'All the Lazy Dykes' en 'I'm Not Sorry' klinken al bij de eerste beluistering vertrouwd in de oren, met teksten waarvan elk woord je als een mes in de polsen snijdt.

Opener 'America Is Not the World' ontvouwt zich weliswaar niet tot de scheldtirade die de titel doet vermoeden, al blijkt de relatie die 'Bigmouth' met zijn nieuwe thuishaven heeft opgebouwd er eentje waar liefde en haat elkaar perfect in evenwicht houden. Zijn liefdesverklaringen worden afgewisseld met zinnen die weinig aan de verbeelding overlaten: "America / The land of the free / Where the president is never black, female or gay / And until that day / You've got nothing to say to me." De zon mag dan schijnen in LA, maar de donkere wolken die boven zijn cottage samentroepen, zijn hem niet ontgaan.

Morrissey is de man die sneren tot een kunstvorm heeft verheven, louter met vitriool in de pen schrijft en zichzelf zodanig in zelfbeklag wentelt dat hij er op de duur wat duizelig van wordt. Dat klinkt misschien als een bezwaar, maar 'I Like You', 'Let Me Kiss You' en 'How Could Anybody Possibly Know How I Feel' zijn meesterlijke karakterschetsen van iemand die zijn eigen spiegelbeeld verfoeit en het vooruitzicht op een toekomst vol verpletterende eenzaamheid heeft. 'You Know It Couldn't Last' is dan weer een afrekening met zijn eigen verleden als held van een generatie, ligt qua toon en thematiek in het verlengde van 'Paint a Vulgar Picture' uit Strangeways Here We Come, het testament van The Smiths. De single 'Irish Blood, English Heart' geeft aan dat Morrissey de gitaren nog steeds strak aangespannen prefereert, al is hij erin geslaagd zijn geluid op You Are the Quarry aanzienlijk te verbreden. Een hiphopbeat hier, een keyboard daar en subtiele verwijzingen naar zowel jazz als soul zorgen voor een gevarieerd geheel, en zelf zingt hij beter dan ooit. Een verbluffende comeback, kortom. Zijn beste plaat sinds Viva Hate.

Morrissey schrijft nog steeds teksten waarbij elk woord je als een mes in de polsen snijdt

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234